Słowo na wybrany dzień

¹Pieśń dziękczynna.Wykrzykuj WIEKUISTEMU cała ziemio! ²Służcie WIEKUISTEMU w radości, przyjdźcie przed Niego z weselem. ³Uznajcie, że WIEKUISTY, Wszechmocny, On nas stworzył oraz do Niego należymy; jego lud i trzoda, której jest Pasterzem. ⁴Z dziękczynieniem wejdźcie do Jego bram, z uwielbieniem na Jego dziedzińce;dziękujcie Mu, wychwalajcie Jego Imię. ⁵Bowiem BÓG jest zbawienny, na wieki jest Jego łaska, a Jego prawda od pokolenia do pokolenia.

¹⁸Jeśli świat was nienawidzi, wiedzcie, że mnie znienawidził wpierw niż was. ¹⁹Gdybyście byli ze świata świat by kochał co własne; ale że nie jesteście ze świata, lecz ja was sobie wybrałem ze świata dlatego świat was nienawidzi. ²⁰Wspominajcie słowo, które ja wam powiedziałem: Nie jest sługa większy od swojego pana. Skoro mnie prześladowali i was będą prześladować; jeśli moje słowo zachowali i wasze będą zachowywać. ²¹A to wszystko będą wam czynić z powodu mego Imienia, bo nie znają Tego, który mnie posłał.

¹Przyszedł także do Debre i do Listry. A oto był tam pewien uczeń, imieniem Tymoteusz, syn pewnej godnej zaufania niewiasty Żydówki, a ojca Greka; ²który był poświadczany przez braci w Listrze oraz Ikonium. ³Tego Paweł zachęcał, by poszedł razem z nim; wziął go, po czym obrzezał z powodu Żydów, co byli w tamtych miejscach, gdyż wszyscy wiedzieli, że jego ojciec był Grekiem. ⁴A kiedy przechodzili różne miasta, przekazywali im, aby strzec nauki ustanowionej przez apostołów i starszych w Jerozolimie. ⁵Tak więc, społeczności wybranych były wzmacniane wiarą oraz co dzień obfitowały ilością. ⁶Zaś kiedy przeszli Frygię oraz krainę galacką, zostali powstrzymani przez Ducha Świętego od opowiadania słowa w Azji; ⁷a po przejściu naprzeciw Mizji, próbowali pójść do Bitynii, ale Duch Jezusa im nie pozwolił. ⁸Zatem minęli Mizję i zeszli do Troady. ⁹A pośród nocy, Pawłowi zostało ukazane widzenie: Mąż, jakiś Macedończyk, stał, wzywał go i mówił: Przepraw się do Macedonii i biegnij nam na pomoc. ¹⁰A kiedy zobaczył to widzenie, zaraz pragnęliśmy wyjść do Macedonii, wnioskując, że Pan nas powołuje, by ogłosić im dobrą nowinę.