Słowo na wybrany dzień

¹Pieśń Dawida. Wysławiony WIEKUISTY, moja Skała, który zaprawia moje ręce do walki, a moje palce do boju. ²Mój Dobroczyńca, moja Warownia, moja Obrona, mój Zbawca i moja Tarcza;Nim się osłaniam, On poddał pode mnie mój naród. ³WIEKUISTY, czym jest człowiek, że na niego uważasz i syn człowieka, że go cenisz? ⁴Człowiek podobny jest do tchnienia, jego dni są jak cień co przemija. ⁵WIEKUISTY, skłoń Twe niebiosa i zstąp, dotknij gór niechaj zadymią. ⁶Zabłyśnij błyskawicą i ich rozprosz, spuść Twoje strzały i ich poraź. ⁷Spuść z wysokości Twoją rękę i mnie wybaw; ocal z wielkich powodzi oraz z ręki synów obczyzny; ⁸tych, których usta mówią fałsz i których prawica jest zawodną prawicą. ⁹Boże, zaśpiewam Ci nową pieśń, zanucę Ci przy lutni dziesięciostrunnej. ¹⁰Tobie, który dajesz zwycięstwo królom i który wybawiłeś od srogiego miecza Twojego sługę Dawida. ¹¹Wybaw i ocal mnie z ręki synów obczyzny; tych, których usta mówią fałsz i których prawica jest zawodną prawicą. ¹²Aby nasi synowie byli jak latorośle, co są pielęgnowane w młodości;a nasze córki były jak rzeźby wyciosane na przedzie pałacu. ¹³By nasze stodoły były pełne i starczyło od zbioru do zbioru; a na naszych błoniach nasze trzody, w tysiącach i wydające tysiące. ¹⁴By nasze byki były objuczone i ani szkoda, ani strata, ani krzyk, nie znalazły się na naszych ulicach. ¹⁵Szczęśliwy naród, któremu się tak dzieje; szczęśliwy naród, którego Bogiem jest WIEKUISTY.

¹⁸Także się zdarzyło w czasie gdy on samotnie się modlił i przebywali z nim uczniowie że zapytał ich, mówiąc: Kim mówią tłumy, że ja jestem? ¹⁹A oni odpowiadając, rzekli: Janem Chrzcicielem, a inni Eliaszem; zaś inni, że jakiś starodawny prorok zmartwychwstał. ²⁰Więc im powiedział: Zaś wy mówicie, że kim ja jestem? A Piotr odpowiadając, rzekł: Pomazańcem Boga. ²¹Ale on ich upomniał oraz nakazał, aby nikomu tego nie mówić, ²²i powiedział: Syn Człowieka musi wiele wycierpieć i zostać odrzuconym przez starszych, przedniejszych kapłanów oraz uczonych w Piśmie; także zostać zabitym, a trzeciego dnia powstać.

¹Wszystko ma swoją porę, a każde przedsięwzięcie swój czas pod niebem. ²Jest czas rodzenia się i czas umierania; jest czas sadzenia oraz czas wyrywania tego, co sadzono. ³Ma swój czas zabijanie i ma swój czas leczenie; ma swój czas burzenie oraz ma swój czas budowanie. ⁴Jest czas płaczu i czas śmiechu; czas biadania i czas pląsania. ⁵Czas rzucania kamieni oraz czas zbierania kamieni; czas pieszczoty i czas oddalania się od pieszczot. ⁶Czas szukania i czas tracenia; czas chowania i czas odrzucania. ⁷Czas rozdzierania i czas zszywania; czas milczenia i czas mówienia. ⁸Czas miłowania i czas nienawidzenia; czas wojny i czas pokoju. ⁹Jaką więc, ma korzyść z całej swojej pracy ten, co pracuje? ¹⁰Widziałem popęd, który Bóg złożył w synach ludzkich, aby się nim trapili. ¹¹W swoim czasie wszystko pięknie urządził, także wieczność złożył w ich sercu. Jednak człowiek nie jest zdolny dojść od początku do końca tego dzieła, które urządził Bóg.