Słowo na wybrany dzień

¹Dawida. Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo, a całe moje wnętrze Jego święte Imię. ²Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo oraz nie zapominaj wszystkich Jego dobrodziejstw. ³On wybacza wszystkie twe winy oraz leczy wszystkie twe dolegliwości. ⁴On wybawia od zguby twoje życie oraz wieńczy cię łaską i miłosierdziem. ⁵On nasyca szlachetnością twą piękność, a twą młodość odnawia na podobieństwo orła. ⁶BÓG wymierza sprawiedliwość i sądy dla wszystkich uciśnionych. ⁷Mojżeszowi objawił Swoje drogi, a synom Israela Swe pragnienia. ⁸Miłosierny i litościwy jest WIEKUISTY, powściągliwy w gniewie i pełen łaski. ⁹Nie na zawsze się gniewa, nie na wieki chowa urazę. ¹⁰Nie według naszych grzechów nam świadczy, nie według naszych nieprawości nam odpłaca. ¹¹Bo jak Niebo jest wyższe od ziemi – tak Jego łaska góruje nad tymi, co Go wielbią. ¹²Jak daleko wschód od zachodu – tak oddalił od nas nasze występki. ¹³Jak się lituje ojciec nad dziećmi – tak WIEKUISTY lituje się nad tymi, co Go wielbią. ¹⁴Gdyż On wie jak nas ukształtował; pamięta, że jesteśmy prochem. ¹⁵Człowiek jego dni są jak trawa i rozkwita niczym polny kwiat. ¹⁶A kiedy wiatr po nim przejdzie – nie ma go i już go nie poznaje jego miejsce. ¹⁷Ale łaska BOGA od wieku do wieku dla tych, którzy Go wielbią; a jego sprawiedliwość dla synów synów, ¹⁸tych, co strzegą Jego przymierza; uważają na Jego przykazania, by je spełniać. ¹⁹WIEKUISTY utwierdził Swój tron na niebiosach, Jego królestwo włada wszystkim. ²⁰Uwielbiajcie BOGA Jego wysłańcy, mocarze siły, wykonawcy Jego rozkazu, gotowi słuchać głosu Jego Słowa. ²¹Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego zastępy; jego słudzy, którzy czynicie Jego wolę;uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo. ²²Uwielbiajcie WIEKUISTEGO wszystkie Jego twory, na wszystkich miejscach Jego panowania; uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo.

²¹Wtedy podszedł do niego Piotr i powiedział: Panie, a gdy zgrzeszy przeciwko mnie mój brat, ile razy mam mu odpuścić? Czy do siedmiu razy? ²²Mówi mu Jezus: Nie mówię ci, że do siedmiu razy, ale aż do siedemdziesięciu siedmiu razy. ²³Dlatego upodobnione jest Królestwo Niebios do człowieka, króla, który chciał rozliczyć rachunek ze swoimi sługami. ²⁴A gdy się zaczął rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który był winien dziesięć tysięcy talentów. ²⁵Zaś kiedy nie miał z czego oddać, jego pan kazał go sprzedać, i jego żonę, i dzieci, i wszystko co miał, a należność oddać. ²⁶Wtedy sługa upadł i oddał mu pokłon, mówiąc: Panie, miej nade mną cierpliwość, a wszystko ci oddam. ²⁷Więc pan owego sługi się użalił, uwolnił go, i dług mu odpuścił. ²⁸Zaś ten sługa wyszedł oraz znalazł jednego ze swoich współsług, który był mu winien sto denarów, i uchwyciwszy go, dusił, mówiąc: Oddaj mi, coś winien. ²⁹Wtedy jego współsługa upadł, oraz go prosił, mówiąc: Miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam. ³⁰Lecz on nie chciał, ale odszedł oraz wrzucił go do więzienia, aż odda, co jest winien. ³¹Więc jego współsłudzy, kiedy ujrzeli co się stało, zostali bardzo zasmuceni i poszli oraz oznajmili swojemu panu wszystko, co się stało. ³²Zatem jego pan go przywołał i mu powiedział: Sługo zły, darowałem ci cały tamten dług, bo mnie prosiłeś; ³³czy nie powinieneś i ty się zlitować nad twoim współsługą, jak i ja się nad tobą zlitowałem? ³⁴Więc jego pan rozgniewany, wydał go oprawcom, aby oddał to wszystko, co był mu winien. ³⁵Tak i mój Ojciec niebiański wam uczyni, jeśli z waszych serc, każdy swemu bratu, nie darujecie ich fałszywych kroków.

Złożone siglum lekcjonarzowe — dokładny układ wersetów jest dostępny w źródle dnia.

⁷Gdyż nikt z nas dla samego siebie nie żyje i nikt samemu sobie nie umiera. ⁸Bo jeśli żyjemy żyjemy dla Pana; a jeśli umieramy umieramy dla Pana; zatem jeśli żyjemy i jeśli też umieramy jesteśmy Pana. ⁹Ponieważ Chrystus po to umarł, powstał i ożył, aby był Panem umarłych i żyjących.