Słowo na wybrany dzień

¹Dawida. Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo, a całe moje wnętrze Jego święte Imię. ²Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo oraz nie zapominaj wszystkich Jego dobrodziejstw. ³On wybacza wszystkie twe winy oraz leczy wszystkie twe dolegliwości. ⁴On wybawia od zguby twoje życie oraz wieńczy cię łaską i miłosierdziem. ⁵On nasyca szlachetnością twą piękność, a twą młodość odnawia na podobieństwo orła. ⁶BÓG wymierza sprawiedliwość i sądy dla wszystkich uciśnionych. ⁷Mojżeszowi objawił Swoje drogi, a synom Israela Swe pragnienia. ⁸Miłosierny i litościwy jest WIEKUISTY, powściągliwy w gniewie i pełen łaski. ⁹Nie na zawsze się gniewa, nie na wieki chowa urazę. ¹⁰Nie według naszych grzechów nam świadczy, nie według naszych nieprawości nam odpłaca. ¹¹Bo jak Niebo jest wyższe od ziemi – tak Jego łaska góruje nad tymi, co Go wielbią. ¹²Jak daleko wschód od zachodu – tak oddalił od nas nasze występki. ¹³Jak się lituje ojciec nad dziećmi – tak WIEKUISTY lituje się nad tymi, co Go wielbią. ¹⁴Gdyż On wie jak nas ukształtował; pamięta, że jesteśmy prochem. ¹⁵Człowiek jego dni są jak trawa i rozkwita niczym polny kwiat. ¹⁶A kiedy wiatr po nim przejdzie – nie ma go i już go nie poznaje jego miejsce. ¹⁷Ale łaska BOGA od wieku do wieku dla tych, którzy Go wielbią; a jego sprawiedliwość dla synów synów, ¹⁸tych, co strzegą Jego przymierza; uważają na Jego przykazania, by je spełniać. ¹⁹WIEKUISTY utwierdził Swój tron na niebiosach, Jego królestwo włada wszystkim. ²⁰Uwielbiajcie BOGA Jego wysłańcy, mocarze siły, wykonawcy Jego rozkazu, gotowi słuchać głosu Jego Słowa. ²¹Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego zastępy; jego słudzy, którzy czynicie Jego wolę;uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo. ²²Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego twory, na wszystkich miejscach Jego panowania; uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo.

¹I wyszedł stamtąd oraz przyszedł do swego ojczystego kraju, a za nim szli jego uczniowie. ²A gdy był szabat, zaczął nauczać w bóżnicy; więc wielu słuchających zdumiewało się, mówiąc: Skądże mu to? Co to za mądrość mu dana, że i przez jego ręce dzieją się takie cuda? ³Czy nie ten jest cieślą, synem Marii, a bratem Jakóba, Józefa, Judasa i Szymona? I też nie są tu, u nas, jego siostry? Więc gorszyli się nim. ⁴Zaś Jezus im powiedział, że nie jest wzgardzony prorok, chyba że w swym ojczystym kraju, wśród krewnych i w swoim domu. ⁵Nie mógł tam też uczynić żadnego cudu, lecz tylko, nałożywszy ręce, uleczył kilku słabych. ⁶I dziwił się z powodu ich niedowiarstwa. Obchodził też okoliczne miasteczka, nauczając.

⁴Jeszcze się nie przeciwstawiliście, walcząc aż do krwi wobec grzechu. ⁵Zapomnieliście też o zachęcie, która jest wam przedkładana jako dzieciom: Moje dziecko, nie lekceważ karcenia Pana, ani nie bądź bez sił, kiedy jesteś przez niego doświadczany. ⁶Bo kogo Pan miłuje tego uczy, a każde dziecko, które przyjmuje to ćwiczy. ⁷Jeśli znosicie to wychowywanie dzieci, Bóg jest wam dany jako dzieciom; bo co to za dziecko, którego ojciec nie uczy? …Pominięto wersety 8–10 ¹¹A każde wychowywanie przeciw temu, co jest obecnie, nie wydaje się być radością, ale udręką. Ale potem wydaje pokojowo usposobiony owoc sprawiedliwości tym, którzy są przez nie wyćwiczeni. ¹²Dlatego przywróćcie do dobrego stanu zwisające ręce i osłabione kolana. ¹³Czyńcie waszymi nogami proste ścieżki, aby to chrome nie zboczyło, ale bardziej zostało uleczone. ¹⁴Ubiegajcie się o pokój ze wszystkimi oraz o uświęcenie, bez którego nikt nie zobaczy Pana. ¹⁵Doglądajcie, aby ktoś nie był pozostawiony w tyle, z dala od łaski Boga i by jakiś korzeń gorzkości rosnąc wzwyż się nie rozplenił, i by przez niego wielu nie zostało skalanych.