Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru Gitejczyków, pieśń Korachidów. ²Jak wdzięczne są Twoje przybytki, WIEKUISTY Zastępów. ³Tęskni i rwie się moja dusza do tych przedsionków WIEKUISTEGO; moje serce i ma cielesna natura unoszą się do żywego Boga. ⁴Jak wróbel, który odnalazł dom oraz jaskółka swe gniazdo, w którym zostawiła pisklęta - tak są dla nas Twoje ołtarze, WIEKUISTY Zastępów, Królu i mój Boże. ⁵Szczęśliwi mieszkańcy Twego domu, będą Cię chwalić na wieki. Sela. ⁶Szczęśliwy człowiek, którego siła jest w Tobie, a Twoje drogi w ich sercu. ⁷Ci, którzy pielgrzymując przez dolinę morw, czynią ją źródłem, bo okrywa ją deszcz błogosławieństwa. ⁸Idą od trudu do trudu, aż ukażą się Bogu na Cyonie. ⁹WIEKUISTY, Boże Zastępów, wysłuchaj moją modlitwę; o Boże, usłysz Jakóba. Sela. ¹⁰Spójrz Boże na naszą tarczę; wejrzyj na oblicze Twojego pomazańca. ¹¹Przecież dzień w Twoich przedsionkach lepszy jest od tysiąca; wolę stać w progu domu mojego Boga, niż mieszkać w namiotach bezprawia. ¹²Bo WIEKUISTY, Bóg prawdziwy jest słońcem i tarczą; WIEKUISTY daje łaskę i chwałę, nie odmawia dobrodziejstwa tym, co chodzą w nieskazitelności. ¹³WIEKUISTY Zastępów, szczęśliwy ten człowiek, który Ci ufa.

¹⁹Do Marty i Marii przyszło też wielu z Żydów, aby je mogli pocieszać odnośnie brata. ²⁰Więc Marta, gdy usłyszała, że Jezus idzie, wyszła naprzeciw niego, a Maria siedziała w domu. ²¹I Marta powiedziała do Jezusa: Panie, gdybyś tu był, nie umarłby mój brat. ²²Ale teraz wiem, że jak daleko byś poprosił Boga Bóg ci da. ²³Mówi jej Jezus: Twój brat wstanie. ²⁴Mówi mu Marta: Wiem, że wstanie przy powstaniu w terminie ostatecznym. ²⁵Powiedział jej Jezus: Ja jestem powstanie i życie; kto wierzy względem mnie, choćby i umarł ożyje. ²⁶A każdy, kto żyje i wierzy względem mnie nie umrze na wieczność. Wierzysz temu? ²⁷Mówi mu: Tak, Panie; ja uwierzyłam, że ty jesteś Chrystus, Syn Boga, który przychodzi na świat.

¹⁶Więc Mojżesz to uczynił; tak, jak mu przykazał WIEKUISTY tak uczynił. ¹⁷Zatem pierwszego miesiąca, drugiego roku, pierwszego dnia tego miesiąca stało się, że został wystawiony Przybytek. ¹⁸Mojżesz postawił Przybytek położył jego podsłupia, postawił bale, założył poprzeczki oraz ustawił jego słupy. ¹⁹I rozpostarł namiot nad Przybytkiem oraz z wierzchu położył na nim pokrowiec namiotu; tak, jak WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi. ²⁰Także wziął oraz włożył do arki świadectwo, założył drążki u arki, a z wierzchu położył na arkę wieko. ²¹Potem wniósł arkę do Przybytku, zawiesił zasłaniającą zasłonę i zasłonił Arkę Świadectwa tak, jak WIEKUISTY przykazał Mojżeszowi. …Pominięto wersety 22–33 ³⁴Wtedy Przybytek Zboru okrył obłok i Przybytek napełnił majestat WIEKUISTEGO. ³⁵Zatem Mojżesz nie mógł wejść do Przybytku, bo leżał na nim obłok i Przybytek napełniał majestat WIEKUISTEGO. ³⁶A gdy obłok się wznosił znad Przybytku, synowie Israela wyruszali na wszystkie swoje marsze. ³⁷Zaś gdy obłok się nie podnosił, to nie wyruszali, aż do dnia jego wzniesienia. ³⁸Gdyż na oczach całego domu israelskiego, we wszystkich ich marszach, obłok WIEKUISTEGO był nad Przybytkiem dniem, a ogień był nad nim podczas nocy.