Słowo na wybrany dzień

¹Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust. ²W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania. ³Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie, ⁴nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał. ⁵Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom, ⁶by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję, ⁷nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań. ⁸By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem. ⁹Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju. ¹⁰Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa. ¹¹Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał. ¹²Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan*. ¹³Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble. ¹⁴I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia. ¹⁵Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin. ¹⁶Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki. ¹⁷Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni. ¹⁸Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia. ¹⁹I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy? ²⁰Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu? ²¹Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi. ²²Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali. ²³Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios. ²⁴I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios. ²⁵Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów. ²⁶Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy. ²⁷I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski. ²⁸Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów. ²⁹Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy. ³⁰Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach. ³¹Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił. ³²Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda. ³³Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce. ³⁴Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga. ³⁵Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą. ³⁶Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali. ³⁷Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu. ³⁸A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości. ³⁹Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca. ⁴⁰Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie? ⁴¹Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela. ⁴²Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy. ⁴³Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan, ⁴⁴gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód. ⁴⁵Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły. ⁴⁶Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy. ⁴⁷Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami. ⁴⁸Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada. ⁴⁹Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby. ⁵⁰Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie. ⁵¹I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama. ⁵²A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy. ⁵³Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze. ⁵⁴Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica. ⁵⁵Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela. ⁵⁶A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli. ⁵⁷Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk. ⁵⁸Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali. ⁵⁹Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem. ⁶⁰Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi. ⁶¹Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy. ⁶²Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo. ⁶³Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane. ⁶⁴Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały. ⁶⁵Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina. ⁶⁶I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę. ⁶⁷Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima. ⁶⁸A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował. ⁶⁹Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki. ⁷⁰Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni. ⁷¹Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu. ⁷²Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.

¹³Także nikt nie wszedł do niebios, lecz tylko Ten, który zszedł z niebios; Syn Człowieka, który jest w Niebie. ¹⁴I jak Mojżesz wywyższył węża na pustkowiu, tak jest słuszne, by został wywyższony Syn Człowieka; ¹⁵aby każdy, kto w niego wierzy nie zginął, ale miał życie wieczne. ¹⁶Bowiem Bóg tak umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy nie zginął, ale miał życie wieczne. ¹⁷Gdyż Bóg nie posłał na świat swojego Syna, aby świat sądził, lecz aby świat mógł przez niego zostać zbawiony.

⁴Potem wyruszyli od góry Hor, drogą ku morzu Czerwonemu, aby obejść ziemię Edomu; lecz po drodze zmalał duch ludu. ⁵Nadto lud narzekał na Boga i na Mojżesza: Po co nas wyprowadziliście z Micraim? Abyśmy pomarli na pustyni? Przecież nie ma chleba, ani wody, a nasza dusza obrzydziła sobie ten nędzny chleb. ⁶Dlatego WIEKUISTY puścił na lud jadowite węże; więc gryzły lud i wymarło wielu ludzi z Israela. ⁷Zatem lud przyszedł do Mojżesza, mówiąc: Zgrzeszyliśmy narzekając na WIEKUISTEGO oraz na ciebie; pomódl się do WIEKUISTEGO, aby oddalił od nas te węże. Więc Mojżesz się pomodlił za ludem. ⁸A WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Zrób sobie węża i osadź go na drzewcu; i będzie, że gdy spojrzy na niego ktokolwiek ukąszony wyzdrowieje. ⁹Zatem Mojżesz zrobił miedzianego węża oraz osadził go na drzewcu; i bywało, że gdy wąż ukąsił człowieka, a spojrzał na miedzianego węża wtedy wyzdrowiał.

⁶który będąc w postaci Boga, nie torował sobie rabunku, aby być równym Bogu, ⁷ale opuścił samego siebie, przyjął postać sługi i pojawił się w obrazie ludzi. ⁸Także w tej postaci gdy został napotkany jako człowiek uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do kary śmierci na krzyżu. ⁹Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i dał mu Imię, ponad każde imię. ¹⁰Aby na Imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebiańskich, ziemskich i podziemnych. ¹¹Aby też każdy język się zgodził, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.