Słowo na wybrany dzień

¹Pieśń pielgrzymia. WIEKUISTY, wzywam Cię z głębin. ²Panie, wysłuchaj mojego głosu; oby Twoje uszy były skłonione na głos mojego błagania. ³WIEKUISTY! Jeżeli zapamiętasz winy, Panie, któż się ostoi? ⁴Ale u Ciebie jest przebaczenie, aby się Ciebie obawiano. ⁵Ufam WIEKUISTEMU, ufa Mu moja dusza i wypatruję Jego słowa. ⁶Moja dusza bardziej wypatruje Boga niż oddział warty poranku; tak, niż warta poranku. ⁷Israelu, wypatruj WIEKUISTEGO, bo u WIEKUISTEGO jest łaska i u Niego jest wielkie wykupienie. ⁸On wykupi Israela ze wszystkich jego win.

²⁰I przychodzi do domu. Więc znowu zgromadza się tłum, tak, że nie mogli nawet zjeść chleba. ²¹A ci z jego strony to usłyszeli oraz wyszli go chwycić, bo mówili, że stracił rozum. ²²Zaś uczeni w Piśmie, którzy zeszli z Jerozolimy mówili, że ma Beelzebuba i że przez przywódcę demonów wyrzuca demony. ²³Więc przywołał ich i mówił im w podobieństwach: Jak może szatan wyrzucać szatana? ²⁴A jeśli jakieś królestwo zostanie podzielone przeciw sobie to królestwo nie może się utrzymać. ²⁵I jeśli dom zostanie podzielony przeciw sobie ten dom nie będzie mógł się utrzymać. ²⁶Zatem jeśli szatan powstał przeciwko sobie i został podzielony, nie może się utrzymać, ale ma koniec. ²⁷Nikt nie może wejść do domu mocarza i jego sprzęt rozgrabić, jeśli wpierw by nie związał mocarza, a potem jego dom rozgrabi. ²⁸Zaprawdę, mówię wam, że wszystkie błędy i bluźnierstwo zostaną odpuszczone synom ludzi; ²⁹ale kto by bluźnił względem Ducha Świętego, nie ma odpuszczenia na wieczność, lecz winien jest wiecznego oddzielenia. ³⁰Gdyż mówili: Ma nieczystego ducha. ³¹Potem przyszli bracia i jego matka, oraz stojąc na zewnątrz posłali do niego i go wołali. ³²A tłum siedział dokoła niego, zatem mu powiedzieli: Oto twoja matka i twoi bracia szukają cię na zewnątrz. ³³Ale im odpowiedział, mówiąc: Któż jest moją matką i mymi braćmi? ³⁴I spojrzał po tych, którzy wokół niego siedzieli kołem oraz mówi: Oto moja matka i moi bracia. ³⁵Kto by bowiem uczynił wolę Boga, ten jest moim bratem, siostrą i matką.

⁹Zaś WIEKUISTY, Bóg, zawołał Adama oraz do niego powiedział: Gdzie jesteś? ¹⁰A on odpowiedział: Słyszałem Twój głos w ogrodzie i wystraszyłem się, ponieważ jestem nagi; zatem się ukryłem. ¹¹A Bóg rzekł: Kto ci powiedział, że jesteś nagi? Czy jadłeś z drzewa, o którym ci przykazałem, by z niego nie jeść? ¹²Zaś Adam powiedział: Niewiasta, którą przy mnie umieściłeś, to ona mi dała z drzewa, więc jadłem. ¹³A WIEKUISTY, Bóg, powiedział do niewiasty: Co ty uczyniłaś? Zaś niewiasta oznajmiła: Wąż mnie skusił i jadłam. ¹⁴Zatem WIEKUISTY, Bóg, powiedział do węża: Że to uczyniłeś, bądź przeklętym pomiędzy wszelkim bydłem i wszelkim dzikim zwierzem; będziesz się czołgał na twoim brzuchu oraz żywił się prochem po wszystkie dni twego życia. ¹⁵Także wzniecę nienawiść między tobą a niewiastą, oraz między twoim potomstwem a jej potomstwem; ono porazi ci głowę, a ty mu porazisz piętę.

^4:13Zaś ci, co mają tego samego Ducha wiary, postępują według tego, jak jest napisane: Uwierzyłem, dlatego mówiłem, i my wierzymy, dlatego też mówimy, ^4:14wiedząc, że Ten, co wskrzesił Pana Jezusa i nas wskrzesi, oraz dla Jezusa postawi razem z wami. ^4:15Bowiem wszystko jest dla was, aby łaska, obfitując dla większej ilości ludzi, mogła dać obfitość dziękczynienia ku chwale Boga. ^4:16Dlatego nie upadajmy na duchu, bo choć ten nasz zewnętrzny człowiek jest niszczony, ale nasz wewnętrzny jest odnawiany dzień za dniem. ^4:17Gdyż lekkość naszego ucisku, przez nadmiar ku nadmiarowi, szybko sprawia nam wieczną obfitość chwały. ^4:18Bo my nie jesteśmy tymi, co przyglądają się sprawom widzialnym, ale tym, które są niewidzialne; gdyż te widzialne są przemijające, zaś nie będące widzialnymi są wieczne. ^5:1Ponieważ wiemy, że jeśli zostanie zniszczony nasz ziemski dom ciała, mamy od Boga budowlę w niebiosach dom nie zrobiony rękami, wieczny.