Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru, dumanie na sześć głosów; przez synów Koracha, pieśń miłości. ²Wykipiało z mojego serca wdzięczne słowo, mój wiersz wypowiadam Królowi; oby mój język był jak rylec biegłego pisarza. ³Urodziwszy jesteś od synów ludzkich, wdzięk jest rozlany na twych ustach; z powodu sprawiedliwości uwielbił cię Bóg na wieczność. ⁴Przypasz swój miecz do biodra, mocarzu, twoją świetność oraz twój strój. ⁵Wystąp w swym stroju, wyrusz dla sprawy prawdy i pognębionej sprawiedliwości; twoja prawica niech będzie godnym podziwu przewodnikiem. ⁶Ostre są twoje strzały, podają pod ciebie ludy; ugodzą w serce wrogów Króla. ⁷Twój tron, o Boże, na wieki wieków, a berło prawości jest berłem twojego królestwa. ⁸Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidzisz bezprawia. Dlatego pomazał cię Bóg twój Bóg – olejem wesela, ponad twych towarzyszy. ⁹Wszystkie twoje szaty pachną mirrą, aloesem i kassyą; spośród pałaców z kości słoniowej rozweselają cię lirnicy. ¹⁰Pomiędzy twoimi klejnotami są córki królewskie; twoja małżonka, w złocie z Ofiru, stanęła po twojej prawicy. ¹¹Słuchaj córko i spójrz, skłoń twoje ucho; zapomnij o twym ludzie i o domu twojego ojca. ¹²Ponieważ król pragnie twego wdzięku; on jest twoim Panem, skłoń się ku niemu. ¹³Także córki Coru złożą ci pokłon wśród darów, będą ci hołdować najbogatsi z narodów. ¹⁴Królewna pełna jest wspaniałości w swoim wnętrzu; jej strój jest ze złotej tkaniny. ¹⁵We wzorzystej odzieży prowadzą ją do Króla; a za nią dziewice, przydane jej druhny, ¹⁶prowadzone są wśród wesela, radości oraz wchodzą do królewskiego pałacu. ¹⁷Zamiast twych ojców będą twoi synowie; ustanowisz ich książętami na całej ziemi. ¹⁸Twoje Imię będą wspominać po wszystkie pokolenia; a narody będą Cię sławić na wieki wieków.

¹Wtedy Królestwo Niebios będzie upodobnione do dziesięciu dziewic, które wzięły swe lampy i wyszły na spotkanie oblubieńca. ²Zaś pięć z nich było mądrych, a pięć ociężałych. ³Wszystkie ociężałe wzięły swoje lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy; ⁴lecz mądre wzięły w naczynia oliwę ze swoimi lampami. ⁵A gdy oblubieniec zwlekał, wszystkie się zdrzemnęły i spały. ⁶Zaś o środkowej porze nocy powstał krzyk: Oto oblubieniec idzie, wyjdźcie na Jego spotkanie. ⁷Wtedy wstały wszystkie owe dziewice oraz ustawiły swoje lampy. ⁸A ociężałe powiedziały mądrym: Użyczcie nam z waszej oliwy, bo nasze lampy gasną. ⁹Więc te mądre odpowiedziały, mówiąc: Aby przypadkiem nam i wam nie zabrakło; raczej idźcie wbrew sprzedającym oraz nabądźcie sobie. ¹⁰A gdy one odeszły nabyć, przyszedł oblubieniec; a gotowe weszły z nim na wesele, i drzwi zostały zamknięte. ¹¹Lecz potem przychodzą i owe drugie dziewice, mówiąc: Panie, panie, otwórz nam. ¹²A on odpowiadając, rzekł: Zaprawdę, mówię wam, nie znam was. ¹³Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny, w której Syn Człowieka nadchodzi.

¹⁶Ale gdy ją uczynię pojętną, kiedy ją wyprowadzę na pustynię – będę przemawiał do jej serca. …Pominięto wersety 17–16 ¹⁷Stamtąd zwrócę jej winnice, a z doliny Smutku utworzę jej drzwi nadziei; tam odezwie się pieśnią, jak za dni swojej młodości, jak w dzień jej wyjścia z ziemi Micraim. …Pominięto wersety 18–20 ²¹Poślubię cię sobie na wieki; poślubię cię sobie w sprawiedliwości i w sądzie, w miłościoraz w litości. ²²Poślubię cię sobie w prawdziei poznasz WIEKUISTEGO.