Słowo na wybrany dzień

¹Dziękujcie BOGU, bo jest dobry, bowiem Jego łaska na wieki. ²Niech głosi Israel, że Jego łaska na wieki. ³Niech głosi dom Aarona, że Jego łaska na wieki. ⁴Niech głoszą ci, co się boją WIEKUISTEGO, że Jego łaska na wieki. ⁵W ucisku wzywałem WIEKUISTEGO – na wolność mnie wyprowadził. ⁶WIEKUISTY ze mną, nie ulęknę się; cóż mi uczyni człowiek? ⁷WIEKUISTY ze mną, do mej pomocy, a ja będę patrzeć na moich nieprzyjaciół. ⁸Lepiej ufać WIEKUISTEMU, niż na człowieku polegać. ⁹Lepiej ufać BOGU, niż polegać na możnych. ¹⁰Wszystkie ludy mnie otoczyły; wyciąłem je w Imię WIEKUISTEGO. ¹¹Obległy mnie oraz otoczyły; wyciąłem je w Imię WIEKUISTEGO. ¹²Obległy mnie jak pszczoły, zapłonęły jak płomień cierni; wyciąłem je w Imię WIEKUISTEGO. ¹³Nacierałeś, nacierałeś na mnie, aby mnie powalić; lecz BÓG mi dopomógł. ¹⁴WIEKUISTY moją sławą i pieśnią; On był moim zbawieniem. ¹⁵W namiotach sprawiedliwych ludzi głos radości oraz zwycięstwa; prawica BOGA okazała potęgę. ¹⁶Prawica WIEKUISTEGO wywyższona; prawica BOGA okazała potęgę. ¹⁷Nie umrę, będę żył i głosił czyny PANA. ¹⁸Karcił, karcił mnie PAN, ale nie poddał mnie śmierci. ¹⁹Otwórzcie mi bramę sprawiedliwości, wejdę w nią i podziękuję PANU. ²⁰Oto brama WIEKUISTEGO, w nią wejdą sprawiedliwi. ²¹Dziękuję Ci, że mnie wysłuchałeś i stałeś się moim zbawieniem. ²²Kamień porzucony przez budowniczych – stał się kamieniem węgielnym. ²³Od WIEKUISTEGO to wyszło i jest tak cudowne w naszych oczach. ²⁴BÓG sprawił ten to dzień; cieszmy się nim i radujmy. ²⁵Proszę BOŻE dopomóż; proszę BOŻE poszczęść. ²⁶Błogosławiony ten, kto przychodzi w Imię WIEKUISTEGO; błogosławimy wam z domu BOGA. ²⁷Wszechmocny WIEKUISTY nam zajaśniał; mirtami przywiążcie ofiarę do rogów ołtarza. ²⁸Tyś moim Bogiem i składam Ci dzięki; moim prawdziwym Bogiem i Cię wynoszę. ²⁹Dziękujcie WIEKUISTEMU bo jest dobry, bowiem Jego łaska trwa na wieki.

³⁶Ale pewien z faryzeuszy prosił go, aby z nim zjadł. Zatem gdy wszedł do domu faryzeusza, położył się u stołu. ³⁷A oto niewiasta, co była grzeszną w tym mieście, dowiedziała się, że leży w domu faryzeusza, więc przyniosła alabastrowy słoik wonnego olejku. ³⁸Stanęła z tyłu, przy jego nogach i płacząc, zaczęła zraszać łzami jego stopy, a włosami jej głowy wycierała; całowała też jego nogi oraz je namaszczała wonnym olejkiem. ³⁹A faryzeusz, który go zaprosił, gdy to zobaczył, powiedział sam w sobie, mówiąc: Gdyby ten był prorokiem, wiedział by kim jest oraz co to za kobieta, która go dotyka; że jest grzeszną. ⁴⁰A Jezus odpowiadając, rzekł do niego: Szymonie, mam ci coś powiedzieć. Zaś on rzekł: Powiedz, nauczycielu. ⁴¹Byli dwaj dłużnicy pewnego człowieka, co pożyczał na procent; jeden był winien pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. ⁴²Ale kiedy nie mieli oddać, obydwom darował. Zatem powiedz, który z nich będzie go bardziej miłował? ⁴³Zaś Szymon odpowiadając, rzekł: Przypuszczam, że ten, któremu więcej darował. A on mu powiedział: Słusznie oceniłeś. ⁴⁴I odwrócił się do niewiasty oraz powiedział Szymonowi: Widzisz tę niewiastę? Wszedłem do twojego domu, lecz nie dałeś mi wody do moich nóg a ta łzami zrosiła moje stopy i wytarła włosami swojej głowy. ⁴⁵Nie dałeś mi pocałunku a ta odkąd weszła nie przestała całować moich stóp. ⁴⁶Nie namaściłeś oliwą mojej głowy zaś ta namaściła wonnym olejkiem moje stopy. ⁴⁷Dlatego ci mówię, odpuszczone są jej liczne grzechy, bo bardzo umiłowała. A komu jest mało odpuszczane mało miłuje. ⁴⁸Zaś jej powiedział: Odpuszczone są twoje grzechy. ⁴⁹Więc współleżący zaczęli mówić między sobą: Kim jest ten, który i grzechy odpuszcza? ⁵⁰Także powiedział do niewiasty: Twoja wiara cię uratowała; idź w pokoju.

¹Wyjaśniam wam, bracia, tą Ewangelię, którą wam ogłosiłem; którą też przyjęliście i w której mocno stoicie. ²Przez którą także jesteście zachowani przy życiu, jeżeli rozumiecie jaką racją ogłosiłem wam Dobrą Nowinę, chyba że uwierzyliście bez powodu. ³Ponieważ wśród pierwszych spraw przekazałem wam to, co otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze winy według Pism; ⁴że został pogrzebany i że według Pism jest wskrzeszony w trzecim dniu; ⁵że dał się widzieć Kefasowi, potem dwunastu. ⁶Następnie dał się widzieć ponad pięciuset braciom naraz, z których większość pozostaje na miejscu aż do teraz, a niektórzy zasnęli. ⁷Potem dał się widzieć Jakóbowi, następnie wszystkim apostołom. ⁸A ostatniemu ze wszystkich, jakby przedwcześnie urodzonemu płodowi, dał się widzieć i mnie. ⁹Ponieważ ja jestem najmniejszym z apostołów; co nie jest odpowiedni, aby być nazywany apostołem, bo prześladowałem zgromadzenie wybranych Boga. ¹⁰Ale z łaski Boga jestem kim jestem, a Jego łaska względem mnie nie stała się bezowocna. Gdyż od nich wszystkich daleko bardziej pracowałem; chociaż nie ja ale ta łaska Boga, która jest ze mną. ¹¹Więc czy to ja, czy to oni, tak tylko głosimy oraz tak uwierzyliście.