Słowo na wybrany dzień

¹Śpiew, pieśń Korachitów. Przewodnikowi chóru Macholidów, do śpiewania. Dumanie Hemana Ezrachidy. ²WIEKUISTY, Boże mojego ocalenia, dniem i nocą wołam do Ciebie. ³Niech do Ciebie dojdzie ma modlitwa; skłoń Twe ucho do mojej skargi. ⁴Bo syta jest cierpień moja dusza, a me życie chyli się do grobu. ⁵Jak mąż bezwładny, zaliczony jestem do zstępujących w mogiłę. ⁶Pośród umarłych moje łoże; podobny jestem do poległych, co spoczęli w grobie; tych, których już nie wspominasz, gdyż oni zostali wyłączeni spod Twojej ręki. ⁷W głęboką przepaść mnie strąciłeś, w ciemnice i otchłanie. ⁸Na mnie się oparł Twój gniew i przytłaczasz mnie wszystkimi nawałnicami. Sela. ⁹Oddaliłeś ode mnie mych znajomych, uczyniłeś mnie dla nich ohydą; jestem zamknięty, nie mogę wyjść. ¹⁰Z nędzy zbolało moje oko; codziennie Cię wzywam, WIEKUISTY, i do Ciebie wyciągam moje ręce. ¹¹Czy uczynisz cud dla umarłych? Czy umarli powstają i czy będą Cię wysławiali? Sela. ¹²Czy to w grobie będzie głoszona Twoja łaska, a Twoja niezawodność w nicości? ¹³Czy w ciemnościach jest znany Twój cud, a Twoja sprawiedliwość w Krainie Zapomnienia? ¹⁴Ja więc, wołam do Ciebie, WIEKUISTY, oraz z ranka uprzedza Cię ma modlitwa. ¹⁵O WIEKUISTY, czemu porzucasz moją duszę i ukrywasz przede mną Twe oblicze? ¹⁶Jestem nędzny i konający od wstrząsów; znosiłem Twoje grozy, upadam. ¹⁷Przeszły po mnie Twe ognie i skruszyły mnie Twoje trwogi. ¹⁸Ogarnęły mnie jak bezustanne fale i razem mnie otoczyły. ¹⁹Oddaliłeś ode mnie przyjaciela, towarzysza, a dla mych znajomym jestem ciemnością.

⁵⁷A kiedy wyruszali w drogę także się wydarzyło, że ktoś powiedział do niego: Będę ci towarzyszył Panie, gdziekolwiek pójdziesz. ⁵⁸A Jezus mu powiedział: Lisy mają nory, a ptaki nieba gniazda; ale Syn Człowieka nie ma, gdzie by głowę skłonił. ⁵⁹Ale powiedział do drugiego: Pójdź za mną. A on rzekł: Panie, pozwól mi, że odejdę i najpierw pochowam mego ojca. ⁶⁰Ale Jezus powiedział: Pozwól umarłym grzebać swoich umarłych; zaś ty odejdź oraz rozgłaszaj Królestwo Boga. ⁶¹Ale i inny powiedział: Pójdę za tobą, Panie; lecz najpierw pozwól mi odejść do mojego domu. ⁶²Zaś Jezus powiedział do niego: Nikt, kto przyłoży swoją rękę do pługa, a jest zwrócony do tyłu, nie jest zdatny do Królestwa Boga.

¹Zatem Ijob odparł, mówiąc: ²Zaiste, ja wiem, że tak jest – bo jak człowiek ma być pełny sprawiedliwości wobec Boga? ³Gdyby zechciał toczyć z Nim spór, nie zdoła Mu odpowiedzieć na jedno z tysiąca pytań. ⁴Temu, który jest wszechmądrej myśli oraz przemożnej potęgi. Kto kiedy Mu się sprzeciwił, a potem wyszedł nietknięty? ⁵Jemu, który przesuwa góry, przewracając je w swoim gniewie; ⁶który ze swego miejsca wstrząsa ziemią, tak, że drżą jej filary; ⁷który rozkazuje słońcu, by nie świeciło, a gwiazdy kładzie pod pieczęć; ⁸który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza; ⁹który stworzył Wielką Niedźwiedzicę, Oriona, plejady oraz tajniki południa; ¹⁰który czyni wielkie i niezbadane rzeczy, oraz dziwy, które nie mają liczby. ¹¹Oto przechodzi obok mnie, a Go nie widzę; idzie, a tego nie zauważam. ¹²Gdy porywa – któż Go powstrzyma? Kto Mu powie: Co czynisz? …Pominięto werset 13 ¹⁴Jakże ja zdołam Mu odpowiedzieć, czy wobec Niego dobrać słowa. ¹⁵Jemu choćbym miał słuszność – nie wolno odpowiedzieć, więc Tego, co mnie potępia, muszę błagać o miłosierdzie. ¹⁶Gdybym Go wzywał oraz gdyby mi odpowiedział – jeszcze nie uwierzyłbym, że wysłucha mojego głosu.