Słowo na wybrany dzień

¹Modlitwa Dawida. WIEKUISTY, wysłuchaj mojej słuszności, miej wzgląd na moje wołanie; skłoń ucho do mojej prośby, co nie płynie z obłudnych ust. ²Niech sprzed Ciebie wyjdzie mój sąd; bo Twe oczy spoglądają na prawość. ³Kiedy zbadasz me serce, nawiedzisz mnie w nocy i doświadczysz – nic nie znajdziesz, zła myśl nie przeszła przez moje usta. ⁴Stosownie do słowa Twoich ust, wobec spraw ludzi wystrzegałem się dróg przestępcy. ⁵Moje kroki trzymają się Twoich ścieżek, nie chwieją się moje stopy. ⁶Wzywam Cię, bo mnie wysłuchasz, mój Boże; skłoń do mnie Twoje ucho oraz wysłuchaj moje słowa. ⁷Ucudownij Twoją łaskę, Panie; który tych, co ufają Twej prawicy wybawiasz od przeciwników. ⁸Strzeż mnie jak źrenicy oka; w cieniu Twych skrzydeł ⁹ukryj mnie przed niegodziwymi, którzy mnie napadają; przed wrogami, co zawzięcie mnie otaczają. ¹⁰Zamknęli swoje tuczne serce, a ich usta przemawiają z wysoka. ¹¹Teraz otaczają nas na każdym kroku; zwracają swoje oczy, by nas powalić na ziemię. ¹²Każdy podobny jest do lwa, co pragnie żeru; do lwiątka siedzącego w ukryciu. ¹³Powstań WIEKUISTY, uprzedź go i połóż; Twoim mieczem wybaw od niegodziwca moje życie. ¹⁴Od tłumów, które są w Twojej ręce, od tłumów tej ziemi. Ich udział jest w tym życiu, Twoimi darami napełniasz ich żywot; nasycają się nimi synowie, a nadmiar zostawiają swym dzieciom. ¹⁵Zaś ja, w prawości, zobaczę Twoje oblicze; po przebudzeniu nasycę się Twą Postacią.

³²A kiedy oni wychodzili, oto przyprowadzili mu głuchoniemego człowieka, opętanego przez demona. ³³A gdy demon został wyrzucony, głuchoniemy przemówił; więc zdziwiły się tłumy, mówiąc: Nigdy takiej rzeczy nie ukazano w Israelu. ³⁴Ale faryzeusze mówili: Przez przywódcę demonów wyrzuca demony. ³⁵Potem Jezus obchodził wszystkie miasta oraz miasteczka, nauczając w ich bóżnicach, głosząc Dobrą Nowinę Królestwa oraz uzdrawiając między ludem każdą chorobę i wszelką niemoc. ³⁶A widząc tłumy, użalił się nad nimi, bo były strudzone i rozproszone, jak owce nie mające pasterza. ³⁷Zatem mówi swym uczniom: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; ³⁸proście więc Pana żniwa, aby wysłał robotników na swoje żniwo.

²³Potem wstał tej nocy oraz zabrał obie swe żony, obie swoje służebnice, jedenaścioro swoich dzieci oraz przeprawił się przez bród Jabboka. ²⁴Wziął je, przesadził je przez ten potok oraz przeprawił wszystko, co posiadał. ²⁵Zatem Jakób został sam jeden, i ktoś się z nim zmagał aż do wzejścia jutrzenki. ²⁶A widział, że mu nie podoła; i podczas mocowania się z nim dotknął stawu jego biodra, więc zwichnął się staw biodra Jakóba. ²⁷I powiedział: Puść mnie, bo wzeszła jutrzenka. A odpowiedział: Nie puszczę cię, dopóki mnie nie pobłogosławisz. ²⁸Zatem powiedział do niego: Jakie jest twoje imię? Więc odpowiedział: Jakób. ²⁹I powiedział: Odtąd twoje imię nie będzie nazywane Jakób ale Israel; gdyż walczyłeś z Bogiem oraz z ludźmi i ich przemogłeś. ³⁰A Jakób zapytał, mówiąc: Powiedz mi także twoje imię. Zaś on odpowiedział: Czemu pytasz o moje imię? I tam mu błogosławił. ³¹A Jakób nazwał imię tej miejscowości Peniel; mówiąc: Ponieważ widziałem bóstwo twarzą w twarz, a ocalała moja dusza. ³²Zaś kiedy minął Peniel, wzeszło mu słońce; a on chromał na swoje biodro. ³³Dlatego po dziś dzień synowie Israela nie jadają skurczonej żyły, która jest na stawie biodra, gdyż dotknął skurczonej żyły na stawie biodra Jakóba.