Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru. Pieśń Dawida. WIEKUISTY, Ty mnie zbadałeś i znasz. ²Ty znasz mój odpoczynek, moje wstawanie i z daleka rozumiesz mą myśl. ³Ty wyśledziłeś mój chód, moje leżenie i uważasz na wszystkie me drogi. ⁴Bo zanim wyraz pojawi się na mym języku, WIEKUISTY, Ty już go cały znasz. ⁵Ze wszystkich stron mnie opasałeś i położyłeś na mnie Twoją dłoń. ⁶Niedościgłym jest dla mnie tego zrozumienie, i tak wzniosłe, że temu nie podołam. ⁷Dokąd ujdę przed Twoim Duchem; dokąd się schronię przed Twym obliczem? ⁸Gdybym się wzniósł ku niebu Ty tam jesteś; gdybym sobie usłał w Krainie Umarłych jesteś tuż. ⁹Gdybym wziął skrzydła jutrzenki i spoczął na krańcu morza ¹⁰nawet tam zaprowadzi mnie Twoja ręka i ujmie Twoja prawica. ¹¹A gdybym powiedział: Przecież ukryje mnie ciemność – i nocą stanie się światło wokół mnie. ¹²Bo ciemność nie zaciemnia przed Tobą, a noc jaśnieje jak dzień; ciemność jest dla Ciebie jak światło. ¹³Ty ukształtowałeś moje nerki, uformowałeś mnie w łonie mej matki. ¹⁴Sławię Cię, bo jestem dziwnie cudowny; cudowne są Twoje twory, a moja dusza dobrze to poznaje. ¹⁵Moja istota nie była tajna przed Tobą, kiedy się tworzyłem w skrytości, zawiązywałem się w dolnej ziemi. ¹⁶Twoje oczy widziały mój zarodek; a w Twej księdze, gdzie są zapisane wszystkie przyszłe przeznaczenia, i dla niego było jedno wśród nich. ¹⁷Jak cenne były dla mnie Twe zamysły, Boże, i jak potężna ich liczba. ¹⁸Gdybym je zliczył byłyby liczniejsze od piasku; powstałem oraz wciąż jestem z Tobą. ¹⁹Gdybyś zgładził, Boże, niegodziwego; wara ode mnie mężom krwawym. ²⁰Tym, co wzywają Cię dla zbrodni, wzywają dla fałszu – Twoich wrogów. ²¹Czyż tych, którzy Cię nienawidzą, WIEKUISTY, i ja nie mam w nienawiści, i czy nie brzydzę się Twoimi przeciwnikami? ²²Znienawidziłem ich całą nienawiścią; są mi wrogami. ²³Doświadcz mnie, Boże, poznaj moje serce, wypróbuj mnie i poznaj moje myśli. ²⁴Patrz, czy jest we mnie droga przekory, i po drodze wieczności mnie prowadź.

²⁷Lecz mówię wam, co słuchacie: Miłujcie waszych wrogów, czyńcie słusznie nienawidzącym was, ²⁸błogosławcie złorzeczącym wam i módlcie się za oczerniających was. ²⁹Temu, co cię bije w policzek nadstaw i drugi; a temu, co zabiera twój płaszcz i sukni nie odmawiaj. ³⁰Zaś każdemu, który cię prosi dawaj; a od tego, który bierze twoje nie żądaj zwrotu. ³¹Jak sobie życzycie, aby wam ludzie czynili tak i wy im czyńcie. ³²A jeśli miłujecie tych, co was miłują, jaka jest w was uprzejmość? Bo nawet grzesznicy miłują tych, którzy ich miłują. ³³A jeśli będziecie dobrze czynić tym, którzy wam dobrze czynią, jaka jest w was życzliwość? Bo ci, co grzeszą też to czynią. ³⁴A jeśli pożyczcie tym, od których macie nadzieję odzyskać, jaka jest w was przychylność? Bo i grzesznicy grzesznikom pożyczają, żeby tyle samo odzyskać. ³⁵Zatem miłujcie waszych wrogów, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się w zamian nie spodziewając, a wasza zapłata będzie wielka oraz będziecie dziećmi Najwyższego; bo On jest łaskawy dla niewdzięcznych i złych. ³⁶Bądźcie więc, miłosierni, jak i wasz Ojciec jest miłosierny. ³⁷Nie sądźcie a nie zostaniecie osądzeni. Nie skazujcie a nie zostaniecie skazani; uniewinniajcie a będziecie uniewinnieni; ³⁸dawajcie a będzie wam dane; miarą dobrą, ugniecioną, utrzęsioną i przelewającą się dadzą w wasze zanadrze. Bo miarą, którą mierzycie, będzie wam w zamian mierzone.

¹Zaś o rzeczach ofiarowanych wizerunkom wiemy, że wszyscy mamy wyższe poznanie. Wyższe poznanie nadyma próżnością, a miłość buduje. ²Ale jeśli ktoś uważa, że coś wie jeszcze nic nie wie, jak należy wiedzieć. ³A jeśli ktoś miłuje Boga, ten jest od Niego przekonany. ⁴Zatem odnośnie pokarmów ofiarowanych wizerunkom wiemy, że wizerunek na świecie jest niczym i że nikt nie jest Bogiem, tylko Jeden. ⁵A jeśli nawet czy to w Niebie, czy na ziemi są nazywani bogami, czyli jak gdyby są liczni bogowie oraz liczni panowie; ⁶ale dla nas jest jeden Bóg Ojciec, z którego wszystko, a my dla Niego, i jeden Pan Jezus Chrystus, przez którego wszystko, a my przez Niego. ⁷Ale nie we wszystkich jest wyższe poznanie; a niektórzy, z ich sumieniem, aż do teraz jedzą to, jak gdyby ofiarowane wizerunkom, zaś ich sumienie będąc chore jest splamione. …Pominięto wersety 8–10 ¹¹Bo ten słaby, dla którego umarł Chrystus, jest zagubiony w twoim wyższym poznaniu. ¹²I tak, stając się winnym względem braci oraz raniąc ich chore sumienie, stajecie się winni względem Chrystusa. ¹³Dlatego jeśli potrawa gorszy mojego brata, nie powinienem jeść mięsa aż do wieczności, abym nie zgorszył mojego brata.