Słowo na wybrany dzień

¹Od Dawida. WIEKUISTY, do Ciebie wznoszę moją duszę. ²Na Tobie polegam, mój Boże; obym się nie zawstydził, oby moi wrogowie nie cieszyli się dzięki mnie. ³Nie zawstydzą się wszyscy, którzy Tobie ufają; a zawstydzą się ci, co się sprzeniewierzają bez przyczyny. ⁴Daj mi poznać Twoje drogi, WIEKUISTY, wskaż mi Twe ścieżki. ⁵Wdróż mnie w Twoją prawdę i mnie naucz, bo Ty jesteś Bogiem mojego wybawienia; za Tobą tęsknię cały dzień. ⁶Wspomnij na Twoje miłosierdzie, WIEKUISTY, oraz na Twoją łaskę, ponieważ są odwieczne. ⁷Grzechów mojej młodości oraz moich przewinień nie wspominaj; w Twojej łasce o mnie pamiętaj, według Twojej dobroci, WIEKUISTY. ⁸BÓG jest dobrym i prawym, wskazuje drogę występnym. ⁹Wdraża pokornych w sąd; skromnym wskazuje Swą drogę. ¹⁰Wszystkie ścieżki BOGA są miłosierdziem i prawdą, dla tych, co przestrzegają Przymierza, a także Jego świadectw. ¹¹Ze względu na Twoje Imię, WIEKUISTY, wybacz mą winę, jakkolwiek ona jest wielką. ¹²Kim jest ów mąż, który się boi BOGA? Pan wskaże mu drogę, którą powinien wybrać, ¹³by jego dusza zamieszkała w szczęściu, a jego ród odziedziczył ziemię. ¹⁴WIEKUISTY zgromadza tych, którzy się Go boją, by im objawić Swe Przymierze. ¹⁵Moje oczy są zawsze ku BOGU, gdyż On wydobędzie z sideł moje nogi. ¹⁶Zwróć się do mnie i zlituj się nade mną, bo jestem samotny i żebrak. ¹⁷Mnożą się udręczenia mego serca; wyprowadź mnie z moich utrapień. ¹⁸Spojrzyj na nędzę i me cierpienie, oraz odpuść wszystkie moje grzechy. ¹⁹Popatrz na moich nieprzyjaciół, bo tak ich wielu i zawzięcie mnie nienawidzą. ²⁰Zachowaj moją duszę i mnie ocal; niechaj się nie zawstydzę, że ja Ci zaufałem. ²¹Niewinność i prawość mnie ochronią, gdyż w Tobie mam nadzieję. ²²Boże, wybaw Israela ze wszystkich jego utrapień.

¹⁸Przychodzą też do niego saduceusze, którzy mówią, że nie ma wskrzeszenia. I zapytali go, mówiąc: ¹⁹Nauczycielu, Mojżesz nam napisał, że gdyby czyjś brat umarł i zostawił żonę, a dzieci by nie zostawił, to wtedy, aby jego brat pojął jego żonę oraz wzbudził potomstwo swojemu bratu. ²⁰Było siedmiu braci; pierwszy pojął żonę i umierając nie zostawił potomstwa. ²¹Więc pojął ją drugi, i umarł, także nie zostawiając potomstwa. Podobnie i trzeci. ²²Zatem pojęło ją siedmiu braci, i nie zostawili potomstwa. Na końcu wszystkich umarła też ta niewiasta. ²³Zatem we wskrzeszeniu, gdy powstaną, kogo z nich będzie żoną? Bo siedmiu ją miało za żonę. ²⁴A Jezus odpowiadając, rzekł im: Czyż nie przez to błądzicie, że nie znacie Pism ani mocy Boga? ²⁵Bowiem kiedy powstaną z martwych, ani nie poślubiają, ani nie są poślubiane, ale są jak aniołowie w niebiosach. ²⁶Zaś o umarłych, że zostają wskrzeszani, czy nie czytaliście w Księdze Mojżesza, jak mu Bóg powiedział przy krzaku jeżyny, mówiąc: Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakóba? ²⁷Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale żyjących; zatem wy bardzo błądzicie.

Złożone siglum lekcjonarzowe — dokładny układ wersetów jest dostępny w źródle dnia.