Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida. ²WIEKUISTY, w Twojej mocy cieszy się król i wielce się raduje dzięki Twojemu zbawieniu. ³Dałeś mu pragnienie jego serca oraz nie odmówiłeś życzeniu jego ust. Sela. ⁴Gdyż uprzedziłeś go błogosławieństwem szczęścia, a szczerozłotą koronę włożyłeś na jego głowę. ⁵Prosił Cię o życie, więc dałeś mu długie dni na wieki wieków. ⁶Z Twojego zbawienia wielka jest jego chwała; włożyłeś na niego sławę i świetność. ⁷Bowiem czynisz go błogosławieństwem na zawsze, orzeźwiasz go radością Twego oblicza. ⁸Król ufa WIEKUISTEMU i z łaski Najwyższego się nie zachwieje. ⁹Twoja ręka dosięgnie wszystkich Twoich wrogów; Twa prawica znajdzie Twoich nieprzyjaciół. ¹⁰W chwili Twojego uniesienia uczynisz z nich jakby piec ognisty; WIEKUISTY zniszczy ich w Swoim gniewie; pożre ich ogień. ¹¹Ich ród wygubisz z ziemi, a ich potomstwo spośród synów ludzkich. ¹²Bo zastawili na Ciebie zło; knuli zdradę, a nic nie dokazali. ¹³Zawróciłeś ich plecy, mierząc Twoimi cięciwami do ich twarzy. ¹⁴Podnieś się, WIEKUISTY, w Twojej mocy; Twą potęgę będziemy wysławiać i opiewać.

¹Bowiem Królestwo Niebios podobne jest do człowieka, gospodarza, który wyszedł wraz z rankiem nająć robotników do swej winnicy. ²A zgodziwszy się z robotnikami na denara za dzień, wysłał ich do swojej winnicy. ³wyszedł około trzeciej godziny oraz zobaczył innych, bezczynnie stojących na rynku; ⁴i im powiedział: Idźcie i wy do winnicy, a dam wam co jest sprawiedliwe. ⁵Więc oni poszli. I znowu wyszedł około szóstej, i dziewiątej godziny oraz zrobił podobnie. ⁶Zaś gdy wyszedł około jedenastej godziny, znalazł innych, którzy stali bezczynnie, i im mówi: Dlaczego cały dzień stoicie tu bezczynni? ⁷Mówią mu: Bo nikt nas nie wynajął. Mówi im: Idźcie i wy do winnicy, a otrzymacie co jest sprawiedliwe. ⁸A kiedy nastał wieczór, Pan winnicy mówi swojemu zarządcy: Zawołaj robotników i daj im nagrodę, począwszy od ostatnich, aż do pierwszych. ⁹Więc gdy przyszli ci, którzy byli najęci o jedenastej godzinie, każdy z nich otrzymał po denarze. ¹⁰Zaś kiedy przyszli pierwsi, mniemali, że otrzymają więcej; ale i oni otrzymali, każdy z nich po denarze. ¹¹A gdy otrzymali, szemrali przeciwko gospodarzowi, ¹²mówiąc: Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a uczyniłeś ich równych nam, tym, którzy znosiliśmy ciężar dnia i upał. ¹³A on odpowiadając, rzekł jednemu z nich: Towarzyszu, nie czynię ci krzywdy; czyż nie umówiłeś się ze mną na denara? ¹⁴Weź co twoje i idź; zaś temu ostatniemu chcę dać jak i tobie. ¹⁵Czy na moim nie wolno mi zrobić, co chcę? Czy twoje oko jest złośliwe ponieważ Ja Jestem Dobry? ¹⁶Tak ci ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi; albowiem wielu jest zaproszonych, ale mało wybranych.

⁶Więc zebrali się wszyscy obywatele Szechem, wraz z całą obsadą twierdzy, poszli oraz przy pamiątkowym dębie, który jest w Szechem, wybrali Abimelecha na króla. ⁷Gdy to doniesiono Jotamowi, poszedł i stanął na wierzchołku góry Gerezym oraz zawołał podniesionym głosem, mówiąc do nich: Posłuchajcie mnie, obywatele Szechemu, aby i was Bóg wysłuchał. ⁸Pewnego razu poszły drzewa, aby namaścić sobie króla. I powiedziały do oliwnika: Bądź naszym królem! ⁹Jednak oliwnik im odpowiedział: Mam zostawić moją oliwę, z powodu której sławią mnie bogowie i ludzie, a pójść, aby wznosić się nad drzewami? ¹⁰Więc powiedziały do figowca: Ty bądź naszym królem! ¹¹A figowiec im odpowiedział: Mam zostawić moją słodycz oraz mój piękny owoc, a pójść, aby wznosić się nad drzewami? ¹²Wtedy drzewa powiedziały do winogradu: Ty bądź naszym królem! ¹³Lecz winograd im odpowiedział: Mam zostawić mój moszcz, który rozwesela bogów i ludzi, i pójść, aby wznosić się nad drzewami? ¹⁴Zatem wszystkie drzewa powiedziały do ciernia: Ty bądź naszym królem. ¹⁵A cierń odpowiedział drzewom: Jeśli rzeczywiście chcecie mnie namaścić na swojego króla, przyjdźcie i schrońcie się pod mój cień. A jeśli nie – wtedy z ciernia wyjdzie ogień i pochłonie cedry Libanu.