Słowo na wybrany dzień

¹Dawida. Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo, a całe moje wnętrze Jego święte Imię. ²Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo oraz nie zapominaj wszystkich Jego dobrodziejstw. ³On wybacza wszystkie twe winy oraz leczy wszystkie twe dolegliwości. ⁴On wybawia od zguby twoje życie oraz wieńczy cię łaską i miłosierdziem. ⁵On nasyca szlachetnością twą piękność, a twą młodość odnawia na podobieństwo orła. ⁶BÓG wymierza sprawiedliwość i sądy dla wszystkich uciśnionych. ⁷Mojżeszowi objawił Swoje drogi, a synom Israela Swe pragnienia. ⁸Miłosierny i litościwy jest WIEKUISTY, powściągliwy w gniewie i pełen łaski. ⁹Nie na zawsze się gniewa, nie na wieki chowa urazę. ¹⁰Nie według naszych grzechów nam świadczy, nie według naszych nieprawości nam odpłaca. ¹¹Bo jak Niebo jest wyższe od ziemi – tak Jego łaska góruje nad tymi, co Go wielbią. ¹²Jak daleko wschód od zachodu – tak oddalił od nas nasze występki. ¹³Jak się lituje ojciec nad dziećmi – tak WIEKUISTY lituje się nad tymi, co Go wielbią. ¹⁴Gdyż On wie jak nas ukształtował; pamięta, że jesteśmy prochem. ¹⁵Człowiek jego dni są jak trawa i rozkwita niczym polny kwiat. ¹⁶A kiedy wiatr po nim przejdzie – nie ma go i już go nie poznaje jego miejsce. ¹⁷Ale łaska BOGA od wieku do wieku dla tych, którzy Go wielbią; a jego sprawiedliwość dla synów synów, ¹⁸tych, co strzegą Jego przymierza; uważają na Jego przykazania, by je spełniać. ¹⁹WIEKUISTY utwierdził Swój tron na niebiosach, Jego królestwo włada wszystkim. ²⁰Uwielbiajcie BOGA Jego wysłańcy, mocarze siły, wykonawcy Jego rozkazu, gotowi słuchać głosu Jego Słowa. ²¹Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego zastępy; jego słudzy, którzy czynicie Jego wolę;uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo. ²²Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego twory, na wszystkich miejscach Jego panowania; uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo.

¹⁸A Jezus widząc wokół siebie wielkie tłumy, kazał się przeprawić na drugą stronę jeziora. ¹⁹Wtedy podszedł jeden z uczonych w Piśmie i mu powiedział: Mistrzu, pójdę za tobą, gdziekolwiek pójdziesz. ²⁰A Jezus mu mówi: Lisy mają nory, a ptaki nieba gniazda; ale Syn Człowieka nie ma, gdzie by głowę skłonił. ²¹Także drugi z jego uczniów mu powiedział: Panie, pozwól mi wpierw odejść i pogrzebać mojego ojca. ²²Ale Jezus mu mówi: Pójdź za mną, a umarli niechaj grzebią swoich umarłych.

¹⁶Potem owi mężowie wstali oraz stamtąd skierowali wzrok ku Sedomowi; a Abraham szedł z nimi, aby ich odprowadzić. ¹⁷Zaś WIEKUISTY powiedział: Miałbym zataić przed Abrahamem, co chcę uczynić? ¹⁸To Abraham się rozkrzewi w wielki, potężny naród i w nim będą wysławiać Boga wszystkie narody ziemi. ¹⁹Bo go umiłowałem, by polecił swoim synom oraz swojemu domowi po sobie, strzec drogi WIEKUISTEGO, spełniając sprawiedliwość i sąd; by WIEKUISTY sprowadził na Abrahama to, co o nim zapowiedział. ²⁰WIEKUISTY też powiedział: Wielką jest skarga na Sedom i Amorę, a ich grzech jest tak bardzo ciężkim. ²¹Zstąpię więc i zobaczę. Jeśli postępują według skargi, która mnie dochodzi, wtedy zagłada! A jeżeli nie będę wiedział. ²²Zatem owi mężowie tam się skierowali i stamtąd poszli do Sedomu; zaś Abraham stał jeszcze przed WIEKUISTYM. ²³Potem Abraham podszedł i powiedział: Czy razem z niegodziwym zgładzisz także sprawiedliwego? ²⁴Może w tym mieście jest pięćdziesięciu sprawiedliwych; czy ich także zgładzisz i nie przepuścisz temu miejscu z powodu pięćdziesięciu sprawiedliwych, którzy w nim są? ²⁵Dalekie to od Ciebie, abyś tą rzecz uczynił, byś zabił sprawiedliwego wraz z niegodziwym; żeby sprawiedliwy był jak niegodziwy; dalekie to od Ciebie. Czyżby sędzia całej ziemi nie spełniał sprawiedliwości? ²⁶A WIEKUISTY powiedział: Jeżeli znajdę w Sedomie, w samym mieście, pięćdziesięciu sprawiedliwych, ze względu na nich przepuszczę całemu miejscu. ²⁷A Abraham odpowiedział i rzekł: Otóż postanowiłem mówić do Pana, chociaż ja jestem prochem i popiołem. ²⁸Może braknie pięciu do pięćdziesięciu sprawiedliwych; czyżbyś z powodu pięciu zgładził całe miasto? Zatem powiedział: Nie zgładzę, jeśli znajdę tam czterdziestu pięciu. ²⁹Więc zaczął dalej mówić do Niego i rzekł: Może znajdzie się tam czterdziestu? Zatem odpowiedział: Nie uczynię ze względu na czterdziestu. ³⁰I znowu rzekł: Niechaj nie gniewa Pana, że będę mówił: Może znajdzie się tam trzydziestu? Zatem powiedział: Nie uczynię, jeżeli znajdę tam trzydziestu. ³¹Znowu rzekł: Otóż postanowiłem mówić do Pana: Może znajdzie się tam dwudziestu? Zatem odpowiedział: Nie zgładzę ze względu na dwudziestu. ³²Więc rzekł: Niechaj nie gniewa Pana, kiedy przemówię jeszcze raz: Może znajdzie się tam dziesięciu? Zatem powiedział: Nie zgładzę ze względu na dziesięciu. ³³I WIEKUISTY odszedł, gdy przestał mówić do Abrahama; zaś Abraham wrócił do swego miejsca.