Słowo na wybrany dzień

¹Pieśń pielgrzymia. Szczęśliwy każdy, kto się boi WIEKUISTEGO, kto chodzi Jego drogami. ²Kiedy spożywasz pracę twoich rąk jesteś szczęśliwy i jest ci błogo. ³Twoja żona jakby bujna winorośl w obrębie twojego domu; twoi synowie jakby różdżki oliwne wkoło twego stołu. ⁴Tak oto jest błogosławiony mąż, który się boi WIEKUISTEGO. ⁵Niech ci WIEKUISTY błogosławi z Cyonu; obyś oglądał szczęście Jeruszalaim po wszystkie dni twego życia. ⁶Obyś oglądał dzieci twoich dzieci. Pokój w Israelu.

¹⁴Bowiem będzie podobnie, tak jakby człowiek, który odjeżdża z domu, zwołał swoje sługi i przekazał im swe majętności. ¹⁵Więc jednemu dał pięć talentów, a drugiemu dwa, a innemu jeden, każdemu według jego biegłości; i zaraz odjechał z domu. ¹⁶A ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł oraz trudził się z nimi, i zyskał drugie pięć talentów. ¹⁷Także ten, który otrzymał dwa, i ten zyskał drugie dwa. ¹⁸Ale ten, który otrzymał jeden, odszedł, wykopał w ziemi dół oraz ukrył srebro swojego pana. ¹⁹A po długim czasie nadchodzi pan owych sług i rozlicza z nimi rachunek. ²⁰Wtedy ten, który otrzymał był pięć talentów, podszedł i przyniósł drugie pięć talentów, mówiąc: Panie, dałeś mi pięć talentów; spójrz, zyskałem nimi drugie pięć talentów. ²¹A jego pan mu powiedział: Doskonale, sługo dobry i godny zaufania, nad niewieloma byłeś godny zaufania, nad wieloma cię postawię; obejmij władzę ku radości twojego pana. ²²A i ten, który otrzymał był dwa talenty, podszedł i powiedział: Panie, dałeś mi dwa talenty; spójrz, zyskałem nimi drugie dwa talenty. ²³Zatem jego pan mu powiedział: Doskonale, sługo dobry i godny zaufania, nad niewieloma byłeś godny zaufania, nad wieloma cię postawię; obejmij władzę ku radości twojego pana. ²⁴Także i ten, który otrzymał był jeden talent, podszedł i powiedział: Panie, myślałem o tobie, że jesteś człowiekiem okrutnym, który żniesz, gdzie nie rozsiałeś oraz przyjmujesz, skąd nie rozsypałeś; ²⁵więc bojąc się, szedłem sobie i ukryłem twój talent w ziemi; spójrz, masz co twoje. ²⁶A odpowiadając, jego pan mu rzekł: Sługo bezużyteczny oraz niezdecydowany, byłeś pewny, że żnę, gdzie nie rozsiałem i przyjmuję, skąd nie rozsypałem; ²⁷zatem ty miałeś me srebro wrzucić tym, co obracają srebrem; a ja, gdy przyjdę, byłbym wziął co moje z dochodem. ²⁸Dlatego weźcie od niego ten talent oraz dajcie temu, który ma dziesięć talentów. ²⁹Bowiem każdemu, który ma, zostanie dane, i będzie obfitować; a od tego, który nie ma, także to co ma, zostanie od niego zabrane i uniesione. ³⁰A bezużytecznego sługę wrzućcie do zewnętrznej ciemności. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

¹⁰Dzielną kobietę – któż ją znajdzie? Daleko ponad korale sięga jej wartość. ¹¹Na niej polega serce męża, i nie zabraknie mu dobytku. ¹²Dobrze mu świadczy – a nie źle, po wszystkie dni swojego życia. ¹³Szuka wełny i lnu; ochoczo się krząta swą dłonią. …Pominięto wersety 14–18 ¹⁹Swoją ręka sięga po wrzeciona, a jej palce ujmują przęślicę. ²⁰Swoją dłoń otwiera biednemu i swe ręce wyciąga ku ubogiemu. …Pominięto wersety 21–29 ³⁰Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały. ³¹Oddajcie jej owoc jej rąk, a w bramach niechaj ją sławią jej czyny.

¹A odnośnie czasów oraz stosownych pór, bracia, nie ma potrzeby wam pisać. ²Gdyż sami dokładnie wiecie, że dzień Pana tak przychodzi, jak złodziej w nocy. ³Kiedy będą mówić: Pokój i bezpieczeństwo, wtedy zbliża się ich zagłada; jak ból porodowy tej, co ma w łonie, i się nie wymkną. ⁴Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemności, aby was ten dzień zaskoczył jak złodziej. ⁵Gdyż wy wszyscy jesteście dziećmi światła i dziećmi dnia; nie jesteśmy dziećmi nocy, ani ciemności. ⁶Zatem więc, nie śpijmy jak pozostali, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.