Słowo na wybrany dzień

¹Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo! WIEKUISTY, mój Boże, Ty jesteś bardzo wielki, przyodziałeś się majestatem i wspaniałością. ²Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę. ³Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłokii unosisz się na skrzydłach wiatru. ⁴Wichry czynisz Twoimi posłańcami, a Twoimi sługami gorejące płomienie. ⁵Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach nie zachwieje się na wieki wieków. ⁶Otchłań zakryła się jak szatą, wody stanęły nad górami. ⁷Na Twoją groźbę uciekły i na Twój piorunujący głos pomknęły. ⁸Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś. ⁹Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię. ¹⁰Ty rozprowadzasz źródła po dolinach, więc się toczą między górami. ¹¹Dają napój wszystkim dzikim zwierzętom, z nich leśne osły gaszą swe pragnienie. ¹²Ponad nimi mieszka ptactwo nieba i z gałęzi wydaje głos. ¹³Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł. ¹⁴Wyprowadzasz trawę dla bydła i rośliny na użytek człowieka, aby z ziemi wydobył chleb. ¹⁵I by wino rozweselało serca ludzi, ich oblicze jaśniało od oliwy, a chleb posilał wnętrze człowieka. ¹⁶Napojone są drzewa WIEKUISTEGO, cedry Libanu, które zasadził. ¹⁷Na nich gnieżdżą się ptaki; bocian, którego domem są cyprysy. ¹⁸Wysokie góry dla kozic, skały schronienia dla królików. ¹⁹Ustanowił księżyc na pewne czasy, a słońcu wyznaczył jego zachód. ²⁰Ty sprawiasz ciemność i nastaje noc, w niej poruszają się wszelkie dzikie zwierzęta lasu. ²¹Lwięta ryczą o żer, od Boga żądając swojego pożywienia. ²²Kiedy zajaśnieje słońce ustępują i zalegają w swoich kniejach. ²³A człowiek wychodzi do swej pracy, do swojej roboty do wieczora. ²⁴Jak liczne są Twoje dzieła, WIEKUISTY,wszystkie urządziłeś w mądrości, ziemia jest pełną Twych własności. ²⁵To wielkie morze, rozległe na wszystkie strony; gdzie są płazy bez liczby, zwierzęta duże i małe. ²⁶Tam krążą okręty oraz potwór, którego Ty stworzyłeś, aby się w nim rozkoszował. ²⁷Wszystko to spogląda ku Tobie, byś im na czas udzielił strawy. ²⁸Gdy im dajesz zbierają; otwierasz Twoją dłoń a nasycają się dostatkiem. ²⁹Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu. ³⁰Wioniesz Twym tchnieniem i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi. ³¹Niech WIEKUISTEMU będzie chwała na wieki, niech BÓG raduje się Swoimi stworzeniami. ³²Kiedy spojrzy na ziemię ona zadrży; dotknie się gór a zadymią. ³³Póki życia będą śpiewał WIEKUISTEMU oraz wysławiał Boga dopóki istnieję. ³⁴Oby Mu miłą była moja mowa, a ja będę się cieszył przy WIEKUISTYM. ³⁵Oby grzesznicy zniknęli z ziemi i niegodziwych już nie było. Wielbij moja duszo WIEKUISTEGO. Halleluja!

¹⁹A gdy był wieczór, tego pierwszego dnia tygodnia, zostały zamknięte drzwi gdzie byli zgromadzeni uczniowie z powodu strachu przed Żydami, lecz Jezus przyszedł, stanął na środku oraz im mówi: Pokój wam. ²⁰To powiedział i pokazał im ręce oraz swój bok; więc uczniowie się uradowali, gdy zobaczyli Pana. ²¹A Jezus znowu im powiedział: Pokój wam; jak mnie posłał Ojciec, tak ja was posyłam. ²²I kiedy to powiedział tchnął oraz im mówi: Weźcie Ducha Świętego. ²³Których grzechy odpuścicie, zostają im odpuszczone, a których trzymacie, zostają zatrzymane.

¹A w wypełnieniu pięćdziesiątego dnia wszyscy byli jednomyślnie przy tym samym. ²I nieoczekiwanie powstał szum z nieba, jakby gwałtownego, wiejącego wiatru oraz napełnił cały dom, gdzie przebywali, siedząc. ³Zostały im także ukazane rozdzielające się języki jakby ognia i osiadł na każdym jednym z nich. ⁴Więc wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym oraz zaczęli mówić innymi językami, jak im Duch dawał wypowiedzieć. ⁵A byli Żydzi, którzy przebywali w Jerozolimie, pobożni mężowie, z każdego ludu pod niebem. ⁶Zaś gdy powstał tamten głos, zeszło się mnóstwo i zatrwożyło, bo każdy jeden słyszał ich mówiących własnym językiem. ⁷Zatem wszyscy byli oszołomieni oraz się dziwili, mówiąc jedni do drugich: Czy ci wszyscy, co mówią, nie są Galilejczykami? ⁸Więc jakże my słyszymy każdy nasz własny język, w którym zostaliśmy urodzeni? ⁹Partowie, Medowie, Elamici oraz ci, zamieszkujący Mezopotamię, Judeę, Kapadocję, Pont i Azję, ¹⁰Frygię i Pamfilię, Egipt oraz tereny Libii, naprzeciw Cyreny; także ci, przebywający w kraju Rzymianie, Żydzi i prozelici, ¹¹Kreteńczycy i Arabowie. Słyszymy ich mówiących wzniosłe rzeczy Boga naszymi językami.

³Dlatego wyjaśniam wam, że nikt z tych, co mówią w Duchu Boga nie mówi: Jezus jest przekleństwem. Także nikt nie może powiedzieć: Jezus jest Panem lecz tylko w Duchu Świętym. ⁴Ale są podziały darów, zaś Duch ten sam; ⁵oraz różne są podziały służb, ale Pan ten sam. ⁶Są też podziały czynów, ale ten sam Bóg, który działa wszystko we wszystkim. ⁷A każdemu dawane jest objawienie Ducha, stosownie do współkorzyści. …Pominięto wersety 8–11 ¹²Gdyż tak jak ciało jest jedno, a ma wiele członków, zaś wszystkie członki jednego ciała, będąc licznymi, są jednym ciałem tak i Chrystus. ¹³Bo i my wszyscy w jednym Duchu zostaliśmy zanurzeni w jedno Ciało, czy to Żydzi, czy Grecy; czy to niewolnicy, czy wolni; oraz wszyscy zostaliśmy napojeni względem jednego Ducha.