Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru, na nutę „Łanio zorzy”. Pieśń Dawida. ²Boże mój, Boże, czemu mnie opuściłeś; czemu jesteś daleki od mego wspomożenia oraz od słów mojej skargi? ³Boże mój, Boże, czemu mnie opuściłeś; czemu jesteś daleki od mego wspomożenia oraz od słów mojej skargi? ⁴A jednak Ty jesteś święty; Ten, co zasiada wśród chwały Israela. ⁵Tobie ufali nasi ojcowie; ufali, zatem ich wybawiłeś. ⁶Do Ciebie wołali, więc byli ocaleni; Tobie ufali, zatem nie byli zawstydzeni. ⁷Zaś ja jestem robakiem, a nie mężem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą tłumu. ⁸Wszyscy, którzy mnie widzą – urągają mi, ściągają usta i potrząsają głową, mówiąc: ⁹Niech to powierzy WIEKUISTEMU! Niech go wybawi! Ocali go, ponieważ go sobie upodobał! ¹⁰Ty wyprowadziłeś mnie z łona oraz bezpiecznie mnie złożyłeś u piersi mojej matki. ¹¹Od urodzenia na Tobie polegałem; poza życiem mej matki Ty jesteś moim Bogiem. ¹²Ode mnie się nie oddalaj, gdyż niedola jest bliska, a nie ma pomocnika. ¹³Otoczyła mnie gromada byków, oblegli mnie mocarze Baszanu. ¹⁴Rozwarli na mnie swą paszczę, jak lew co porywa i ryczy. ¹⁵Jestem rozlany jak woda, rozeszły się wszystkie moje członki, pośród moich wnętrzności, moje serce jest roztopione jak wosk. ¹⁶Jak skorupa zaschła ma siła, mój język przylgnął do mego podniebienia, powaliłeś mnie do prochu śmierci. ¹⁷Ponieważ otoczyły mnie psy, obstąpiła mnie zgraja złoczyńców, z bólu wyją moje ręce i nogi. ¹⁸Mogę policzyć wszystkie moje kości; a oni się przyglądają, nade mną się znęcają. ¹⁹Rozdzielają między siebie me odzienie, a o moje szaty los rzucają. ²⁰Ale Ty, WIEKUISTY, się nie oddalaj; ma potęgo pospiesz mi na ratunek. ²¹Ocal od miecza moją duszę, z mocy psa moją jedyną. ²²Wyzwól mnie z paszczy lwa oraz obroń mnie od bawolich rogów. ²³A mym braciom będę rozgłaszał Twoje Imię, pośród zboru będę Cię wielbił. ²⁴Chwalcie Go, bogobojni, czcij Go cały rodzie Jakóba; korzcie się przed Nim wszyscy z nasienia Israela. ²⁵Bo nie wzgardził, nie wstrętna mu skarga żebrzącego, nie ukrył przed nim Swego oblicza; wysłuchał go, kiedy do Niego wołał. ²⁶Od Ciebie moje uwielbienie w wielkim zborze i wobec bogobojnych spełnię śluby. ²⁷Biedni będą spożywać oraz się nasycą, będą chwalić WIEKUISTEGO Jego czciciele, wasze serce ożyje na wieki. ²⁸Wspomną i zwrócą się do BOGA wszystkie krańce ziemi; ukorzą się przed Tobą pokolenia narodów. ²⁹Bowiem WIEKUISTEMU należy się królowanie i władztwo nad narodami. ³⁰Jedzą, korząc się, wszyscy możni ziemi; przed Nim klękają wszyscy zstępujący w proch; ten, kto nie pożywił swej duszy. ³¹Będzie Mu służyć potomstwo i o Panu opowiadać pokoleniom. ³²Zejdą się oraz będą ogłaszać Jego sprawiedliwość ludowi, który się narodzi; że On ją dokonał.

¹⁵Zaś kiedy to usłyszał ktoś z współleżących, powiedział mu: Bogaty ten, kto będzie jadł chleb w Królestwie Boga. ¹⁶A on mu rzekł: Pewien człowiek sprawił wielką ucztę oraz wielu zaprosił. ¹⁷Zatem w godzinie uczty wysłał swojego sługę, aby powiedział zaproszonym: Przychodźcie, bo wszystko jest już gotowe. ¹⁸A wszyscy zaczęli się jednakowo wymawiać. Pierwszy mu powiedział: Kupiłem pole i mam utrapienie, wyszedłem aby je zobaczyć; proszę cię, uważaj mnie za odmówionego. ¹⁹A drugi powiedział: Kupiłem pięć par byków i idę je wypróbować; proszę cię, uważaj mnie za odmówionego. ²⁰A inny powiedział: Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść. ²¹Więc kiedy sługa wrócił, oznajmił to swojemu panu. Wtedy pan domu, rozgniewawszy się, powiedział swojemu słudze: Wyjdź szybko na place i ulice miasta oraz wprowadź tu biednych, ułomnych, chromych i ślepych. ²²A sługa powiedział: Panie, stało się jak nakazałeś, a jeszcze jest miejsce. ²³Więc pan powiedział do sługi: Wyjdź na drogi i ogrodzenia oraz zmuszaj do wejścia, aby został zapełniony mój dom. ²⁴Bowiem powiadam wam, że żaden z tych zaproszonych mężów nie skosztuje mej uczty.

⁵To bowiem zrozumcie w was, co jest także w Chrystusie Jezusie; ⁶który będąc w postaci Boga, nie torował sobie rabunku, aby być równym Bogu, ⁷ale opuścił samego siebie, przyjął postać sługi i pojawił się w obrazie ludzi. ⁸Także w tej postaci gdy został napotkany jako człowiek uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do kary śmierci na krzyżu. ⁹Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i dał mu Imię, ponad każde imię. ¹⁰Aby na Imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebiańskich, ziemskich i podziemnych. ¹¹Aby też każdy język się zgodził, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.