Słowo na wybrany dzień

¹Dawida. Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo, a całe moje wnętrze Jego święte Imię. ²Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo oraz nie zapominaj wszystkich Jego dobrodziejstw. ³On wybacza wszystkie twe winy oraz leczy wszystkie twe dolegliwości. ⁴On wybawia od zguby twoje życie oraz wieńczy cię łaską i miłosierdziem. ⁵On nasyca szlachetnością twą piękność, a twą młodość odnawia na podobieństwo orła. ⁶BÓG wymierza sprawiedliwość i sądy dla wszystkich uciśnionych. ⁷Mojżeszowi objawił Swoje drogi, a synom Israela Swe pragnienia. ⁸Miłosierny i litościwy jest WIEKUISTY, powściągliwy w gniewie i pełen łaski. ⁹Nie na zawsze się gniewa, nie na wieki chowa urazę. ¹⁰Nie według naszych grzechów nam świadczy, nie według naszych nieprawości nam odpłaca. ¹¹Bo jak Niebo jest wyższe od ziemi – tak Jego łaska góruje nad tymi, co Go wielbią. ¹²Jak daleko wschód od zachodu – tak oddalił od nas nasze występki. ¹³Jak się lituje ojciec nad dziećmi – tak WIEKUISTY lituje się nad tymi, co Go wielbią. ¹⁴Gdyż On wie jak nas ukształtował; pamięta, że jesteśmy prochem. ¹⁵Człowiek jego dni są jak trawa i rozkwita niczym polny kwiat. ¹⁶A kiedy wiatr po nim przejdzie – nie ma go i już go nie poznaje jego miejsce. ¹⁷Ale łaska BOGA od wieku do wieku dla tych, którzy Go wielbią; a jego sprawiedliwość dla synów synów, ¹⁸tych, co strzegą Jego przymierza; uważają na Jego przykazania, by je spełniać. ¹⁹WIEKUISTY utwierdził Swój tron na niebiosach, Jego królestwo włada wszystkim. ²⁰Uwielbiajcie BOGA Jego wysłańcy, mocarze siły, wykonawcy Jego rozkazu, gotowi słuchać głosu Jego Słowa. ²¹Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego zastępy; jego słudzy, którzy czynicie Jego wolę;uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo. ²²Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego twory, na wszystkich miejscach Jego panowania; uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo.

²⁵W tym czasie Jezus odpowiadając, rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie Nieba i ziemi, bo zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je niemowlętom. ²⁶Zaprawdę, Ojcze, bo tak się tobie upodobało. ²⁷Wszystko jest mi przyznane od mego Ojca, i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn chciałby Go objawić.

¹A Mojżesz pasł trzodę swojego teścia Ithry kapłana midjańskiego. I poprowadził trzodę na drugą stronę pustyni oraz doszedł do góry Boga do Chorebu. ²I w ognistym płomieniu, spośród ognia, ukazał mu się anioł WIEKUISTEGO. Zatem spojrzał, a oto krzak ciernia pałał ogniem lecz cierń się nie spalił. ³Więc Mojżesz powiedział: Zejdę oraz zobaczę to wielkie zjawisko. Czemu ten cierń się nie spala? ⁴A WIEKUISTY widział, że to poszedł zobaczyć. Bóg też zawołał do niego spośród cierniska, mówiąc: Mojżeszu, Mojżeszu! Więc odpowiedział: Oto jestem. ⁵I rzekł: Nie przychodź tutaj; zdejmij twoje obuwie z twych nóg, gdyż miejsce na którym stoisz jest ziemią świętą. ⁶Nadto powiedział: Ja jestem Bóg twojego ojca, Bóg Abrahama, Bóg Ic'haka i Bóg Jakóba. A Mojżesz zakrył swoją twarz, bo obawiał się spojrzeć ku Bogu. …Pominięto wersety 7–8 ⁹A teraz, oto doszło do Mnie wołanie synów Israela oraz widziałem ucisk, którym uciskają ich Micrejczycy. ¹⁰Tak więc, idź Ja cię poślę do faraona; wyprowadź Mój lud, synów Israela z Micraim. ¹¹A Mojżesz powiedział do Boga: Kto ja jestem, bym poszedł do faraona i wyprowadził z Micraim synów Israela? ¹²Zatem powiedział: Przecież będę z tobą to będzie dla ciebie znakiem, że Ja cię posłałem... Zaś kiedy wyprowadzisz lud z Micraim, będziecie służyli Bogu przy tej górze.