Słowo na wybrany dzień

¹Salomonowi. Boże, daj Twoje sądy królowi, a Twoją sprawiedliwość królewskiemu synowi. ²Aby rozsądzał Twój lud w sprawiedliwości i Twoich biednych w decyzjach. ³Niech góry zwiastują ludowi pokój, a pagórki niech się odezwą sprawiedliwością. ⁴Niechaj sądzi uciśnionych w narodzie, wspomoże dzieci nędzarzy, a także zgniecie grabieżcę. ⁵Aby się Ciebie obawiali póki słońce oraz w obliczu księżyca, z pokolenia na pokolenie. ⁶Niech zstąpi jakby deszcz na skoszoną łąkę, jak ulewa nawadniająca ziemię. ⁷Niechaj za jego dni rozkwitnie sprawiedliwy oraz pełnia pokoju, jak długo zostanie księżyc. ⁸I niech panuje od morza do morza, i od strumienia aż do krańców ziemi. ⁹Niech przed nim klękają mieszkańcy stepu, a jego wrogowie niech liżą proch. ¹⁰Oto złożą mu daninę królowie Tarszyszu, wysp, a królowie Szeby i Seby przyniosą mu haracz. ¹¹I będą się przed nim korzyć wszyscy królowie, wszystkie ludy będą mu służyć. ¹²Ponieważ ocala żebrzącego, co woła, oraz uciśnionego, który nie ma wybawcy. ¹³Miłosierny jest dla żebrzących, ubogich oraz duszę ubogich wybawia. ¹⁴Od gwałtu i grabieży wyzwala ich duszę, bo ich krew jest cenną w jego oczach. ¹⁵Więc będzie żył, i da mu złota Szeby, i nieustannie będą się modlić za niego oraz codziennie go sławić. ¹⁶W kraju będzie obfitość zboża, jego plon zaszumi jak Libanon na wierzchołkach gór, a po miastach ludzie zakwitną jak trawa ziemi. ¹⁷Jego Imię przetrwa na wieki; jego Imię wzrośnie w obliczu słońca; będą się nim chwalić wszystkie ludy i będą je nazywać szczęśliwym. ¹⁸Chwała Bogu, WIEKUISTEMU, Bogu Israela, który jedyny spełnia cuda. ¹⁹Niech będzie na wieki wysławione Imię Jego chwały, i niech się Jego chwałą napełni cała ziemia. Amen i amen. ²⁰Tu skończyły się modlitwy Dawida, syna Isajego.

³⁴A kiedy Jezus wyszedł oraz zobaczył wielki tłum użalił się nad nimi, bo byli jak owce nie mające pasterza. Zaczął ich też wiele nauczać. ³⁵A gdy była już późna godzina, jego uczniowie podeszli do niego i powiedzieli: To jest puste miejsce i późna już godzina. ³⁶Odpraw ich, aby odeszli do okolicznych wsi i miasteczek oraz kupili sobie chleba, bo nie mają co zjeść. ³⁷Zaś on odpowiadając, rzekł im: Dajcie wy im zjeść. Więc mu mówią: Mamy odejść, kupić za dwieście denarów chleba i mamy dać im zjeść? ³⁸Zaś on im mówi: Ile macie chlebów? Idźcie i zobaczcie. A kiedy się dowiedzieli, powiedzieli: Pięć, i dwie ryby. ³⁹Zatem kazał im posadzić wszystkich grupami na zielonej trawie. ⁴⁰I usiedli rzędami, po stu oraz po pięćdziesiąt. ⁴¹I wziął owe pięć chlebów, i dwie ryby, oraz spojrzawszy w Niebo wielbił Boga. Po czym połamał owe chleby oraz dawał swoim uczniom aby przed nimi kładli; nadto wszystkim rozdzielił dwie ryby. ⁴²Więc wszyscy zjedli oraz zostali nasyceni. ⁴³Zebrali też dwanaście pełnych koszy kawałków i z owych ryb. ⁴⁴A tych, którzy jedli chleby było około pięciu tysięcy mężów.

⁷Umiłowani, miłujmy jedni drugich, gdyż miłość jest z Boga i każdy, kto miłuje jest narodzony z Boga oraz poznaje Boga. ⁸Kto nie miłuje nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością. ⁹Miłość Boga w tym została pośród nas objawiona, że Bóg wysłał na świat swego jedynego Syna, abyśmy przez niego żyli. ¹⁰W tym zaś jest miłość, że nie myśmy umiłowali Boga, ale że On nas umiłował; zatem posłał swojego Syna jako przebłaganie za nasze grzechy.