Słowo na wybrany dzień

¹Psalm Dawida. Mym pasterzem jest WIEKUISTY, niczego mi nie brakuje. ²Daje mi się wylegiwać na zielonych błoniach, do spokojnych wód mnie prowadzi, ³duszę moją orzeźwia. Dla Swojego Imienia prowadzi mnie po ścieżkach sprawiedliwości. ⁴Choćbym szedł po dolinie cieni śmierci, nie będę się bał złego, bo Ty jesteś ze mną; Twoja laska i Twa podpora – one mnie pocieszą. ⁵Wobec moich wrogów zastawiasz przede mną stół; moją głowę namaszczasz olejem; mój kielich się przelewa. ⁶Tak, szczęście i łaska podążają za mną po wszystkie dni mojego życia, i zamieszkam w domu WIEKUISTEGO na długie czasy.

¹A Jezus wyodrębniając się, znowu powiedział im w podobieństwach, mówiąc: ²Królestwo Niebios zostało upodobnione do człowieka, króla, który sprawił gody swojemu synowi; ³i wysłał swoje sługi, aby zaprosili zaproszonych na gody, ale nie chcieli przyjść. ⁴Znowu wysłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem mój obiad, moje byki oraz co było tuczne zabito, i wszystko jest gotowe; chodźcie na gody. ⁵Ale oni to zlekceważyli i odeszli, jeden do swojej roli, a drugi do swego handlu; ⁶zaś inni pojmali jego sługi, zelżyli ich i zabili. ⁷A kiedy król to usłyszał rozgniewał się, posłał swoje wojska i wytracił owych morderców, a ich miasto spalił. ⁸Wtedy mówi swoim sługom: Gody wprawdzie są gotowe, lecz zaproszeni nie byli godni; ⁹zatem idźcie na drogi szlaków, a kogokolwiek znajdziecie, zaproście na gody. ¹⁰Wtedy owi słudzy wyszli na szlaki i zaciągnęli wszystkich, którychkolwiek znaleźli, złych oraz odpowiednich; więc gody zostały zapełnione leżącymi u stołu. ¹¹A gdy król wszedł, aby obejrzeć leżących przy stole, zobaczył tam człowieka nieodzianego szatą godową; ¹²i mu mówi: Towarzyszu, jak tutaj wszedłeś nie mając szaty godowej? A on zamilknął. ¹³Wtedy król powiedział sługom: Zwiążcie jego nogi i ręce, weźcie go oraz wrzućcie do zewnętrznych ciemności; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. ¹⁴Bowiem wielu jest zaproszonych, ale mało wybranych.

⁶I WIEKUISTY Zastępów wyprawi na tej górze ucztę z tłuszczów dla wszystkich ludów, ucztę z nalewek z soczystych tłustości i z oczyszczonych nalewek. ⁷Na tej górze zerwie żałobną zasłonę, co zawisła nad wszystkimi ludami oraz osłonę rozpostartą ponad wszystkimi narodami. ⁸Zniweczy śmierć na zawsze, i Pan, WIEKUISTY, zetrze łzę z każdego oblicza oraz z całej ziemi odejmie hańbę Swojego narodu – gdyż WIEKUISTY to wypowiedział. ⁹Będą mówić w ów dzień: Oto nasz prawdziwy Bóg, któremu ufaliśmy, że nam dopomoże; oto WIEKUISTY, któremu zaufaliśmy; cieszmy się i radujmy Jego zbawieniem ! ¹⁰Kiedy na tej górze spocznie ręka WIEKUISTEGO, w swej siedzibie będzie rozdeptany Moab, tak jak w kałuży gnoju rozdeptaną bywa wiązka słomy.

¹²Umiem się uczynić skromnym oraz mieć za dużo. W każdym przypadku i we wszystkich okolicznościach jestem nauczony i być najedzony, i łaknąć, i mieć za dużo, i cierpieć biedę. ¹³We wszystkim jestem silny w Chrystusie, który mnie wzmacnia. ¹⁴Jednak uczyniliście słusznie, kiedy się staliście współuczestnikami mojego utrapienia. …Pominięto wersety 15–18 ¹⁹A mój Bóg wypełni każdą waszą potrzebę w czasie chwały, według Jego bogactwa w Chrystusie Jezusie. ²⁰Zaś Bogu oraz naszemu Ojcu chwała na wieki wieków. Amen.