Słowo na wybrany dzień

¹Hymn Dawida. Wynoszę Cię, Boże mój i Królu, na wieki wieków będę wysławiał Twoje Imię. ²Wychwalam Cię każdego dnia, na wieki wieków będę wysławiał Twoje Imię. ³WIEKUISTY jest wielki i wielce sławiony, a Jego wielkość nie ma granic. ⁴Pokolenie niechaj wychwala pokoleniu Twoje dzieła i rozpowiada Twoją wszechmoc. ⁵Rozpamiętuję blask chwały Twojego majestatu i sprawy Twoich cudów. ⁶O Twej wielkości rozpowiem, zatem będą opiewać potęgę Twoich wspaniałych czynów. ⁷Rozgłoszą pamięć Twej wielkiej dobroci, zatem będą opiewać Twoją sprawiedliwość. ⁸Litościwy i miłosierny jest BÓG, nieskory do gniewu i wielki łaską. ⁹WIEKUISTY jest dobry dla wszystkich, a Jego miłosierdzie nad wszystkimi Jego tworami. ¹⁰Sławią Cię, WIEKUISTY, wszystkie Twoje twory, a Twoi święci Cię wychwalają. ¹¹Rozpowiadają chwałę Twojego królestwa i rozgłaszają Twą potęgę. ¹²Aby zwiastować synom ludzkim Twą moc i chwałę blasku Twojego królestwa. ¹³Twoje królestwo królestwem wszechświatów, a Twoje panowanie na wieczność. ¹⁴WIEKUISTY wspiera wszystkich, co upadają i podnosi wszystkich zgnębionych. ¹⁵Wypatrują Cię oczy wszystkich, a Ty dajesz im pożywienie w swoim czasie. ¹⁶Otwierasz Twoją rękę i co żyje, wszystko nasycasz do woli. ¹⁷WIEKUISTY jest sprawiedliwy na wszystkich Swoich drogach oraz łaskawy we wszystkich Swoich czynach. ¹⁸WIEKUISTY jest bliski wszystkim, którzy Go wzywają; każdemu, kto szczerze Go wzywa. ¹⁹Spełnia życzenia Swoich bogobojnych, słucha ich wołania i im pomaga. ²⁰WIEKUISTY strzeże wszystkich, którzy Go miłują, a tępi wszystkich niegodziwych. ²¹Niech moje usta głoszą chwałę WIEKUISTEGO, a wszelka cielesna natura wysławia na wieki wieków Jego święte Imię.

²⁷Pokój wam pozostawiam, mój pokój wam daję; nie taki jak daje świat, ja wam daję; niech nie wpada w zamęt wasze serce, ani niech się nie trwoży. ²⁸Usłyszeliście, że ja wam powiedziałem: Odchodzę i przychodzę do was. Jeśli mnie umiłowaliście będziecie radzi, że powiedziałem: Idę do Ojca; gdyż mój Ojciec jest większy ode mnie. ²⁹Więc teraz wam powiedziałem, przedtem niż to się stanie, abyście uwierzyli gdy się stanie. ³⁰Już wiele nie będę z wami mówił, bowiem przychodzi władca tego świata; lecz na mnie nic nie ma. ³¹Ale aby świat poznał, że miłuję Ojca oraz tak czynię, jak mi przykazał Ojciec. Wstańcie, chodźmy stąd.

¹⁹Ale z Antiochii i Ikonium przyszli Żydzi, którzy przekonali tłumy; zatem ukamienowali Pawła oraz wywlekli go za miasto, sądząc, że umarł. ²⁰Zaś gdy uczniowie go obstąpili, wstał oraz wszedł do miasta. A nazajutrz odszedł z Barnabaszem do Derbe. ²¹I ogłosił dobrą nowinę temu miastu, wielu uczynił uczniami oraz wrócili do Listry, Ikonium i Antiochii, ²²utwierdzając dusze uczniów oraz zachęcając, aby trwać wiarą. Także że trzeba, abyśmy przez utrapienia weszli do Królestwa Boga. ²³A wybrawszy im przez głosowanie starszych w zborach oraz pomodliwszy się pośród postów powierzyli ich Panu w którego uwierzyli. ²⁴I kiedy przeszli Pizydię, przyszli do Pamfilii. ²⁵A po opowiedzeniu Słowa w Perge, zeszli do Attalii. ²⁶Zaś stamtąd odpłynęli do Antiochii, skąd byli powierzani łasce Boga, względem sprawy, którą spełnili. ²⁷A gdy przybyli oraz zebrali zbór zdawali relację, co Bóg wśród nich uczynił, i że poganom otworzył drzwi wiary. ²⁸Przebywali też niemały okres czasu wraz z uczniami.