Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru Gitejczyków; psalm Asafa. ²Zaśpiewajcie prawdziwemu Bogu, naszej potędze, wykrzykujcie Bogu Jakóba. ³Wznieście pieśń, uderzcie w bębny, we wdzięczne cytry i lutnie. ⁴Zadmijcie w trąby w miesiącu, podczas pełni, w dzień naszej uroczystości. ⁵Gdyż to jest ustawą dla Israela, prawem Boga Jakóba. ⁶Ustanowił je świadectwem w Josefie, kiedy wystąpił przeciw ziemi Micraim. Usłyszałem nieznaną mi mowę. ⁷Wyzwoliłem jego grzbiet od brzemienia, a jego ręce uwolniły się od cebra. ⁸Wołałeś w niedoli, zatem cię wyzwoliłem; wysłuchałem cię w osłonie gromu; doświadczyłem cię u wód szemrania. Sela. ⁹Słuchaj Mój ludu; ostrzegam cię, Israelu; czy Mnie usłuchasz? ¹⁰Nie będzie wśród ciebie cudzego boga, nie będziesz się korzył obcemu bóstwu. ¹¹Ja jestem WIEKUISTY, twój Bóg, który cię wyprowadził z ziemi Micraim; otwórz szeroko twoje usta, a je napełnię. ¹²Lecz Mój lud nie usłuchał Mojego głosu oraz Israel Mi nie uległ. ¹³Więc zostawiłem go w uporze jego serca i poszli za swoimi zamysłami. ¹⁴Gdyby Mój lud Mnie słuchał, gdyby Israel chodził Moimi drogami, ¹⁵szybko bym upokorzył ich wrogów oraz zwrócił Mą rękę przeciwko ich ciemięzcom. ¹⁶Schlebiali by mu nieprzyjaciele WIEKUISTEGO, a ich czas trwałby na wieki. ¹⁷I karmiłbym go wyborną pszenicą oraz nasycał go miodem z Opoki.

¹³A kiedy Jezus to usłyszał, w łodzi wycofał się stamtąd na puste miejsce, na osobność; a tłumy gdy o tym usłyszały, szły za nim pieszo z miast. ¹⁴Zatem Jezus wyszedł i ujrzał wielki tłum, więc użalił się nad nimi oraz uzdrawiał ich chore. ¹⁵A kiedy nadchodził wieczór, podeszli do niego jego uczniowie, mówiąc: To jest puste miejsce oraz czas już przeminął; odpraw ten tłum, by odeszli do miasteczek i kupili sobie żywności. ¹⁶A Jezus im powiedział: Nie potrzebują odchodzić; dajcie wy im jeść. ¹⁷Ale oni mu powiedzieli: Nie mamy tutaj niczego, tylko pięć chlebów i dwie ryby. ¹⁸A on rzekł: Przynieście mi je tutaj. ¹⁹Więc rozkazał tłumowi usiąść na trawie, wziął owe pięć chlebów oraz dwie ryby, i spojrzawszy w górę, w Niebo, wielbił Boga, i łamiąc, dawał chleby uczniom, zaś uczniowie tłumowi. ²⁰I wszyscy zjedli oraz zostali nasyceni, i zebrali z pozostałych kawałków dwanaście pełnych koszy. ²¹A tych, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężów, oprócz niewiast i dzieci.

⁴Zaś pospólstwo, które było pomiędzy nimi, zaczęło pożądać pożądliwością; nadto znowu zaczęli płakać również synowie Israela, mówiąc: Kto nas nakarmi mięsem? ⁵Wspominamy sobie rybę, którą darmo jadaliśmy w Micraim, arbuzy, dynie i pory, cebulę i czosnek. ⁶A teraz nasza dusza przywiędła; nie ma nic i tylko na tą mannę patrzą nasze oczy. ⁷Zaś manna była jak koriandrowe ziarno, a na spojrzenie jakby widok perły. ⁸Lud się rozchodził i ją zbierał, po czym mielił w żarnach, lub tłukł w moździerzach oraz gotował w kotle, czy robił z niej pierogi. Zaś jej smak był jak smak łakoci na oliwie. ⁹A gdy w nocy padała na obóz rosa spadała też z nią manna. ¹⁰Mojżesz słyszał jak lud płacze po swoich domach, każdy u wejścia do swojego namiotu. Zatem wielce zapłonął gniew WIEKUISTEGO, a i w oczach Mojżesza było to złe. ¹¹Więc Mojżesz powiedział do WIEKUISTEGO: Czemu uczyniłeś tak źle Twojemu słudze? Czemu nie znalazłem łaski w Twoich oczach i włożyłeś na mnie brzemię całego tego ludu. ¹²Czy ja począłem cały ten lud? Czy ja go urodziłem, że do mnie mówisz zanieś go na twym łonie do ziemi, którą zaprzysiągłeś jego ojcom, jak piastunka nosi niemowlę? ¹³Skąd ja mam brać mięso, aby dać całemu temu ludowi? Bowiem płaczą nade mną, mówiąc: Daj nam mięsa, abyśmy jedli. ¹⁴Ja sam nie mogę unieść całego tego ludu, gdyż on jest dla mnie za ciężkim. ¹⁵A jeśli już tak ze mną postępujesz jeśli znalazłem łaskę w Twoich oczach, raczej mnie zabij, bym nie widział mojego nieszczęścia.