Słowo na wybrany dzień

¹Salomonowi. Boże, daj Twoje sądy królowi, a Twoją sprawiedliwość królewskiemu synowi. ²Aby rozsądzał Twój lud w sprawiedliwości i Twoich biednych w decyzjach. ³Niech góry zwiastują ludowi pokój, a pagórki niech się odezwą sprawiedliwością. ⁴Niechaj sądzi uciśnionych w narodzie, wspomoże dzieci nędzarzy, a także zgniecie grabieżcę. ⁵Aby się Ciebie obawiali póki słońce oraz w obliczu księżyca, z pokolenia na pokolenie. ⁶Niech zstąpi jakby deszcz na skoszoną łąkę, jak ulewa nawadniająca ziemię. ⁷Niechaj za jego dni rozkwitnie sprawiedliwy oraz pełnia pokoju, jak długo zostanie księżyc. ⁸I niech panuje od morza do morza, i od strumienia aż do krańców ziemi. ⁹Niech przed nim klękają mieszkańcy stepu, a jego wrogowie niech liżą proch. ¹⁰Oto złożą mu daninę królowie Tarszyszu, wysp, a królowie Szeby i Seby przyniosą mu haracz. ¹¹I będą się przed nim korzyć wszyscy królowie, wszystkie ludy będą mu służyć. ¹²Ponieważ ocala żebrzącego, co woła, oraz uciśnionego, który nie ma wybawcy. ¹³Miłosierny jest dla żebrzących, ubogich oraz duszę ubogich wybawia. ¹⁴Od gwałtu i grabieży wyzwala ich duszę, bo ich krew jest cenną w jego oczach. ¹⁵Więc będzie żył, i da mu złota Szeby, i nieustannie będą się modlić za niego oraz codziennie go sławić. ¹⁶W kraju będzie obfitość zboża, jego plon zaszumi jak Libanon na wierzchołkach gór, a po miastach ludzie zakwitną jak trawa ziemi. ¹⁷Jego Imię przetrwa na wieki; jego Imię wzrośnie w obliczu słońca; będą się nim chwalić wszystkie ludy i będą je nazywać szczęśliwym. ¹⁸Chwała Bogu, WIEKUISTEMU, Bogu Israela, który jedyny spełnia cuda. ¹⁹Niech będzie na wieki wysławione Imię Jego chwały, i niech się Jego chwałą napełni cała ziemia. Amen i amen. ²⁰Tu skończyły się modlitwy Dawida, syna Isajego.

¹⁴A Jezus wrócił do Galilei w mocy Ducha. Zatem rozeszła się o nim wieść po całej okolicy. ¹⁵Zaś on nauczał w ich bóżnicach, chwalony przez wszystkich. ¹⁶Przyszedł także do Nazaretu, gdzie był wychowany i według swojego zwyczaju w dniu szabatu wszedł do bóżnicy, i wstał odczytać Pismo. ¹⁷A został mu podany zwój proroka Izajasza. Zatem rozwinął zwój i napotkał miejsce gdzie było napisane: ¹⁸Duch Pana we mnie gdzie mnie namaścił, by biednym opowiadać Dobrą Nowinę; i mnie wysłał, by uzdrawiać skruszone serca; jeńcom zwiastować wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, by strzaskanych odesłać na odpuszczenie; ¹⁹i ogłosić mile widziany okres czasu Pana. ²⁰I zwinął zwój, oddał go słudze oraz usiadł; a oczy wszystkich w bóżnicy były w niego wpatrzone. ²¹Więc zaczął do nich mówić: Dzisiaj wypełniło się Pismo, to w waszych uszach. ²²A wszyscy mu potwierdzali, dziwili się na słowa łaski, które wychodziły z jego ust i mówili: Czy nie ten jest synem Józefa?

^4:19My go miłujemy, bo on pierwszy nas umiłował. ^4:20Jeśli ktoś powiedział: Miłuję Boga, a swojego brata nienawidzi jest kłamcą; bo kto nie miłuje swego brata, którego widzi, jakże może miłować Boga, którego nie widzi? ^4:21Zatem mamy od niego to polecenie, by kto miłuje Boga, miłował też swego brata. ^5:1Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Chrystusem z Boga się narodził. I każdy kto miłuje Tego, co zrodził miłuje także tego, który z Niego jest zrodzony. ^5:2W tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boga, kiedy miłujemy Boga oraz strzeżemy Jego przykazania. ^5:3Gdyż to jest miłość Boga, aby strzec Jego przykazań; a Jego przykazania nie są ciężkie. ^5:4Bo wszystko, co jest zrodzone z Boga zwycięża świat; a to jest tym zwycięstwem, które pokonało świat nasza wiara.