Słowo na wybrany dzień

¹Zaśpiewajcie WIEKUISTEMU nową pieśń; śpiewaj WIEKUISTEMU cała ziemio. ²Śpiewajcie WIEKUISTEMU, wysławiajcie Jego Imię, dzień po dniu zwiastujcie Jego zbawienie. ³Między ludami opowiadajcie Jego chwałę, Jego cuda pomiędzy wszystkimi narodami. ⁴Bowiem wielkim jest WIEKUISTY oraz wielce sławionym; wspanialszym niż wszystkie bóstwa. ⁵Gdyż wszystkie bóstwa pogan są nicością; a WIEKUISTY stworzył niebiosa. ⁶Przed Jego obliczem chwała i urok; w Jego świątyni potęga i wspaniałość. ⁷Nieście WIEKUISTEMU rodziny ludów; nieście WIEKUISTEMU sławę i cześć. ⁸Nieście WIEKUISTEMU cześć Jego Imienia; składajcie dary oraz wchodźcie do Jego przedsionków. ⁹W uroczystym nastroju ukorzcie się przed WIEKUISTYM; zadrżyj przed Nim cała ziemio. ¹⁰Głoście pomiędzy narodami: WIEKUISTY króluje, a świat będzie utwierdzony - nie zachwieje się; Pan będzie sądził ludy w sprawiedliwości. ¹¹Niech się weselą niebiosa, niech się raduje ziemia, niechaj zahuczy morze i wszystko, co je zapełnia. ¹²Niech się cieszy pole i wszystko co na nim jest; niech się zarazem rozradują wszystkie leśne drzewa. ¹³W obliczu WIEKUISTEGO, bo idzie, bo idzie by sądzić ziemię; będzie sądził świat w sprawiedliwości, a ludy w S Swojej prawdzie.

²²A kiedy wypełniły się dni jej oczyszczenia według Prawa Mojżesza, zanieśli go do Jerozolimy, aby go postawić obok Pana ²³(jak jest napisane w Prawie Pana: Wszelkie męskie potomstwo, otwierające łono, będzie nazwane święte Pana), ²⁴oraz dać ofiarę według tego, co powiedziane w Prawie Pana parę turkawek, albo dwa pisklęta gołębi. ²⁵A oto w Jerozolimie był człowiek, którego imię brzmi Symeon. Ten człowiek był sprawiedliwy, bogobojny, wyczekujący pociechy Israela; zaś nad nim był Duch Święty. ²⁶W wyroczni było mu też zapowiedziane przez Ducha Świętego, że nie doświadczy śmierci, zanim nie ujrzy Chrystusa Pana. ²⁷Zatem za sprawą Ducha przyszedł do Świątyni; a gdy rodzice wprowadzali dziecko Jezusa, by z nim uczynić według zwyczaju Prawa, ²⁸także on wziął je w swoje ramiona, wielbił Boga i mówił: ²⁹Teraz w pokoju odprawisz swego sługę, Władco, według Twojego Słowa. ³⁰Gdyż moje oczy oglądały Twoje zbawienie, ³¹które przygotowałeś przed obliczem wszystkich ludzi; ³²światło objawienia dla pogan oraz chwałę twojego ludu Israela. ³³A jego matka i Józef byli pełni podziwu wobec rzeczy, które o nim opowiadali. ³⁴Symeon także im wielbił Boga oraz powiedział do Marii, jego matki: Oto ten jest ustanowiony na upadek oraz wzniesienie wielu w Israelu, na znak sprzeciwiania się; ³⁵lecz i samą twoją duszę miecz przeniknie; by mogły zostać wyjawione opinie z wielu serc.

³A po tym się przekonujemy, że go poznaliśmy, jeśli strzeżemy jego przykazań. ⁴Kto mówi, że go poznał, a nie strzeże jego przykazań, jest kłamcą i nie ma w nim prawdy. ⁵Zaś kto strzeże jego słowo, w tym naprawdę wypełniła się miłość Boga. Przez to poznajemy, że w nim jesteśmy. ⁶Kto mówi, że w nim mieszka, sam winien się tak zachowywać jak on żył. ⁷Bracia, nie piszę wam nowego przykazania, ale przykazanie stare, które mieliście od początku. Starym przykazaniem jest to słowo, które usłyszeliście od początku. ⁸Zarazem piszę wam nowe przykazanie, które w nim i w was jest prawdziwe; że ciemność przemija, a prawdziwa światłość już się wydobywa na jaw. ⁹Kto mówi, że jest w światłości, a nienawidzi swego brata, aż do teraz jest w ciemności. ¹⁰Kto miłuje swojego brata, mieszka w światłości i nie ma w nim zgorszenia. ¹¹Ale kto nienawidzi swojego brata jest w ciemności oraz chodzi w ciemności, więc nie wie dokąd idzie, gdyż ciemność oślepiła jego oczy.