Słowo na wybrany dzień

¹Chwalcie WIEKUISTEGO, wołajcie Jego Imię,głoście pomiędzy ludźmi Jego dzieła. ²Śpiewajcie Mu, przygrywajcie Mu, rozpamiętujcie wszystkie Jego cuda. ³Chlubcie się Jego świętym Imieniem, niech się raduje serce tych, którzy pragną BOGA. ⁴Badajcie WIEKUISTEGO oraz Jego wspaniałość, wciąż szukajcie Jego oblicza. ⁵Wspominajcie cuda, które dokonał, znaki oraz wyroki Jego ust. ⁶Rodzie Abrahama Jego sługi; synowie Jakóba Jego wybrańcy! ⁷On jest prawdziwym Bogiem, nasz WIEKUISTY, Jego sądy na całej ziemi. ⁸Wiecznie pamięta Swe przymierze; słowa, które ustanowił tysiącom pokoleń. ⁹To, które zawarł z Abrahamem oraz Swoją przysięgę daną Is’hakowi. ¹⁰Ustanowił Jakóbowi za ustawę, a Israelowi za umowę wieczną. ¹¹Powiedział: Tobie oddam ziemię Kanaan, wam dam dziedziczny udział, ¹²kiedy byli jeszcze drobną garstką, oraz byli w niej jako nieliczni przychodnie. ¹³A wędrowali od ludu do ludu i od królestwa do innego narodu. ¹⁴Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, z ich powodu karcił też królów, ¹⁵mówiąc: Nie tykajcie Moich pomazańców i nie czyńcie zła Moim prorokom. ¹⁶Przywołał też głód na ziemię oraz skruszył wszelką podporę pożywienia. ¹⁷Wysłał przed nimi męża Josefa, który był sprzedany na niewolnika. ¹⁸Jego nogę spętali więzami i skuto go w żelazo, ¹⁹do chwili spełnienia jego słowa; bo wyrok BOGA go oczyścił. ²⁰Król posłał i go wyzwolił, wyswobodził go władca ludów. ²¹I uczynił go panem swojego domu oraz władcą w całej swojej dzierżawie. ²²Aby poddał jego książęta swojej woli, a jego starszych nauczał mądrości. ²³Tak Israel wszedł do Micraimu; Jakób zagościł w ziemi Chama. ²⁴I bardzo rozmnożył swój naród, uczynił go możniejszym ponad jego ciemięzców. ²⁵Więc odwróciło się ich serce, by nienawidzić Jego lud oraz knuć przeciwko Jego sługom. ²⁶Zatem posłał Mojżesza Swojego sługę i Aarona, którego wybrał, ²⁷by spełnili pośród nich słowa Jego znaków i cudów w ziemi Chama. ²⁸Wysłał ciemność i się ściemniło, lecz nie poddali się Jego Słowu. ²⁹Zamienił ich wody w krew oraz uśmiercił ich ryby. ³⁰Ich kraj zaroił się żabami, aż do komnat ich władców. ³¹Powiedział i nadciągnęły żuki, i robactwo we wszystkie ich granice. ³²Dał im grad zamiast deszczu, ogień płonący na ich kraj. ³³Poraził także ich winorośl i figę, a drzewa ich dziedzictwa połamał. ³⁴Powiedział i nadciągnęła szarańcza, i niezliczone mnóstwo chrząszczy. ³⁵Pożarły całą trawę w ich kraju, pożarły też płody ich ziemi. ³⁶Zabił także wszystko pierworodne w ich państwie, pierwiastki całej ich siły. ³⁷Wyprowadził ich ze srebrem i złotem, a nie było w ich pokoleniach słabego. ³⁸Zaś Micraim się cieszył ich wyjściem, bowiem przypadła na nich trwoga. ³⁹Rozpostarł obłok na osłonę, a ogień aby rozświetlał noc. ⁴⁰Zażądano – a przyprowadził przepiórki oraz nasycał ich chlebem niebios. ⁴¹Otworzył skały – a wypłynęły wody i strumieniem rozlały się po pustyniach. ⁴²Bo wspomniał na Swoje święte Słowo oraz na Abrahama, Swego sługę. ⁴³Więc wyprowadził Swój lud w radości, Swoich wybranych w weselu. ⁴⁴I dał im ziemię narodów, odziedziczyli dorobek pogan, ⁴⁵by strzegli Jego ustaw oraz zachowali Jego nauki.HALLELUJA!

¹⁵Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w odzieniu owiec, ale wewnątrz są drapieżnymi wilkami. ¹⁶Z ich owoców poznacie ich; czy zbierają winne grona z cierni, albo figi z ostu? ¹⁷Tak też każde dobre drzewo wydaje szlachetne owoce; a skażone drzewo wydaje zepsute owoce. ¹⁸Nie może dobre drzewo wydawać zepsutych owoców, ani skażone drzewo wydawać szlachetnych owoców. ¹⁹Każde drzewo, które nie wydaje szlachetnego owocu, zostaje wycinane i w ogień rzucane. ²⁰Zatem z ich owoców poznacie ich.

¹Po tych wypadkach, doszło do Abrama w widzeniu słowo WIEKUISTEGO, który mówił: Nie obawiaj się Abramie, Ja jestem tobie tarczą; twoja nagroda będzie bardzo wielką. ²A Abram powiedział: WIEKUISTY, Boże, cóż mi możesz dać, kiedy ja schodzę samotnym? Zaś przyszłym władcą mojego domu jest Damasceńczyk Eliezer. ³Abram także powiedział: Przecież nie dałeś mi potomka; więc po mnie odziedziczy mój domownik. ⁴Ale oto doszło go słowo WIEKUISTEGO, który mówił: Nie on odziedziczy po tobie, ale ten, co wyjdzie z twojego łona, ten odziedziczy po tobie. ⁵Potem wyprowadził go na pole oraz powiedział: Spójrz ku niebu oraz zlicz gwiazdy; czy potrafisz je zliczyć? Powiedział też do niego: Takim będzie twój ród. ⁶I Abram zaufał WIEKUISTEMU, a On poczytał mu to ku sprawiedliwości. ⁷Powiedział także do niego: Ja jestem WIEKUISTY, który cię wyprowadził z UrKasdim, aby ci oddać w dziedzictwo tę ziemię. ⁸A Abram rzekł: Panie, WIEKUISTY, po czym poznam, że ją odziedziczę? ⁹A Bóg powiedział do niego: Sprowadź mi trzyletnią jałówkę, trzyletnią kozę, trzyletniego barana, synogarlicę oraz gołąbka. ¹⁰Więc Mu sprowadził te wszystkie zwierzęta oraz rozciął je w środku i położył każdą część naprzeciwko drugiej; lecz ptaków nie rozcinał. ¹¹Zaś na martwe ciała spuściły się sępy, ale Abram je spłoszył. ¹²A gdy słońce miało się ku zachodowi, na Abrama padł twardy sen; i oto trwoga przypadła na niego wielka ciemność. …Pominięto wersety 13–16 ¹⁷A kiedy zaszło słońce i nastał zmrok, oto dymiące się ognisko oraz płonąca pochodnia! To On przeszedł pomiędzy tymi kawałkami. ¹⁸Tego dnia WIEKUISTY zawarł przymierze z Abramem, w słowach: Twojemu rodowi oddam tę ziemię, od rzeki Micraimu aż do wielkiej rzeki, rzeki Frat.