Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru. Przez sługę WIEKUISTEGO – Dawida, który wypowiedział BOGU słowa tej pieśni, kiedy WIEKUISTY go wybawił z rąk wszystkich nieprzyjaciół, a w szczególności z ręki Saula. ²Zatem powiedział: Miłuję cię WIEKUISTY, ma potęgo. ³WIEKUISTY Skało, moja twierdzo i mój wybawco; Boże mój – obrono, w którą wierzę; moja tarczo, mój rogu zbawienia oraz moja ucieczko. ⁴Wzywam Wielbionego, WIEKUISTEGO, więc jestem wybawiony od mych wrogów. ⁵Ogarnęły mnie bóle śmierci i zatrwożyły mnie nurty nicości; ⁶męki piekielne mnie osnuły i pochwyciły sidła śmierci. ⁷W mojej niedoli wzywam WIEKUISTEGO, wołam do mego Boga; ze Swego Przybytku wysłuchał mojego głosu, a me wołanie doszło przed Nim do Jego uszu. ⁸Ponieważ zapłonął gniewem, wstrząsnęła się i zadrżała ziemia, wstrząsnęły się oraz chwieją posady gór. ⁹W Jego gniewie wzniósł się dym, a z Jego ust zieje ogień; od Niego żarzą się głownie. ¹⁰Skłonił niebiosa i zstąpił, a pod Jego stopami gęsta mgła. ¹¹Wsiadł na cheruba, wzniósł się, pędził na skrzydłach wichru. ¹²A wokół Niego jakby namiot, mrok uczynił Swoją osłoną, pomrokę wód, gęste obłoki. ¹³Przed blaskiem, który od Niego bił, pierzchały Jego chmury, także grad oraz ogniste głownie. ¹⁴WIEKUISTY zagrzmiał w niebiosach, Najwyższy wydał Swój głos, grad oraz błyskawice. ¹⁵Wypuścił Swoje strzały oraz rozproszył nieprzyjaciół; ciskał błyskawicami i ich zmieszał. ¹⁶Ukazały się też łożyska wód, a od Twej groźby, WIEKUISTY, i od zadęcia wichru Twego gniewu obnażyły się posady świata. ¹⁷Sięgnął z wysokości i mnie wziął, wydobył z wielkiej toni. ¹⁸Ocalił mnie od potężnego wroga, oraz od moich nieprzyjaciół, chociaż byli mocniejsi ode mnie. ¹⁹Napadli mnie w dniu mojego nieszczęścia, ale BÓG stał się moją podporą. ²⁰Wyprowadził mnie na przestronność i mnie wybawił, gdyż mnie sobie upodobał. ²¹WIEKUISTY mnie wynagradza według mojej sprawiedliwości, odpłaca mi według czystości moich rąk. ²²Bowiem przestrzegałem dróg WIEKUISTEGO i nie byłem odstępcą od mego Boga. ²³Wszystkie Jego ustawy są przede mną oraz nie odstępuję od Jego praw. ²⁴Cały jestem Jemu oddany i wystrzegam się mego grzechu. ²⁵Dlatego BÓG mi oddaje według mojej sprawiedliwości, według czystości moich rąk, która jest przed Jego oczami. ²⁶Z proszącym o litość postępujesz miłosiernie, a z prawym mężem – nieskazitelnie. ²⁷Oczyszczonego oczyszczasz, a z przewrotnym walczysz. ²⁸Gdyż wybawiasz lud uciśniony, a oczy wywyższone – poniżasz. ²⁹Tak, Ty rozświecasz moją pochodnię; WIEKUISTY, mój Bóg rozjaśnia moją ciemność. ³⁰Bo w Tobie przełamię szyki i w mym prawdziwym Bogu przestąpię mury. ³¹Bóg, nieskazitelna jest Jego droga, a Słowo WIEKUISTEGO czyste; On jest tarczą dla wszystkich, którzy Mu ufają. ³²Bo któż jest Bogiem, oprócz WIEKUISTEGO; kto Opoką, oprócz prawdziwego Boga? ³³Boga, co mnie opasał siłą oraz prostą uczynił moją drogę. ³⁴Moje nogi upodobnił do jelenich i mnie stawia na mych wyżynach. ³⁵Moje ręce wprawia do boju, tak, że me ramiona naciągają spiżowy łuk. ³⁶Dałeś mi tarczę Twojego zbawienia, Twoja prawica mnie wspierała, a Twa troskliwość czyni mnie wielkim. ³⁷Rozszerzyłeś moje kroki pode mną i nie zachwiały się moje stawy. ³⁸Ścigałem moich wrogów, dogoniłem ich i nie wróciłem, aż doszczętnie ich wytępiłem. ³⁹Skruszyłem ich tak, że nie mogli powstać; upadli pod moimi stopami. ⁴⁰Tak do boju opasałeś mnie mocą, powaliłeś pode mnie moich wrogów. ⁴¹Podałeś mi kark moich nieprzyjaciół, a więc zgładziłem moich wrogów. ⁴²Wołali, ale nikt im nie pomógł; i do BOGA, ale im nie odpowiedział. ⁴³Więc starłem ich jak proch na przedzie wiatru, rozrzuciłem jak błoto ulic. ⁴⁴Wybawiłeś mnie od zatargów ludu, ustanowiłeś mnie głową narodów; służy mi lud, którego nie znałem. ⁴⁵Schlebiają mi cudzoziemscy; synowie, o których usłyszałem słuchem ucha. ⁴⁶Omdleli synowie obczyzny oraz drżąc, uchodzą ze swoich zamków. ⁴⁷Żywy WIEKUISTY, niech będzie pochwalona moja Skała, niech będzie wywyższony Bóg zbawienia. ⁴⁸Bóg, który mi zlecił pomstę oraz poddał pode mnie narody; ⁴⁹który mnie wybawił od moich wrogów, wyniósł mnie ponad mych przeciwników i ocalił od srogiego męża. ⁵⁰Dlatego chcę Cię sławić pomiędzy narodami, WIEKUISTY, będę śpiewał Twojemu Imieniu. ⁵¹gdyż wielkimi czynisz zwycięstwa Swojego króla, świadczysz łaskę Swojemu pomazańcowi, Dawidowi, oraz jego rodowi na wieki.

³⁴Zaś kiedy faryzeusze usłyszeli, że zamknął usta sadyceuszom, zostali zebrani razem. ³⁵I spytał go jeden z nich, znawca Prawa, kusząc go i mówiąc: ³⁶Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest doniosłe? ³⁷A Jezus mu powiedział: Będziesz miłował Pana, Boga twego, z całego twego serca i z całej twojej duszy, i z całej myśli twojej; ³⁸to jest pierwsze oraz doniosłe przykazanie. ³⁹A drugie mu podobne: Będziesz miłował twego bliźniego jak siebie samego. ⁴⁰Na tych dwóch przykazaniach zawieszone jest całe Prawo i Prorocy.

²⁰Nie będziesz krzywdził cudzoziemca, ani go uciskał bo byliście cudzoziemcami w ziemi Micraim. ²¹Nie będziesz gnębił żadnej wdowy, ani sieroty. ²²Zaś jeśli będziesz kogoś gnębił i kiedy do Mnie zawoła wysłucham jego wołania. ²³Wtedy zapłonie Mój gniew i zabiję was mieczem; wasze żony będą wdowami, a wasze dzieci sierotami. ²⁴Jeżeli pożyczysz komukolwiek z Mojego ludu pieniędzy, a będzie biedny przy tobie nie postępuj z nim jak lichwiarz; nie nakładajcie na niego lichwy. ²⁵Jeżeli weźmiesz w zastaw okrycie twojego bliźniego zwrócisz mu je przed zachodem słońca. ²⁶Bo jest ono jedynym jego odzieniem, przykryciem jego ciała; więc pod czym się położy? I stanie się, że gdy do Mnie zawoła przecież go wysłucham, bowiem Ja jestem miłosierny.

⁵Gdyż nasza Ewangelia nie dokonała się w was jedynie w słowie, ale jak wiecie także w mocy, w Duchu Świętym oraz we wszelkiej pełni. I wiecie jakimi się staliśmy dla was między wami. ⁶A wy, w wielkim utrapieniu przyjęliście słowo razem z radością Ducha Świętego i staliście się naszymi naśladowcami oraz Pana. ⁷Tak, że staliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii oraz w Achai. ⁸Gdyż od was rozbrzmiało słowo Pana, nie tylko w Macedonii i w Achai, a wasza wiara względem Boga wyszła na każde miejsce; tak, że nie mamy potrzeby czegoś dodawać. ⁹Ponieważ sami o nas mówią. O tym jakie było nasze przyjście do was oraz jak zawróciliście od wizerunków do Boga, aby służyć żyjącemu i prawdziwemu Bogu. ¹⁰By oczekiwać z niebios Jego Syna, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, który nas ratuje z nadchodzącego gniewu.