Słowo na wybrany dzień

¹Weselcie się w WIEKUISTYM sprawiedliwi; prawym przystoi chwała. ²Wysławiajcie BOGA na cytrze, przy dziesięciostrunnej lirze Mu śpiewajcie. ³Śpiewajcie Mu nową pieśń, udanie zagrajcie przy odgłosie trąb. ⁴Gdyż rzetelne jest słowo WIEKUISTEGO oraz prawdziwe każde Jego dzieło. ⁵Miłuje sprawiedliwość i prawo; ziemia pełna jest miłosierdzia BOGA. ⁶Słowem BOGA zostały uczynione niebiosa, tchnieniem Jego ust wszystkie ich zastępy. ⁷Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki. ⁸Niech się boi WIEKUISTEGO cała ziemia, niechaj drżą przed Nim wszyscy mieszkańcy zamieszkałego świata. ⁹Bowiem On powiedział, a stało się; On rozkazał, a powstało. ¹⁰BÓG wywraca zamiary pogan, niweczy zamysły ludów. ¹¹Postanowienie BOGA trwa na wieki, a zamysły Jego serca z pokolenia w pokolenie. ¹²Szczęśliwy naród, którego WIEKUISTY jest Bogiem; lud, który wybrał na Swe dziedzictwo. ¹³BÓG spogląda z niebios i widzi wszystkich synów Adama. ¹⁴Z przybytku Swojej siedziby patrzy na wszystkich mieszkańców ziemi. ¹⁵Ten, który kształtuje ich serca, zwraca uwagę na ich wszystkie sprawy. ¹⁶Nie ratuje króla wielkie wojsko, a bohatera pełnia sił nie ocala. ¹⁷Zawodny jest rumak w wygranej i potęgą swojej mocy nie uchroni. ¹⁸Oto oko WIEKUISTEGO nad Jego wielbicielami, nad ufającymi dzięki Jego miłosierdziu. ¹⁹By wybawił ich duszę od śmierci i zachował ich życie podczas głodu. ²⁰Nasza dusza wygląda WIEKUISTEGO, On naszą pomocą i tarczą. ²¹W Nim raduje się nasze serce, bowiem w Jego Imieniu pokładamy nadzieję. ²²Niech nad nami będzie Twe miłosierdzie, WIEKUISTY, tak, jak Ci zaufaliśmy.

³⁸Zaś Jezus, kiedy się podniósł, z bóżnicy przybył do domu Szymona. A teściowa Szymona była ogarnięta wielką gorączką; więc go o nią poprosili. ³⁹A gdy przy niej przystanął, zgromił gorączkę, zatem ją opuściła; zaraz też wstała i im posługiwała. ⁴⁰Zaś kiedy zachodziło słońce, wszyscy, którzy mieli chorujących na różnorakie choroby, przyprowadzali ich do niego; a on ich uzdrawiał, każdemu jednemu nakładając ręce. ⁴¹A z wielu wychodziły też demony, które wołały i mówiły: Ty jesteś Chrystus, Syn Boga. Zatem gromiąc, nie pozwalał im mówić; bo wiedziały, że on jest Chrystusem. ⁴²Zaś gdy był dzień, wyruszył i odszedł na puste miejsce. A tłumy go szukały. Więc przyszli do niego oraz go zatrzymywali, by od nich nie odchodził. ⁴³Ale on do nich powiedział: Także innym miastom trzeba mi opowiadać Dobrą Nowinę o Królestwie Boga; bo na to zostałem posłany. ⁴⁴I żył, głosząc w bóżnicach Galilei.

¹Także ja, bracia, nie mogłem wam mówić jako duchowym, ale jako wewnętrznie cielesnym, jak niemowlętom w Chrystusie. ²Napoiłem was mlekiem nie pożywieniem, bo jeszcze nie byliście w stanie, ale i teraz jeszcze nie możecie, ³bo wewnętrznie jesteście jeszcze cieleśni. Gdyż są wśród was: Zazdrość, kłótnia i podział. Czyż nie jesteście wewnętrznie cieleśni i żyjecie według cielesnego człowieka? ⁴Bo gdy ktoś mówi: Ja jestem Pawła, a drugi: Ja Apollosa, czyż nie jesteście wewnętrznie cieleśni? ⁵Kim więc, jest Paweł? A kim Apollos? Tylko inaczej sługami, przez których uwierzyliście, oraz tymi, jak Pan każdemu dał. ⁶Ja zaszczepiłem, Apollos podlewał, ale wzrost dał Bóg. ⁷Tak, że ani ten, co zaszczepia nie jest kimś, ani ten, co podlewa ale Bóg, który daje wzrost. ⁸Ale ten, co zaszczepia oraz ten, co podlewa są jednym i każdy weźmie swoją zapłatę według własnego trudu. ⁹Gdyż jesteśmy pomocnikami Boga; polem Boga, jesteście budowlą Boga.