Słowo na wybrany dzień

¹Chwalcie WIEKUISTEGO, wołajcie Jego Imię,głoście pomiędzy ludźmi Jego dzieła. ²Śpiewajcie Mu, przygrywajcie Mu, rozpamiętujcie wszystkie Jego cuda. ³Chlubcie się Jego świętym Imieniem, niech się raduje serce tych, którzy pragną BOGA. ⁴Badajcie WIEKUISTEGO oraz Jego wspaniałość, wciąż szukajcie Jego oblicza. ⁵Wspominajcie cuda, które dokonał, znaki oraz wyroki Jego ust. ⁶Rodzie Abrahama Jego sługi; synowie Jakóba Jego wybrańcy! ⁷On jest prawdziwym Bogiem, nasz WIEKUISTY, Jego sądy na całej ziemi. ⁸Wiecznie pamięta Swe przymierze; słowa, które ustanowił tysiącom pokoleń. ⁹To, które zawarł z Abrahamem oraz Swoją przysięgę daną Is’hakowi. ¹⁰Ustanowił Jakóbowi za ustawę, a Israelowi za umowę wieczną. ¹¹Powiedział: Tobie oddam ziemię Kanaan, wam dam dziedziczny udział, ¹²kiedy byli jeszcze drobną garstką, oraz byli w niej jako nieliczni przychodnie. ¹³A wędrowali od ludu do ludu i od królestwa do innego narodu. ¹⁴Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, z ich powodu karcił też królów, ¹⁵mówiąc: Nie tykajcie Moich pomazańców i nie czyńcie zła Moim prorokom. ¹⁶Przywołał też głód na ziemię oraz skruszył wszelką podporę pożywienia. ¹⁷Wysłał przed nimi męża Josefa, który był sprzedany na niewolnika. ¹⁸Jego nogę spętali więzami i skuto go w żelazo, ¹⁹do chwili spełnienia jego słowa; bo wyrok BOGA go oczyścił. ²⁰Król posłał i go wyzwolił, wyswobodził go władca ludów. ²¹I uczynił go panem swojego domu oraz władcą w całej swojej dzierżawie. ²²Aby poddał jego książęta swojej woli, a jego starszych nauczał mądrości. ²³Tak Israel wszedł do Micraimu; Jakób zagościł w ziemi Chama. ²⁴I bardzo rozmnożył swój naród, uczynił go możniejszym ponad jego ciemięzców. ²⁵Więc odwróciło się ich serce, by nienawidzić Jego lud oraz knuć przeciwko Jego sługom. ²⁶Zatem posłał Mojżesza Swojego sługę i Aarona, którego wybrał, ²⁷by spełnili pośród nich słowa Jego znaków i cudów w ziemi Chama. ²⁸Wysłał ciemność i się ściemniło, lecz nie poddali się Jego Słowu. ²⁹Zamienił ich wody w krew oraz uśmiercił ich ryby. ³⁰Ich kraj zaroił się żabami, aż do komnat ich władców. ³¹Powiedział i nadciągnęły żuki, i robactwo we wszystkie ich granice. ³²Dał im grad zamiast deszczu, ogień płonący na ich kraj. ³³Poraził także ich winorośl i figę, a drzewa ich dziedzictwa połamał. ³⁴Powiedział i nadciągnęła szarańcza, i niezliczone mnóstwo chrząszczy. ³⁵Pożarły całą trawę w ich kraju, pożarły też płody ich ziemi. ³⁶Zabił także wszystko pierworodne w ich państwie, pierwiastki całej ich siły. ³⁷Wyprowadził ich ze srebrem i złotem, a nie było w ich pokoleniach słabego. ³⁸Zaś Micraim się cieszył ich wyjściem, bowiem przypadła na nich trwoga. ³⁹Rozpostarł obłok na osłonę, a ogień aby rozświetlał noc. ⁴⁰Zażądano – a przyprowadził przepiórki oraz nasycał ich chlebem niebios. ⁴¹Otworzył skały – a wypłynęły wody i strumieniem rozlały się po pustyniach. ⁴²Bo wspomniał na Swoje święte Słowo oraz na Abrahama, Swego sługę. ⁴³Więc wyprowadził Swój lud w radości, Swoich wybranych w weselu. ⁴⁴I dał im ziemię narodów, odziedziczyli dorobek pogan, ⁴⁵by strzegli Jego ustaw oraz zachowali Jego nauki.HALLELUJA!

⁵¹Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli ktoś zachowa moje słowo, nie zobaczy śmierci na wieczność. ⁵²Zatem Żydzi mu powiedzieli: Teraz poznaliśmy, że masz demona. Umarł Abraham i prorocy, a ty mówisz: Jeśli ktoś zachowa moje słowo, nie doświadczy śmierci na wieczność. ⁵³Czy ty jesteś większy od naszego ojca Abrahama, który umarł? Umarli także prorocy; kim siebie czynisz? ⁵⁴A Jezus odpowiedział: Jeśli ja samego siebie wynoszę, moja chwała jest niczym. Żyje mój Ojciec, On mnie wynosi, Ten o którym wy mówicie, że jest waszym Bogiem. ⁵⁵Lecz Go nie znacie, ale ja Go znam, i jeślibym powiedział, że Go nie znam, będę kłamcą podobnym do was; ale Go znam oraz zachowuję Jego słowo. ⁵⁶Wasz ojciec Abraham niezwykle się ucieszył, że będzie widział mój czas, i zobaczył, i był uradowany. ⁵⁷Więc Żydzi powiedzieli do niego: Jeszcze nie masz pięćdziesięciu lat, a zobaczyłeś Abrahama? ⁵⁸Powiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, zanim Abraham się urodził Jam Jest. ⁵⁹Zatem unieśli kamienie, aby na niego rzucić; ale Jezus się ukrył oraz przechodząc przez ich środek, wyszedł ze Świątyni; nawet w ten sposób ich minął.

³Więc Abram padł na swoje oblicze, a Bóg z nim mówił i powiedział: ⁴Ja, oto moje przymierze z tobą: Będziesz ojcem mnóstwa narodów, ⁵zaś twe imię nie będzie nadal zwane Abram, lecz twoje imię będzie Abraham, gdyż ustanawiam cię ojcem mnóstwa narodów. ⁶I bardzo, a bardzo cię rozplenię, rozkrzewię cię w narody oraz wyjdą z ciebie królowie. ⁷Utwierdzę moje przymierze przymierzem wiecznym, pomiędzy Mną a tobą, i między twoim potomstwem po tobie, w ich pokoleniach, abym był ci Bogiem, i twojemu potomstwu po tobie. ⁸Oddam ci także oraz twoim potomkom po tobie, w wieczne posiadanie ziemię twojego pielgrzymstwa całą ziemię Kanaan, i będę im Bogiem. ⁹Bóg także powiedział do Abrahama: Zaś ty przestrzegaj Mojego przymierza, ty i po tobie twoi potomkowie w swych pokoleniach.