Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru. Pieśń Korachitów. ²WIEKUISTY, umiłowałeś Twoją ziemię, przywróciłeś wygnańców Jakóba. ³Zniosłeś winę Twojego ludu, zatarłeś cały ich grzech. ⁴Powściągnąłeś cały Twój gniew, ochłonąłeś od ognia Twojego uniesienia. ⁵Uspokój nas, Boże naszego ocalenia, i uśmierz Twe na nas oburzenie. ⁶Czyż na wieki będziesz miał do nas urazę? Czy Twój gniew będziesz przenosił z pokolenia na pokolenie? ⁷Czy z powrotem nas nie ożywisz, a Twój lud się ucieszy przy Tobie? ⁸Objaw nam, WIEKUISTY, Twą łaskę i użycz nam Twej pomocy. ⁹Słyszę co mówi Bóg, WIEKUISTY, zapowiada pokój Swojemu ludowi oraz tym, którzy Go miłują, jeśli nie wrócą do niedorzeczności. ¹⁰Przecież dla bogobojnych bliską jest Jego pomoc, aby chwała zapanowała na naszej ziemi. ¹¹Miłosierdzie i prawda się zeszły, sprawiedliwość i zgoda się całują. ¹²Prawda wyrasta z ziemi, a sprawiedliwość patrzy z niebios. ¹³WIEKUISTY także użyczy szczęścia, a ziemia wyda swój plon. ¹⁴Przed Nim będzie szła sprawiedliwość, gdy na drodze postawi swe stopy.

¹⁷Potem wydarzyło się w jednym dniu kiedy on nauczał i siedzieli faryzeusze oraz nauczyciele Prawa, którzy przybyli z każdego miasteczka Galilei, Judei, i Jerozolimy, a moc Pana była ku ich uzdrawianiu ¹⁸że oto przybyli mężowie, co nieśli na łożu człowieka, który był sparaliżowany. Więc szukali jak go wnieść oraz przed nim położyć, ¹⁹ale z powodu tłumu nie znaleźli żadnej drogi, aby go mogli wnieść. Zatem z łożem weszli na dach i przez pokrycie spuścili go na środek, przed Jezusa. ²⁰Zaś gdy zobaczył ich wiarę, powiedział mu: Człowieku, odpuszczone ci są twoje grzechy. ²¹A uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczęli rozważać, mówiąc: Któż jest ten, który mówi bluźnierstwa? Kto może odpuścić grzechy, jeśli nie sam Bóg? ²²Zaś Jezus poznał ich rozważania i odpowiadając, rzekł do nich: Co rozważacie w waszych sercach? ²³Co jest łatwiejsze powiedzieć: Odpuszczone ci są twoje grzechy, czy powiedzieć: Wstań i chodź? ²⁴Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieka ma władzę odpuszczać grzechy na ziemi, powiedział sparaliżowanemu: Tobie mówię, wstań, zabierz swoje łoże oraz idź do twojego domu. ²⁵Więc przed nimi od razu wstał, zabrał to, na czym leżał i odszedł do swojego domu, chwaląc Boga. ²⁶A wszystkich ogarnęło zdumienie oraz chwalili Boga. Zostali też napełnieni strachem, mówiąc: Dzisiaj zobaczyliśmy niewiarygodne rzeczy.

¹Ucieszy się pustynia, a także spiekła ziemia; rozraduje się step i zakwitnie jak narcyz. ²Bujnie się rozkwitnie i rozraduje, rozraduje oraz zaśpiewa; dana jej wspaniałość Libanu, świetność Karmelu i Szaronu. One ujrzą chwałę WIEKUISTEGO i majestat naszego Boga. ³Pokrzepiajcie omdlałe ręce i wzmacniajcie drżące kolana. ⁴Powiedzcie do strwożonych w sercu: Nabierzcie otuchy i się nie bójcie, oto prawdziwy Bóg! Nadejdzie pomsta, odwet Boży; On przyjdzie i was ocali. ⁵Wtedy otworzą się oczy ślepych oraz będą otwarte uszy głuchych. ⁶Wtedy chromy podskoczy jak jeleń oraz zaśpiewa język niemych; bo na pustyni wytrysną wody oraz potoki na stepie. ⁷I miraż zamieni się w jezioro, a spragniona ziemia w źródła wód; w siedlisku szakali, w ich legowisku, będzie miejsce dla trzciny i sitowia. ⁸Stanie tam gościniec i droga, a będzie nazwana Świętą Drogą; nie przejdzie po niej nieczysty, bo ona będzie tylko dla nich; ktokolwiek pójdzie tą drogą, to nawet nieświadomi nie zbłądzą. ⁹Nie będzie tam lwa i nie stanie na niej drapieżny zwierz, on tam nie będzie napotkany; natomiast przejdą po niej odkupieni. ¹⁰Tak, powrócą do Boga wybawieni WIEKUISTEGO i przybędą ze śpiewem na Cyon, a wieczna radość będzie nad ich głową; oni dostąpią pociechy i radości, a żałość i strapienie ulecą.