Słowo na wybrany dzień

¹Psalm; pieśń na dzień szabatu. ²Miło jest chwalić WIEKUISTEGO i sławić Twoje Imię, o Najwyższy. ³Z rana opiewać Twoje miłosierdzie, a po nocach Twą niezawodność; ⁴na dziesięciostrunnej lutni, na lirze oraz przy dźwięku cytry. ⁵Ponieważ uratowałeś mnie, WIEKUISTY, Twoimi czynami; o dziełach Twoich rąk będę śpiewał. ⁶Jak wzniosłe są Twoje dzieła, WIEKUISTY, i niezmiernie głębokie Twe zamysły. ⁷Człowiek jest nierozumny - więc tego nie odgadnie; ograniczony - więc tego nie dociecze. ⁸Jeśli jak trawa rozrastają się niegodziwi i rozkwitają wszyscy złoczyńcy, to po to, by byli zatraceni na wieki. ⁹A Ty, WIEKUISTY, jesteś wzniosły na wieki. ¹⁰Bo oto Twoi wrogowie, WIEKUISTY, bo oto Twoi wrogowie zginą; wszyscy złoczyńcy będą rozproszeni. ¹¹Ale mój róg wzniosłeś - niby bawoli; namaszczony jestem zieloną oliwą. ¹²Moje oko napawa się moimi prześladowcami; moje ucho usłyszy o złoczyńcach, którzy powstali przeciw mnie. ¹³Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, wystrzeli jak cedr Libanu. ¹⁴Ci, zaszczepieni w domu WIEKUISTEGO, zakwitną na dziedzińcach prawdziwego Boga. ¹⁵Nawet w starości pokryją się owocem, będą pełni soków i zieleni. ¹⁶By opowiadać, że WIEKUISTY, ma Opoka, jest sprawiedliwym Bogiem i nie ma w Nim niesprawiedliwości.

²⁶Mówił też: Królestwo Boga jest takie, jak gdyby człowiek wrzucił nasienie w ziemię; ²⁷oraz by spał, wstawał nocą i dniem, a nasienie by wschodziło i rosło. Zaś w jaki sposób on nie wie. ²⁸Bo ziemia samorzutnie wydaje owoc, najpierw trawę, potem kłos, a potem w kłosie pełne zboże. ²⁹Ale kiedy wyda owoc, zaraz zostanie wysłany sierp, bowiem zbliżyło się żniwo. ³⁰Nadto mówił: Do czego porównam Królestwo Boga, albo w jakim podobieństwie je zestawimy? ³¹Jest jak ziarno gorczycy, które gdy bywa wsiane do ziemi, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi; ³²ale gdy bywa wsiane, wyrasta i staje się większe od wszystkich jarzyn, i wypuszcza tak wielkie gałęzie, że pod jego cieniem mogą się gnieździć ptaki nieba. ³³I w miarę tego jak mogli słuchać, mówił im słowo takimi wieloma podobieństwami. ³⁴A bez podobieństwa im nie mówił; zaś na osobności, wszystko wyjaśniał swoim uczniom.

²²Tak mówi Pan, WIEKUISTY: Ja wezmę jedną latorośl z puszystej iglicy wysokiego cedru i ją zasadzę. Zerwę młodą latorośl z najwyższej jego odrośli i ją wszczepię na wysokiej, i wyniosłej górze. ²³Wszczepię ją na wyniosłej górze israelskiej, więc puści gałązki, wyda owoce, stanie się wspaniałym cedrem i zagnieździ się pod nim wszelkie ptactwo różnorakiego upierzenia; będą się gnieździć pod cieniem jego gałęzi. ²⁴Zaś wszystkie polne drzewa poznają, że Ja, WIEKUISTY, poniżyłem wysokie drzewo a wywyższyłem niskie; wysuszyłem świeże drzewo – a rozwinąłem drzewo uschłe. Ja, WIEKUISTY, to wypowiedziałem i spełnię.

⁶Zatem zawsze ufając wiemy, że żyjąc w tym ciele, jesteśmy na wygnaniu od Pana, ⁷(gdyż żyjemy z powodu wiary, a nie z powodu wyglądu ). ⁸Ale ufamy i jesteśmy gotowi raczej znaleźć się z dala od ciała, a żyć przy Panu. ⁹Dlatego też zabiegamy czy to mieszkając w ciele, czy to wychodząc aby Mu się bardzo podobać. ¹⁰Gdyż my wszyscy musimy zostać ukazani przed trybuną Chrystusa, aby każdy przyniósł to, co wydał pośród ciała, przez które działał czy to szlachetne, czy to złe.