Słowo na wybrany dzień

¹Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo! WIEKUISTY, mój Boże, Ty jesteś bardzo wielki, przyodziałeś się majestatem i wspaniałością. ²Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę. ³Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłokii unosisz się na skrzydłach wiatru. ⁴Wichry czynisz Twoimi posłańcami, a Twoimi sługami gorejące płomienie. ⁵Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach nie zachwieje się na wieki wieków. ⁶Otchłań zakryła się jak szatą, wody stanęły nad górami. ⁷Na Twoją groźbę uciekły i na Twój piorunujący głos pomknęły. ⁸Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś. ⁹Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię. ¹⁰Ty rozprowadzasz źródła po dolinach, więc się toczą między górami. ¹¹Dają napój wszystkim dzikim zwierzętom, z nich leśne osły gaszą swe pragnienie. ¹²Ponad nimi mieszka ptactwo nieba i z gałęzi wydaje głos. ¹³Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł. ¹⁴Wyprowadzasz trawę dla bydła i rośliny na użytek człowieka, aby z ziemi wydobył chleb. ¹⁵I by wino rozweselało serca ludzi, ich oblicze jaśniało od oliwy, a chleb posilał wnętrze człowieka. ¹⁶Napojone są drzewa WIEKUISTEGO, cedry Libanu, które zasadził. ¹⁷Na nich gnieżdżą się ptaki; bocian, którego domem są cyprysy. ¹⁸Wysokie góry dla kozic, skały schronienia dla królików. ¹⁹Ustanowił księżyc na pewne czasy, a słońcu wyznaczył jego zachód. ²⁰Ty sprawiasz ciemność i nastaje noc, w niej poruszają się wszelkie dzikie zwierzęta lasu. ²¹Lwięta ryczą o żer, od Boga żądając swojego pożywienia. ²²Kiedy zajaśnieje słońce ustępują i zalegają w swoich kniejach. ²³A człowiek wychodzi do swej pracy, do swojej roboty do wieczora. ²⁴Jak liczne są Twoje dzieła, WIEKUISTY,wszystkie urządziłeś w mądrości, ziemia jest pełną Twych własności. ²⁵To wielkie morze, rozległe na wszystkie strony; gdzie są płazy bez liczby, zwierzęta duże i małe. ²⁶Tam krążą okręty oraz potwór, którego Ty stworzyłeś, aby się w nim rozkoszował. ²⁷Wszystko to spogląda ku Tobie, byś im na czas udzielił strawy. ²⁸Gdy im dajesz zbierają; otwierasz Twoją dłoń a nasycają się dostatkiem. ²⁹Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu. ³⁰Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi. ³¹Niech WIEKUISTEMU będzie chwała na wieki, niech BÓG raduje się Swoimi stworzeniami. ³²Kiedy spojrzy na ziemię ona zadrży; dotknie się gór a zadymią. ³³Póki życia będą śpiewał WIEKUISTEMU oraz wysławiał Boga dopóki istnieję. ³⁴Oby Mu miłą była moja mowa, a ja będę się cieszył przy WIEKUISTYM. ³⁵Oby grzesznicy zniknęli z ziemi i niegodziwych już nie było. Wielbij moja duszo WIEKUISTEGO. Halleluja!

¹A kiedy minął szabat, Maria Magdalena, Maria Jakóba oraz Salome, nakupiły wonności, aby przybyć i go namaścić. ²Bardzo też wcześnie, pierwszego dnia tygodnia, o wschodzie słońca przychodzą do grobowca. ³A mówiły do siebie: Kto nam odtoczy kamień z drzwi grobowca? ⁴Więc spojrzały i widzą, że kamień jest odtoczony, bowiem był bardzo wielki. ⁵A kiedy weszły do grobowca, zobaczyły młodzieńca siedzącego z prawej strony, odzianego białą szatą i się wystraszyły. ⁶Zaś on im mówi: Nie lękajcie się; szukacie Jezusa Nazareńskiego, tego ukrzyżowanego; został wzbudzony, nie tutaj jest; oto miejsce gdzie go złożyli. ⁷Ale idźcie, powiedzcie jego uczniom i Piotrowi, że poprzedza was do Galilei; jak wam powiedział tam go ujrzycie.

^1:1¶ Na początku Bóg stworzył niebiosa i ziemię. ^1:2Zaś ziemia była niewidoczna, bezładna i ciemność nad otchłanią; a Duch Boga unosił się nad wodami. ^1:3I Bóg powiedział: Niech się stanie światło. Więc stało się światło. ^1:4I Bóg widział światło, że jest dobre; więc rozdzielił między światłem, a ciemnością. ^1:5Bóg też nazwał światło dniem, a ciemność nazwał nocą. I był wieczór, i był ranek dzień pierwszy. ^1:6Bóg też powiedział: Niech będzie przestwór w środku wód i niech przedzieli między wodami a wodami. ^1:7I Bóg uczynił przestwór; uczynił też rozdział między wodami, które są pod przestworem, a wodami które są nad przestworem. Więc tak się stało. ^1:8Bóg także nazwał przestwór niebem. I był wieczór, i był ranek dzień drugi. ^1:9Bóg też powiedział: Niech się zbiorą w jedno miejsce wody spod nieba oraz niech się ukaże ląd. Więc tak się stało. ^1:10Bóg też nazwał ląd ziemią, a zbiór wód nazwał morzami. I Bóg widział, że jest dobrze. ^1:11Bóg też powiedział: Niech ziemia porośnie rośliną, zielem rozsiewającym nasienie, drzewem owocowym, co rodzi owoc według swojego rodzaju, w którym by było jego nasienie na ziemi. Więc tak się stało. ^1:12A ziemia wydała roślinę, ziele rozsiewające nasienie według swojego rodzaju oraz drzewo, co rodzi owoc, w którym było jego nasienie według swojego rodzaju. I Bóg widział, że jest dobrze. ^1:13I był wieczór, i był ranek dzień trzeci. ^1:14Bóg też powiedział: Niech się staną światła na przestworze nieba, aby przedzielać między dniem, a nocą; niech też służą jako znaki, wyznaczone pory, dni i lata; ^1:15niech będą także światłami na przestworze nieba, dla przyświecania ziemi. Więc tak się stało. ^1:16I Bóg utworzył dwa wielkie światła: Większe światło dla panowania dniem i mniejsze światło dla panowania nocą, oraz gwiazdy. ^1:17I Bóg umieścił je na przestworze nieba dla przyświecania ziemi. ^1:18Także by panowały dniem i nocą, oraz przedzielały między światłem, a ciemnością. I Bóg widział, że jest dobrze. ^1:19I był wieczór, i był ranek dzień czwarty. ^1:20Bóg też powiedział: Niech się zaroją wody rojem żyjących istot, a ptactwo niech się unosi nad ziemią, na przestworze nieba. ^1:21I Bóg stworzył owe wielkie potwory; wszelkie żyjące istoty według swojego rodzaju, które się poruszały i którymi zaroiły się wody; oraz wszelkie skrzydlate ptactwo według swojego rodzaju. I Bóg widział, że jest dobrze. ^1:22Więc Bóg im pobłogosławił i powiedział: Rozradzajcie się, rozmnażajcie oraz napełnijcie wody w morzach, a ptactwo niech się rozmnaża na ziemi. ^1:23I był wieczór, i był ranek dzień piąty. ^1:24Bóg też powiedział: Niech ziemia wyda żyjące istoty według swoich rodzajów: Bydło, płazy i zwierzęta lądowe według swoich rodzajów. Więc tak się stało. ^1:25I Bóg utworzył zwierzęta lądowe według swoich rodzajów, bydło według swojego rodzaju, i wszelkie, ziemne płazy, według swojego rodzaju. I Bóg widział, że jest dobrze. ^1:26Bóg też powiedział: Uczyńmy ludzi na Nasz obraz i według Naszego podobieństwa; niech panują nad rybami morza, nad ptactwem nieba, nad bydłem, nad wszelką ziemią oraz nad wszelkim płazem, co pełza po ziemi. ^1:27I Bóg stworzył człowieka na Swój obraz, na obraz Boga go stworzył; stworzył ich mężczyzną i niewiastą. ^1:28Bóg także im błogosławił oraz Bóg do nich powiedział: Rozradzajcie się, rozmnażajcie, napełniajcie ziemię oraz ją podporządkujcie, i panujcie nad rybami morza, nad ptactwem nieba oraz nad wszelkim zwierzem, co się porusza na ziemi. ^1:29Bóg też powiedział: Oto oddaje wam wszelkie ziele, co rozsiewa nasienie i jest na powierzchni całej ziemi oraz wszelkie drzewo, na którym jest owoc drzewa co rozsiewa nasienie; niech wam będą na pokarm. ^1:30A wszelkiemu lądowemu zwierzowi, wszelkiemu ptactwu nieba i wszystkiemu, co się porusza na ziemi oraz jest w nim dusza żyjąca daję na pokarm wszelką zieloną roślinę. Więc tak się stało. ^1:31I Bóg obejrzał wszystko, co uczynił. A było to bardzo dobre. I był wieczór, i był ranek dzień szósty. ^2:1I były spełnione niebiosa, ziemia oraz cały ich zastęp. ^2:2A siódmego dnia Bóg skończył Swoje dzieło, które uczynił; więc siódmego dnia odpoczął po całym Swoim dziele, które uczynił.

³Czyż nie wiecie, że jacykolwiek zostali zanurzeni dla Jezusa Chrystusa, zostali zanurzeni względem jego śmierci? ⁴Zatem wspólnie, pośród chrztu zostaliśmy z nim pogrzebani ku śmierci, abyśmy jak Chrystus, który dla chwały Ojca został wzbudzony z martwych, tak i my mogli się przechadzać w nowości życia. ⁵Bo skoro staliśmy się zespoleni podobieństwem jego śmierci więc będziemy także wzniesienia. ⁶To wiedząc, że nasz dawny człowiek został razem ukrzyżowany, aby wewnętrzne ciało grzechu zostało rozłączone, tak, abyśmy już nie byli sługami grzechu. ⁷Ponieważ ten, co umarł został usprawiedliwiony od grzechu. ⁸Zaś jeśli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że przez niego będziemy razem żyć. ⁹To wiedząc, że Chrystus, gdy powstał z martwych już nie umiera, śmierć nie jest już jego panem. ¹⁰Bo co umarło umarło dla grzechu raz na zawsze; zaś co żyje żyje dla Boga. ¹¹Tak więc uważajcie, że wy sami, zaiste, jesteście umarłymi dla grzechu; zaś żyjącymi dla Boga w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.