Słowo na wybrany dzień

¹Modlitwa Mojżesza, Bożego męża.Panie, Ty byłeś dla nas schronieniem* od pokolenia do pokolenia. ²Zanim się góry narodziły, nim stworzyłeś ziemię i świat, Ty od wieku jesteś Bogiem do wieku. ³Przyprowadzasz człowieka do prochu i powiadasz: Nawróćcie się, synowie Adama. ⁴Przecież tysiąc lat jest w Twoich oczach jak dzień wczorajszy, który przeminął; jak straż w nocy. ⁵Porwałeś ich, więc są jak sen; jak trawa z rana, co się odnawia. ⁶O poranku zakwita i się rozrasta, a wieczorem jest ścięta i zwiędła. ⁷Bo giniemy od Twojego gniewu, a Twoim uniesieniem jesteśmy porażeni. ⁸Stawiłeś przed Siebie nasze winy oraz nasze tajniki przed światło Twego oblicza. ⁹Tak, pod Twoją grozą mijają wszystkie nasze dni, a nasze lata nikną jak marzenie. ¹⁰Liczba naszego wieku jest niekiedy siedemdziesiąt lat, a przy siłach i osiemdziesiąt lat, a ich chlubą męka i boleść; bowiem szybko nas spędzasz, zatem ulatujemy. ¹¹Kto rozważa siłę Twojego gniewu i według Twojej grozy siłę Twojego uniesienia? ¹²Naucz nas liczyć nasze dni, byśmy serce roztropne nabyli. ¹³Zwróć się, WIEKUISTY. Jak długo jeszcze? Ulituj się nad Twoimi sługami. ¹⁴Rano nasyć nas Twoją łaską, byśmy się mogli weselić przez wszystkie nasze dni. ¹⁵Pociesz nas na miarę dni, w których nas trapiłeś, na miarę lat przez które oglądaliśmy niedolę. ¹⁶Przed Twoimi sługami niech się objawi Twoje dzieło, a Twoja świetność nad ich synami. ¹⁷I niech będzie upodobanie nad nami, WIEKUISTEGO, naszego Boga. Utwierdź pomiędzy nami sprawę naszych rąk; tak, sprawę naszych rąk, ją utwierdź.

⁷Także tetrarcha Herod usłyszał wszystkie sprawy, które się przy nim dzieją. Był również w niepewności, z powodu mówienia przez niektórych, że Jan powstał z martwych; ⁸a przez niektórych, że pojawił się Eliasz; a przez innych, że zmartwychwstał jakiś starodawny prorok. ⁹Ale Herod powiedział: Ja ściąłem głowę Janowi; zatem kim jest ten, o którym słyszę takie rzeczy? I pragnął go zobaczyć.

²O, marność nad marnościami powiedział Kohelet; o, marność nad marnościami ! Wszystko jest marnością! ³Co za pożytek dla człowieka z całego jego trudu, jakim się trudzi pod słońcem? ⁴Jedno pokolenie przychodzi, a drugie odchodzi; ale ziemia pozostaje na wieki. ⁵Zaś słońce wschodzi i słońce znowu zachodzi, oraz zdąża do swego miejsca, gdzie ma wzejść. ⁶Wiatr idzie, stale krążąc; idzie na południe, a zwraca się ku północy i wraca po swoich wirach. ⁷Wszystkie rzeki idą do morza, a jednak morze się nie zapełnia; do miejsca skąd wychodzą rzeki tam wciąż wracają. ⁸Wszystkie rzeczy się nużą i żaden człowiek tego nie opowie; oko nie nasyca się widzeniem, a ucho nie napełnia się słyszeniem. ⁹To, co było to będzie, a co się stało to się stanie; zatem nie ma nic nowego pod słońcem. ¹⁰Czy jest jakaś rzecz, o której by ktoś powiedział: Patrz, to coś nowego? Bo to już było dawno, w tych wiekach, które przeszły przed nami. ¹¹Nie ma pamięci o poprzednich czasach; ani u tych, co później przyjdą, nie będzie pamięci o późniejszych tych, które nastaną.