Słowo na wybrany dzień

¹Od Dawida. WIEKUISTY, do Ciebie wznoszę moją duszę. ²Na Tobie polegam, mój Boże; obym się nie zawstydził, oby moi wrogowie nie cieszyli się dzięki mnie. ³Nie zawstydzą się wszyscy, którzy Tobie ufają; a zawstydzą się ci, co się sprzeniewierzają bez przyczyny. ⁴Daj mi poznać Twoje drogi, WIEKUISTY, wskaż mi Twe ścieżki. ⁵Wdróż mnie w Twoją prawdę i mnie naucz, bo Ty jesteś Bogiem mojego wybawienia; za Tobą tęsknię cały dzień. ⁶Wspomnij na Twoje miłosierdzie, WIEKUISTY, oraz na Twoją łaskę, ponieważ są odwieczne. ⁷Grzechów mojej młodości oraz moich przewinień nie wspominaj; w Twojej łasce o mnie pamiętaj, według Twojej dobroci, WIEKUISTY. ⁸BÓG jest dobrym i prawym, wskazuje drogę występnym. ⁹Wdraża pokornych w sąd; skromnym wskazuje Swą drogę. ¹⁰Wszystkie ścieżki BOGA są miłosierdziem i prawdą, dla tych, co przestrzegają Przymierza, a także Jego świadectw. ¹¹Ze względu na Twoje Imię, WIEKUISTY, wybacz mą winę, jakkolwiek ona jest wielką. ¹²Kim jest ów mąż, który się boi BOGA? Pan wskaże mu drogę, którą powinien wybrać, ¹³by jego dusza zamieszkała w szczęściu, a jego ród odziedziczył ziemię. ¹⁴WIEKUISTY zgromadza tych, którzy się Go boją, by im objawić Swe Przymierze. ¹⁵Moje oczy są zawsze ku BOGU, gdyż On wydobędzie z sideł moje nogi. ¹⁶Zwróć się do mnie i zlituj się nade mną, bo jestem samotny i żebrak. ¹⁷Mnożą się udręczenia mego serca; wyprowadź mnie z moich utrapień. ¹⁸Spojrzyj na nędzę i me cierpienie, oraz odpuść wszystkie moje grzechy. ¹⁹Popatrz na moich nieprzyjaciół, bo tak ich wielu i zawzięcie mnie nienawidzą. ²⁰Zachowaj moją duszę i mnie ocal; niechaj się nie zawstydzę, że ja Ci zaufałem. ²¹Niewinność i prawość mnie ochronią, gdyż w Tobie mam nadzieję. ²²Boże, wybaw Israela ze wszystkich jego utrapień.

²¹Wtedy podszedł do niego Piotr i powiedział: Panie, a gdy zgrzeszy przeciwko mnie mój brat, ile razy mam mu odpuścić? Czy do siedmiu razy? ²²Mówi mu Jezus: Nie mówię ci, że do siedmiu razy, ale aż do siedemdziesięciu siedmiu razy. ²³Dlatego upodobnione jest Królestwo Niebios do człowieka, króla, który chciał rozliczyć rachunek ze swoimi sługami. ²⁴A gdy się zaczął rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który był winien dziesięć tysięcy talentów. ²⁵Zaś kiedy nie miał z czego oddać, jego pan kazał go sprzedać, i jego żonę, i dzieci, i wszystko co miał, a należność oddać. ²⁶Wtedy sługa upadł i oddał mu pokłon, mówiąc: Panie, miej nade mną cierpliwość, a wszystko ci oddam. ²⁷Więc pan owego sługi się użalił, uwolnił go, i dług mu odpuścił. ²⁸Zaś ten sługa wyszedł oraz znalazł jednego ze swoich współsług, który był mu winien sto denarów, i uchwyciwszy go, dusił, mówiąc: Oddaj mi, coś winien. ²⁹Wtedy jego współsługa upadł, oraz go prosił, mówiąc: Miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam. ³⁰Lecz on nie chciał, ale odszedł oraz wrzucił go do więzienia, aż odda, co jest winien. ³¹Więc jego współsłudzy, kiedy ujrzeli co się stało, zostali bardzo zasmuceni i poszli oraz oznajmili swojemu panu wszystko, co się stało. ³²Zatem jego pan go przywołał i mu powiedział: Sługo zły, darowałem ci cały tamten dług, bo mnie prosiłeś; ³³czy nie powinieneś i ty się zlitować nad twoim współsługą, jak i ja się nad tobą zlitowałem? ³⁴Więc jego pan rozgniewany, wydał go oprawcom, aby oddał to wszystko, co był mu winien. ³⁵Tak i mój Ojciec niebiański wam uczyni, jeśli z waszych serc, każdy swemu bratu, nie darujecie ich fałszywych kroków.

Złożone siglum lekcjonarzowe — dokładny układ wersetów jest dostępny w źródle dnia.