Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru. Pieśń Dawida. WIEKUISTY, Ty mnie zbadałeś i znasz. ²Ty znasz mój odpoczynek, moje wstawanie i z daleka rozumiesz mą myśl. ³Ty wyśledziłeś mój chód, moje leżenie i uważasz na wszystkie me drogi. ⁴Bo zanim wyraz pojawi się na mym języku, WIEKUISTY, Ty już go cały znasz. ⁵Ze wszystkich stron mnie opasałeś i położyłeś na mnie Twoją dłoń. ⁶Niedościgłym jest dla mnie tego zrozumienie, i tak wzniosłe, że temu nie podołam. ⁷Dokąd ujdę przed Twoim Duchem; dokąd się schronię przed Twym obliczem? ⁸Gdybym się wzniósł ku niebu Ty tam jesteś; gdybym sobie usłał w Krainie Umarłych jesteś tuż. ⁹Gdybym wziął skrzydła jutrzenki i spoczął na krańcu morza ¹⁰nawet tam zaprowadzi mnie Twoja ręka i ujmie Twoja prawica. ¹¹A gdybym powiedział: Przecież ukryje mnie ciemność – i nocą stanie się światło wokół mnie. ¹²Bo ciemność nie zaciemnia przed Tobą, a noc jaśnieje jak dzień; ciemność jest dla Ciebie jak światło. ¹³Ty ukształtowałeś moje nerki, uformowałeś mnie w łonie mej matki. ¹⁴Sławię Cię, bo jestem dziwnie cudowny; cudowne są Twoje twory, a moja dusza dobrze to poznaje. ¹⁵Moja istota nie była tajna przed Tobą, kiedy się tworzyłem w skrytości, zawiązywałem się w dolnej ziemi. ¹⁶Twoje oczy widziały mój zarodek; a w Twej księdze, gdzie są zapisane wszystkie przyszłe przeznaczenia, i dla niego było jedno wśród nich. ¹⁷Jak cenne były dla mnie Twe zamysły, Boże, i jak potężna ich liczba. ¹⁸Gdybym je zliczył byłyby liczniejsze od piasku; powstałem oraz wciąż jestem z Tobą. ¹⁹Gdybyś zgładził, Boże, niegodziwego; wara ode mnie mężom krwawym. ²⁰Tym, co wzywają Cię dla zbrodni, wzywają dla fałszu – Twoich wrogów. ²¹Czyż tych, którzy Cię nienawidzą, WIEKUISTY, i ja nie mam w nienawiści, i czy nie brzydzę się Twoimi przeciwnikami? ²²Znienawidziłem ich całą nienawiścią; są mi wrogami. ²³Doświadcz mnie, Boże, poznaj moje serce, wypróbuj mnie i poznaj moje myśli. ²⁴Patrz, czy jest we mnie droga przekory, i po drodze wieczności mnie prowadź.

³⁸A w czasie gdy oni szli, zdarzyło się, że on wszedł do jakiegoś miasteczka; i przyjęła go do swego domu pewna kobieta, imieniem Marta. ³⁹Była też jej siostra, zwana Marią, która usiadła u stóp Jezusa oraz słuchała jego słowa. ⁴⁰Zaś Marta pochłonięta była przy licznych usługach. Ale przystanęła i powiedziała: Panie, nie obchodzi cię, że moja siostra samą mnie zostawiła do usługi? Powiedz jej, żeby mi pomogła. ⁴¹Zaś Jezus odpowiadając, rzekł jej: Marto, Marto, troszczysz się oraz martwisz o wiele, ⁴²a jest konieczność jednego. Maria wybrała sobie dobrą część, która nie zostanie od niej zabrana.

Złożone siglum lekcjonarzowe — dokładny układ wersetów jest dostępny w źródle dnia.