Słowo na wybrany dzień

¹Psalm; pieśń na poświęcenie Domu przez Dawida. ²Wynosić Cię będę, WIEKUISTY, gdyż mnie wyprowadziłeś z toni, a moich nieprzyjaciół nie uratowałeś. ³WIEKUISTY, Boże mój, wołałem do Ciebie, a Ty mnie uleczyłeś. ⁴Moją duszę wyprowadziłeś, BOŻE, z Krainy Umarłych, utrzymałeś mnie przy życiu i nie zstąpiłem do grobu. ⁵Śpiewajcie WIEKUISTEMU pobożni, dziękujcie Jego świętemu Imieniu. ⁶Gdyż chwilę trwa Jego gniew, a całe życie jest Jego łaską; wieczorem gości płacz, ale z rana wesele. ⁷Więc ja, w moim powodzeniu powiedziałem: Na wieki się nie zachwieję. ⁸WIEKUISTY, w Twojej łasce ustanowiłeś potęgę na mej górze; ale ukryłeś Twe oblicze, zatem byłem strwożony. ⁹Do Ciebie wołałem, WIEKUISTY; modliłem się do PANA, mówiąc: ¹⁰Jaki pożytek z mojej krwi, kiedy zejdę do grobu? Czyż może Cię wielbić proch oraz wygłaszać Twoją prawdę? ¹¹Wysłuchaj mnie, o BOŻE, i zmiłuj się nade mną; bądź moim wybawcą, WIEKUISTY. ¹²Wtedy przemieniłeś moją żałobę w taniec, rozwiązałeś mój wór i przepasałeś mnie radością. ¹³Aby opiewała Cię sława i nie zamilkła; WIEKUISTY, mój Boże, będę Cię wiecznie wysławiał.

⁴³Zaś po dwóch dniach wyszedł stamtąd i odszedł do Galilei. ⁴⁴Bowiem sam Jezus zaświadczył, że prorok nie ma szacunku w swojej ojczyźnie. ⁴⁵Więc gdy przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli go radośnie, gdyż widzieli wszystko, co w święto zrobił w Jerozolimie, bo i oni przyszli na święto. ⁴⁶Zatem znowu przyszedł do Kany Galilei, gdzie uczynił wino z wody. A był w Kafarnaum pewien królewski dworzanin, którego syn chorował. ⁴⁷Ten usłyszał, że z Judei do Galilei nadchodzi Jezus, więc poszedł do niego oraz go prosił, aby zszedł oraz uleczył jego syna; bo miał umierać. ⁴⁸Zatem Jezus powiedział do niego: Nie uwierzycie, jeśli nie zobaczycie znaków i cudów. ⁴⁹A ów królewski przyjaciel mówi do niego: Panie, zejdź zanim moje dziecko umrze. ⁵⁰Mówi mu Jezus: Idź, twój syn żyje. I uwierzył ten człowiek słowu, które powiedział mu Jezus oraz poszedł. ⁵¹A gdy on jeszcze schodził, wyszli mu naprzeciwko jego słudzy i oznajmili, mówiąc: Twój chłopiec żyje. ⁵²Więc dowiadywał się od nich o godzinę, w której miał się lepiej. Zatem mu powiedzieli: Wczoraj, o siódmej godzinie opuściła go gorączka. ⁵³I ojciec poznał, że to w owej godzinie, w której Jezus mu powiedział: Twój syn żyje; i uwierzył on oraz cały jego dom. ⁵⁴Ten, drugi z kolei znak uczynił Jezus, gdy przyszedł z Judei do Galilei.

¹⁷Oto stworzę nowe niebiosa i nową ziemię, więc poprzednie rzeczy nie będą wspomniane, ani nie przejdą przez myśl. ¹⁸Lecz będziecie się cieszyć i zawsze radować tym, co Ja stworzę; bo oto stworzę Jeruszalaim na radość, a jego naród na wesele. ¹⁹Rozraduję się Jeruszalaim’em i rozweselę Moim narodem, i nie będzie słychać głosu płaczu, ani głosu narzekania. ²⁰Nie ubędzie stamtąd młody latami, ani starzec, który by nie dopełnił swoich dni; bo młodzieniec umrze jako stuletni, grzesznik będzie przeklęty stuletnim wiekiem. ²¹Pobudują domy i będą w nich mieszkać, zasadzą winnice i będą spożywać ich owoce.