Słowo na wybrany dzień

¹Pieśń Dawida. Wysławiony WIEKUISTY, moja Skała, który zaprawia moje ręce do walki, a moje palce do boju. ²Mój Dobroczyńca, moja Warownia, moja Obrona, mój Zbawca i moja Tarcza;Nim się osłaniam, On poddał pode mnie mój naród. ³WIEKUISTY, czym jest człowiek, że na niego uważasz i syn człowieka, że go cenisz? ⁴Człowiek podobny jest do tchnienia, jego dni są jak cień co przemija. ⁵WIEKUISTY, skłoń Twe niebiosa i zstąp, dotknij gór niechaj zadymią. ⁶Zabłyśnij błyskawicą i ich rozprosz, spuść Twoje strzały i ich poraź. ⁷Spuść z wysokości Twoją rękę i mnie wybaw; ocal z wielkich powodzi oraz z ręki synów obczyzny; ⁸tych, których usta mówią fałsz i których prawica jest zawodną prawicą. ⁹Boże, zaśpiewam Ci nową pieśń, zanucę Ci przy lutni dziesięciostrunnej. ¹⁰Tobie, który dajesz zwycięstwo królom i który wybawiłeś od srogiego miecza Twojego sługę Dawida. ¹¹Wybaw i ocal mnie z ręki synów obczyzny; tych, których usta mówią fałsz i których prawica jest zawodną prawicą. ¹²Aby nasi synowie byli jak latorośle, co są pielęgnowane w młodości;a nasze córki były jak rzeźby wyciosane na przedzie pałacu. ¹³By nasze stodoły były pełne i starczyło od zbioru do zbioru; a na naszych błoniach nasze trzody, w tysiącach i wydające tysiące. ¹⁴By nasze byki były objuczone i ani szkoda, ani strata, ani krzyk, nie znalazły się na naszych ulicach. ¹⁵Szczęśliwy naród, któremu się tak dzieje; szczęśliwy naród, którego Bogiem jest WIEKUISTY.

²⁷Ale jacyś z saduceuszów, gdy podeszli, przecząc, że nie ma wskrzeszenia, zapytali go, ²⁸mówiąc: Nauczycielu, Mojżesz nam napisał, że jeśli umrze kogoś brat, mając żonę a umarłby bez dzieci, aby jego brat pojął tę żonę oraz wzbudził potomstwo swojemu bratu. ²⁹Było zatem, siedmiu braci. I pierwszy, wziąwszy żonę, umarł bezdzietny. ³⁰Zatem drugi pojął tą żonę, i ten umarł bezdzietny. ³¹Pojął ją trzeci, i podobnie. Siedmiu nie zostawiło dzieci i umarli. ³²Po wszystkich, umarła też i niewiasta. ³³Zatem w czasie wskrzeszenia, którego z nich staje się żoną? ³⁴A Jezus odpowiadając, rzekł im: Synowie tego porządku żenią się oraz za mąż wydają. ³⁵Ale uznani za godnych osiągnięcia tamtego porządku oraz wskrzeszenia z martwych, ani się nie żenią, ani też za mąż nie wydają. ³⁶Nie mogą już także umrzeć, gdyż podobni są do aniołów, oraz są dziećmi Boga, którzy są dziećmi wzniesienia. ³⁷Zaś, że umarli zmartwychwstają, ujawnił także Mojżesz przy krzaku jeżyny, gdy nazywa Pana Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakóba. ³⁸A Bóg nie jest Bogiem umarłych ale żyjących, bo wszyscy w Nim żyją. ³⁹Zaś odpowiadając, pewni z uczonych w Piśmie powiedzieli: Nauczycielu, dobrze powiedziałeś. ⁴⁰Ale nie odważyli się go o nic pytać.

⁴Ci są dwoma oliwkami oraz dwoma podstawkami do lamp, co stoją przed obliczem Pana ziemi. ⁵A jeśli ktoś chciałby im zaszkodzić to ogień wychodzi z ich ust oraz pochłania ich wrogów; więc jeśli ktoś zechciał im zaszkodzić – tak, ten musi zostać zabity. ⁶Ci mają moc zamknąć niebo, aby deszcz nie zraszał ich dni prorokowania. Mają moc względem wód, by je zamieniać w krew, i ilekroć by chcieli ugodzić ziemię każdym ciosem. ⁷A gdy zakończą swoje świadectwo bestia, która wychodzi ze świata podziemnego, wywoła z nimi bitwę, zwycięży ich i ich zabije. ⁸A ich zwłoki spoczną na placu wielkiego miasta, które duchowo nazywa się Sodomą i Egiptem; gdzie też ich Pan został ukrzyżowany. ⁹A ci z ludów, plemion, języków i narodów widzą ich zwłoki przez trzy i pół dnia, ale ich zwłok nie pozwalają włożyć do grobowca. ¹⁰Także ci, co mieszkają na ziemi, cieszą się dzięki nim, są rozweseleni, oraz będą sobie nawzajem przesyłać dary, ponieważ ci dwaj prorocy znękali tych, którzy zamieszkują na ziemi. ¹¹A po trzech i pół dniach wszedł w nich od Boga duch życia oraz stanęli na swych nogach; więc na tych, co ich widzieli, padł wielki strach. ¹²Usłyszeli też wielki głos z Nieba, który im mówił: Wstąpcie tu. Więc w obłoku wstąpili do Nieba, a ich wrogowie oglądali tylko samych siebie.