Słowo na wybrany dzień

¹HALLELUJA! Całym sercem sławię BOGA w zborze prawych i w zgromadzeniu. ²Wielkie są dzieła WIEKUISTEGO, odpowiednie do wszystkich swoich przeznaczeń. ³Świetne i okazałe jest Jego dzieło, a Jego sprawiedliwość trwa na wieki. ⁴Litościwy i miłosierny BÓG ustanowił pamiątkę Swoich cudów. ⁵Dał pożywienie Swym czcicielom; wiecznie pamięta o Swym przymierzu. ⁶Wyjawił Swojemu ludowi potęgę Swoich czynów, kiedy dał im dziedzictwo pogan. ⁷Prawda i sprawiedliwość to sprawy Jego rąk; nieodmienne są wszystkie Jego przykazania. ⁸Utwierdzone na zawsze, na wieki, spełnione w prawdzie i prostocie. ⁹Swemu ludowi zesłał wyzwolenie, ustanowił Swoje przymierze na wieki;święte oraz wspaniałe Jego Imię. ¹⁰Początkiem mądrości jest bojaźń WIEKUISTEGO, dobra myśl u wszystkich, którzy je spełniają. A Jego chwała trwa na wieki.

³⁶Ale pewien z faryzeuszy prosił go, aby z nim zjadł. Zatem gdy wszedł do domu faryzeusza, położył się u stołu. ³⁷A oto niewiasta, co była grzeszną w tym mieście, dowiedziała się, że leży w domu faryzeusza, więc przyniosła alabastrowy słoik wonnego olejku. ³⁸Stanęła z tyłu, przy jego nogach i płacząc, zaczęła zraszać łzami jego stopy, a włosami jej głowy wycierała; całowała też jego nogi oraz je namaszczała wonnym olejkiem. ³⁹A faryzeusz, który go zaprosił, gdy to zobaczył, powiedział sam w sobie, mówiąc: Gdyby ten był prorokiem, wiedział by kim jest oraz co to za kobieta, która go dotyka; że jest grzeszną. ⁴⁰A Jezus odpowiadając, rzekł do niego: Szymonie, mam ci coś powiedzieć. Zaś on rzekł: Powiedz, nauczycielu. ⁴¹Byli dwaj dłużnicy pewnego człowieka, co pożyczał na procent; jeden był winien pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. ⁴²Ale kiedy nie mieli oddać, obydwom darował. Zatem powiedz, który z nich będzie go bardziej miłował? ⁴³Zaś Szymon odpowiadając, rzekł: Przypuszczam, że ten, któremu więcej darował. A on mu powiedział: Słusznie oceniłeś. ⁴⁴I odwrócił się do niewiasty oraz powiedział Szymonowi: Widzisz tę niewiastę? Wszedłem do twojego domu, lecz nie dałeś mi wody do moich nóg a ta łzami zrosiła moje stopy i wytarła włosami swojej głowy. ⁴⁵Nie dałeś mi pocałunku a ta odkąd weszła nie przestała całować moich stóp. ⁴⁶Nie namaściłeś oliwą mojej głowy zaś ta namaściła wonnym olejkiem moje stopy. ⁴⁷Dlatego ci mówię, odpuszczone są jej liczne grzechy, bo bardzo umiłowała. A komu jest mało odpuszczane mało miłuje. ⁴⁸Zaś jej powiedział: Odpuszczone są twoje grzechy. ⁴⁹Więc współleżący zaczęli mówić między sobą: Kim jest ten, który i grzechy odpuszcza? ⁵⁰Także powiedział do niewiasty: Twoja wiara cię uratowała; idź w pokoju.

¹²Niech nikt nie lekceważy twojego młodego wieku; lecz dla wiernych stawaj się przykładem w słowie, w sposobie życia, w miłości, w Duchu, w wierze, w czystości. ¹³Dopóki nie przyjdę, poświęć się publicznemu czytaniu, zachęcie oraz nauce. ¹⁴Nie zaniedbuj tego daru w tobie, który ci został dany z powodu proroctwa, pośród nałożenia rąk starszych. ¹⁵Tym się pilnie zajmuj, w tych żyj, aby twoje posuwanie się naprzód stało się widoczne dla wszystkich. ¹⁶Zwracaj uwagę na samego siebie oraz na naukę; w tym trwaj, ponieważ to czyniąc i sam będziesz zbawiony, i ci, co cię słuchają.