Słowo na wybrany dzień

¹Weselcie się w WIEKUISTYM sprawiedliwi; prawym przystoi chwała. ²Wysławiajcie BOGA na cytrze, przy dziesięciostrunnej lirze Mu śpiewajcie. ³Śpiewajcie Mu nową pieśń, udanie zagrajcie przy odgłosie trąb. ⁴Gdyż rzetelne jest słowo WIEKUISTEGO oraz prawdziwe każde Jego dzieło. ⁵Miłuje sprawiedliwość i prawo; ziemia pełna jest miłosierdzia BOGA. ⁶Słowem BOGA zostały uczynione niebiosa, tchnieniem Jego ust wszystkie ich zastępy. ⁷Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki. ⁸Niech się boi WIEKUISTEGO cała ziemia, niechaj drżą przed Nim wszyscy mieszkańcy zamieszkałego świata. ⁹Bowiem On powiedział, a stało się; On rozkazał, a powstało. ¹⁰BÓG wywraca zamiary pogan, niweczy zamysły ludów. ¹¹Postanowienie BOGA trwa na wieki, a zamysły Jego serca z pokolenia w pokolenie. ¹²Szczęśliwy naród, którego WIEKUISTY jest Bogiem; lud, który wybrał na Swe dziedzictwo. ¹³BÓG spogląda z niebios i widzi wszystkich synów Adama. ¹⁴Z przybytku Swojej siedziby patrzy na wszystkich mieszkańców ziemi. ¹⁵Ten, który kształtuje ich serca, zwraca uwagę na ich wszystkie sprawy. ¹⁶Nie ratuje króla wielkie wojsko, a bohatera pełnia sił nie ocala. ¹⁷Zawodny jest rumak w wygranej i potęgą swojej mocy nie uchroni. ¹⁸Oto oko WIEKUISTEGO nad Jego wielbicielami, nad ufającymi dzięki Jego miłosierdziu. ¹⁹By wybawił ich duszę od śmierci i zachował ich życie podczas głodu. ²⁰Nasza dusza wygląda WIEKUISTEGO, On naszą pomocą i tarczą. ²¹W Nim raduje się nasze serce, bowiem w Jego Imieniu pokładamy nadzieję. ²²Niech nad nami będzie Twe miłosierdzie, WIEKUISTY, tak, jak Ci zaufaliśmy.

¹Nie sądźcie, abyście nie byli osądzeni; ²bowiem jakim sądem sądzicie, takim zostaniecie osądzeni, i jaką miarą mierzycie, taką wam zostanie odmierzone. ³Czemu widzisz źdźbło w oku twojego brata, a nie zauważasz belki, która jest w twoim oku? ⁴Albo, jak powiesz twojemu bratu: Pozwól, że wyjmę źdźbło z twego oka, a oto belka jest w twoim oku? ⁵Obłudniku, wpierw wyjmij belkę z twojego oka, a wtedy przejrzysz, by wyjąć źdźbło z oka twojego brata.

¹A PAN powiedział do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi, z twojej ojczyzny i z domu twojego ojca, do ziemi, którą ci wskażę. ²A uczynię cię wielkim narodem i cię pobłogosławię oraz wywyższę twoje imię, więc będziesz błogosławieństwem. ³Także błogosławiącym tobie pobłogosławię, a przeklinającego ciebie przeklnę, i będą błogosławione w tobie wszystkie plemiona ziemi. ⁴Zatem Abram wyszedł, jak mu polecił WIEKUISTY, a razem z nim poszedł Lot. Zaś Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Haranu. ⁵Abram wziął także swoją żonę Saraj, Lota – syna swojego brata, cały ich dobytek, którego się dorobili, oraz osoby, które nabyli w Haranie. Więc wyruszyli, aby się udać do ziemi Kanaan, zatem przybyli do ziemi Kanaan. ⁶I Abram przeszedł ten kraj do miejscowości Szechem, aż do dąbrowy More. A w tym kraju był wówczas Kananejczyk. ⁷I ukazał się Abramowi WIEKUISTY oraz powiedział: Tą ziemię oddam twojemu potomstwu. Zatem zbudował tam ofiarnicę WIEKUISTEMU, który mu się ukazał. ⁸Po czym przeniósł się stamtąd ku wzgórzu, na wschód od Betelu oraz rozbił swój namiot. Betel miał od zachodu, a Aj od wschodu; tam też zbudował WIEKUISTEMU ofiarnicę oraz wzywał Imienia WIEKUISTEGO. ⁹Potem Abram wyruszył ku południu, wciąż idąc oraz koczując.