Słowo na wybrany dzień

¹Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo! WIEKUISTY, mój Boże, Ty jesteś bardzo wielki, przyodziałeś się majestatem i wspaniałością. ²Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę. ³Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłokii unosisz się na skrzydłach wiatru. ⁴Wichry czynisz Twoimi posłańcami, a Twoimi sługami gorejące płomienie. ⁵Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach nie zachwieje się na wieki wieków. ⁶Otchłań zakryła się jak szatą, wody stanęły nad górami. ⁷Na Twoją groźbę uciekły i na Twój piorunujący głos pomknęły. ⁸Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś. ⁹Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię. ¹⁰Ty rozprowadzasz źródła po dolinach, więc się toczą między górami. ¹¹Dają napój wszystkim dzikim zwierzętom, z nich leśne osły gaszą swe pragnienie. ¹²Ponad nimi mieszka ptactwo nieba i z gałęzi wydaje głos. ¹³Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł. ¹⁴Wyprowadzasz trawę dla bydła i rośliny na użytek człowieka, aby z ziemi wydobył chleb. ¹⁵I by wino rozweselało serca ludzi, ich oblicze jaśniało od oliwy, a chleb posilał wnętrze człowieka. ¹⁶Napojone są drzewa WIEKUISTEGO, cedry Libanu, które zasadził. ¹⁷Na nich gnieżdżą się ptaki; bocian, którego domem są cyprysy. ¹⁸Wysokie góry dla kozic, skały schronienia dla królików. ¹⁹Ustanowił księżyc na pewne czasy, a słońcu wyznaczył jego zachód. ²⁰Ty sprawiasz ciemność i nastaje noc, w niej poruszają się wszelkie dzikie zwierzęta lasu. ²¹Lwięta ryczą o żer, od Boga żądając swojego pożywienia. ²²Kiedy zajaśnieje słońce ustępują i zalegają w swoich kniejach. ²³A człowiek wychodzi do swej pracy, do swojej roboty do wieczora. ²⁴Jak liczne są Twoje dzieła, WIEKUISTY,wszystkie urządziłeś w mądrości, ziemia jest pełną Twych własności. ²⁵To wielkie morze, rozległe na wszystkie strony; gdzie są płazy bez liczby, zwierzęta duże i małe. ²⁶Tam krążą okręty oraz potwór, którego Ty stworzyłeś, aby się w nim rozkoszował. ²⁷Wszystko to spogląda ku Tobie, byś im na czas udzielił strawy. ²⁸Gdy im dajesz zbierają; otwierasz Twoją dłoń a nasycają się dostatkiem. ²⁹Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu. ³⁰Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi. ³¹Niech WIEKUISTEMU będzie chwała na wieki, niech BÓG raduje się Swoimi stworzeniami. ³²Kiedy spojrzy na ziemię ona zadrży; dotknie się gór a zadymią. ³³Póki życia będą śpiewał WIEKUISTEMU oraz wysławiał Boga dopóki istnieję. ³⁴Oby Mu miłą była moja mowa, a ja będę się cieszył przy WIEKUISTYM. ³⁵Oby grzesznicy zniknęli z ziemi i niegodziwych już nie było. Wielbij moja duszo WIEKUISTEGO. Halleluja!

⁵³Zatem się przeprawili, dotarli do ziemi Genezaret oraz przybili do brzegu. ⁵⁴A gdy oni wyszli z łodzi, ludzie zaraz go rozpoznali, ⁵⁵więc obiegli całą ową krainę. A kiedy usłyszeli, że tam jest, zaczęli nosić na łożach tych, którzy się źle mieli. ⁵⁶I gdzie wchodził do miasteczek, miast, albo do wsi kładli na ulicach chore oraz go prosili, aby mogli tylko dotknąć rąbka jego płaszcza. A którzykolwiek go się dotknęli, byli uratowani.

¹¶ Na początku Bóg stworzył niebiosa i ziemię. ²Zaś ziemia była niewidoczna, bezładna i ciemność nad otchłanią; a Duch Boga unosił się nad wodami. ³I Bóg powiedział: Niech się stanie światło. Więc stało się światło. ⁴I Bóg widział światło, że jest dobre; więc rozdzielił między światłem, a ciemnością. ⁵Bóg też nazwał światło dniem, a ciemność nazwał nocą. I był wieczór, i był ranek dzień pierwszy. ⁶Bóg też powiedział: Niech będzie przestwór w środku wód i niech przedzieli między wodami a wodami. ⁷I Bóg uczynił przestwór; uczynił też rozdział między wodami, które są pod przestworem, a wodami które są nad przestworem. Więc tak się stało. ⁸Bóg także nazwał przestwór niebem. I był wieczór, i był ranek dzień drugi. ⁹Bóg też powiedział: Niech się zbiorą w jedno miejsce wody spod nieba oraz niech się ukaże ląd. Więc tak się stało. ¹⁰Bóg też nazwał ląd ziemią, a zbiór wód nazwał morzami. I Bóg widział, że jest dobrze. ¹¹Bóg też powiedział: Niech ziemia porośnie rośliną, zielem rozsiewającym nasienie, drzewem owocowym, co rodzi owoc według swojego rodzaju, w którym by było jego nasienie na ziemi. Więc tak się stało. ¹²A ziemia wydała roślinę, ziele rozsiewające nasienie według swojego rodzaju oraz drzewo, co rodzi owoc, w którym było jego nasienie według swojego rodzaju. I Bóg widział, że jest dobrze. ¹³I był wieczór, i był ranek dzień trzeci. ¹⁴Bóg też powiedział: Niech się staną światła na przestworze nieba, aby przedzielać między dniem, a nocą; niech też służą jako znaki, wyznaczone pory, dni i lata; ¹⁵niech będą także światłami na przestworze nieba, dla przyświecania ziemi. Więc tak się stało. ¹⁶I Bóg utworzył dwa wielkie światła: Większe światło dla panowania dniem i mniejsze światło dla panowania nocą, oraz gwiazdy. ¹⁷I Bóg umieścił je na przestworze nieba dla przyświecania ziemi. ¹⁸Także by panowały dniem i nocą, oraz przedzielały między światłem, a ciemnością. I Bóg widział, że jest dobrze. ¹⁹I był wieczór, i był ranek dzień czwarty.