Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru gittitów. Psalm Dawida. ²WIEKUISTY, Panie nasz, który wzniosłeś Twoją świetność na niebiosach, jak wspaniałe na całej ziemi jest Twoje Imię. ³W obecności Twych przeciwników, utwierdziłeś Sobie chwałę przez usta dzieci i niemowląt, aby uśmierzyć wroga oraz mściwego. ⁴Kiedy spoglądam na Twe niebiosa, dzieło Twych palców; księżyc oraz gwiazdy, które ustanowiłeś; pytam: ⁵Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz i Syn Człowieka, że go wypatrujesz? ⁶Bo na krótko uczyniłeś go mniejszym od bogów; uwieńczyłeś go chwałą i blaskiem. ⁷Ustanowiłeś go władcą nad dziełami Twych rąk, wszystko poddałeś pod jego stopy. ⁸Trzody, wszelkie bydło, jak i dzikie zwierzęta; ⁹ptactwo nieba i ryby morza; wszystko, co ciągnie po morskich drogach. ¹⁰WIEKUISTY, Panie nasz, jak wspaniałe na całej ziemi jest Twoje Imię.

²¹I weszli do Kafarnaum; a kiedy wszedł do bóżnicy, zaraz nauczał w szabaty. ²²Także zdumiewali się nad jego nauką, bowiem uczył ich jako ten, co ma moc, a nie jak uczeni w Piśmie. ²³A w ich bóżnicy był człowiek w nieczystym duchu i on zawołał, ²⁴mówiąc: Co nam i tobie, Jezusie Nazareński? Przyszedłeś nas zgładzić? Znam cię, kto ty jesteś święty Boga. ²⁵A Jezus go zgromił, mówiąc: Zamilknij i wyjdź z niego. ²⁶Więc duch nieczysty szarpnął nim, zawołał wielkim głosem i wyszedł z niego. ²⁷Zatem wszyscy zostali wstrząśnięci, aby dociekać między sobą, mówiąc: Co to jest? Nowa nauka z mocą; również nieczystym duchom rozkazuje i są mu posłuszne? ²⁸I zaraz rozeszła się o nim wieść po całej okolicy Galilei.

⁵Gdyż nie aniołom podporządkował przyszłą, zamieszkałą ziemię, o której mówimy. ⁶A czy ktoś gdzieś zaświadczył, mówiąc: Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo Syn Człowieka, że go wypatrujesz? ⁷Jakoś krótko uczyniłeś go mniejszym od aniołów, uwieńczyłeś go czcią i chwałą, oraz postawiłeś go nad dziełami Twoich rąk; ⁸wszystko poddałeś pod jego nogi. I w tym poddaniu mu wszystkiego niczego nie zostawił mu niepodporządkowanego. Ale teraz jeszcze nie poznajemy, że wszystko jest mu poddane. ⁹Zaś Jezusa, jakoś krótko uczynionego mniejszym od aniołów, widzimy uwieńczonego czcią i chwałą pośród nieszczęścia śmierci, aby z łaski Boga, za każdego doświadczył śmierci. ¹⁰Gdyż przystoi Temu, przez którego jest wszystko i dla którego jest wszystko; Temu, co przyprowadza wiele dzieci do chwały, sprawcy ich zbawienia, dokonać dzieła wśród nieszczęścia. ¹¹Bo zarówno uświęcający, jak i uświęcani, wszyscy są z Jednego. Zatem z tego powodu nie wstydzi się nazywać ich braćmi, ¹²mówiąc: Oznajmię Twoje Imię moim braciom, będę Cię sławił w hymnie w środku zgromadzenia wybranych.