Słowo na wybrany dzień

¹Weselcie się w WIEKUISTYM sprawiedliwi; prawym przystoi chwała. ²Wysławiajcie BOGA na cytrze, przy dziesięciostrunnej lirze Mu śpiewajcie. ³Śpiewajcie Mu nową pieśń, udanie zagrajcie przy odgłosie trąb. ⁴Gdyż rzetelne jest słowo WIEKUISTEGO oraz prawdziwe każde Jego dzieło. ⁵Miłuje sprawiedliwość i prawo; ziemia pełna jest miłosierdzia BOGA. ⁶Słowem BOGA zostały uczynione niebiosa, tchnieniem Jego ust wszystkie ich zastępy. ⁷Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki. ⁸Niech się boi WIEKUISTEGO cała ziemia, niechaj drżą przed Nim wszyscy mieszkańcy zamieszkałego świata. ⁹Bowiem On powiedział, a stało się; On rozkazał, a powstało. ¹⁰BÓG wywraca zamiary pogan, niweczy zamysły ludów. ¹¹Postanowienie BOGA trwa na wieki, a zamysły Jego serca z pokolenia w pokolenie. ¹²Szczęśliwy naród, którego WIEKUISTY jest Bogiem; lud, który wybrał na Swe dziedzictwo. ¹³BÓG spogląda z niebios i widzi wszystkich synów Adama. ¹⁴Z przybytku Swojej siedziby patrzy na wszystkich mieszkańców ziemi. ¹⁵Ten, który kształtuje ich serca, zwraca uwagę na ich wszystkie sprawy. ¹⁶Nie ratuje króla wielkie wojsko, a bohatera pełnia sił nie ocala. ¹⁷Zawodny jest rumak w wygranej i potęgą swojej mocy nie uchroni. ¹⁸Oto oko WIEKUISTEGO nad Jego wielbicielami, nad ufającymi dzięki Jego miłosierdziu. ¹⁹By wybawił ich duszę od śmierci i zachował ich życie podczas głodu. ²⁰Nasza dusza wygląda WIEKUISTEGO, On naszą pomocą i tarczą. ²¹W Nim raduje się nasze serce, bowiem w Jego Imieniu pokładamy nadzieję. ²²Niech nad nami będzie Twe miłosierdzie, WIEKUISTY, tak, jak Ci zaufaliśmy.

¹⁶A gdy był wieczór, jego uczniowie zeszli do morza, ¹⁷weszli do łodzi i wyruszyli za morze, do Kafarnaum. Lecz stała się już ciemność, a Jezus jeszcze do nich nie dotarł. ¹⁸Natomiast morze zostało rozbudzone dęciem wielkiego wiatru. ¹⁹A kiedy odwiosłowali jakieś dwadzieścia pięć, czy trzydzieści stadiów, widzą Jezusa chodzącego po morzu i będącego blisko łodzi; zatem się przestraszyli. ²⁰Zaś on im mówi: Ja jestem; nie bójcie się. ²¹Chcieli go także wziąć do łodzi, a łódź zaraz pojawiła się przy ziemi, do której się posuwali.

¹Ale w dniach powiększania się liczby uczniów, pojawiło się szemranie hellenistów przeciwko Hebrajczykom, że w codziennej służbie pomijane są ich wdowy. ²Więc dwunastu przywołało wielu uczniów i powiedziało: Nie jest mile widziane, by służyć stołom, a pozostawić Słowo Boga. ³Ale poszukajcie, bracia, siedmiu mężów, którzy mają dobrą opinię, pełnych Ducha Świętego i mądrości, i ich ustanowimy do tej sprawy. ⁴Zaś my będziemy wierni modlitwie oraz służbie słowa. ⁵Więc spodobała się ta mowa wobec całego mnóstwa uczniów oraz wybrali sobie: Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, nowonawróconego Antiocheńczyka, ⁶których postawili przed apostołów. Zatem się pomodlili i położyli na nich ręce. ⁷A Słowo Boga sprawiało rozwój oraz w Jerozolimie bardzo się mnożyła liczba uczniów. Także liczny tłum kapłanów poddał się wierze.