Słowo na wybrany dzień

¹Pieśń. Zaśpiewajcie WIEKUISTEMU nową pieśń, ponieważ dokonał cudów; wsparła Go Jego prawica i Jego święte ramię. ²WIEKUISTY oznajmił Swoje zbawienie; na oczach narodów odsłonił Swoją sprawiedliwość. ³Wspomniał na łaskę oraz Swą niezawodność dla domu Israela, więc wszystkie krańce ziemi zobaczyły zbawienie naszego Pana. ⁴Cała ziemio - wznieście okrzyki WIEKUISTEMU, wybuchnijcie, radujcie się i śpiewajcie. ⁵Śpiewajcie WIEKUISTEMU na cytrze - na cytrze i głosem pieśni. ⁶Na trąbach i głosem surmy; wykrzykujcie przed WIEKUISTYM - Królem. ⁷Niechaj zahuczy morze i wszystko, co je zapełnia; świat oraz jego mieszkańcy. ⁸Niech rzeki przyklasną dłonią i pospołu góry zawtórują, ⁹przed WIEKUISTYM; bo idzie, by sądzić ziemię. Będzie sądził świat w sprawiedliwości i ludy pośród prawości.

²⁶Zaś w szóstym miesiącu, od Boga do miasta Galilei o nazwie Nazaret został wysłany anioł Gabriel, ²⁷do panny zaręczonej mężowi z domu Dawida, którego imię brzmi Józef; a imię dziewicy Maria. ²⁸Więc anioł wszedł do niej i powiedział: Witaj, obdarowana łaską, Pan z tobą; błogosławionaś ty między niewiastami. ²⁹Zaś gdy ona go zobaczyła, zmieszała się na to słowo i rozważała, cóż to było za pozdrowienie. ³⁰A anioł jej powiedział: Nie bój się, Mario, bowiem znalazłaś łaskę u Boga. ³¹Więc oto poczniesz w łonie oraz urodzisz syna, a jego imię nazwiesz Jezus. ³²Ten będzie wielkim, będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da mu tron jego przodka Dawida. ³³Na wieki będzie królował nad domem Jakóba, a królestwu Jego nie będzie końca. ³⁴Zaś Maria powiedziała do anioła: Jak to będzie, skoro nie znam męża? ³⁵A anioł odpowiadając, rzekł jej: Duch Święty przyjdzie do ciebie i ocieni cię moc Najwyższego. Dlatego to narodzone, święte, zostanie nazwane Synem Boga. ³⁶A oto Elżbieta, twoja krewna nazywana bezpłodną, także ona poczęła syna w swej starości, a ten miesiąc jest dla niej szósty. ³⁷Gdyż żadna sprawa od Boga nie będzie niemożliwa. ³⁸Zaś Maria powiedziała: Oto ja, służebnica Pana; oby mi się stało według twojej mowy. I anioł od niej odszedł.

^3:9Zaś WIEKUISTY, Bóg, zawołał Adama oraz do niego powiedział: Gdzie jesteś? ^3:10A on odpowiedział: Słyszałem Twój głos w ogrodzie i wystraszyłem się, ponieważ jestem nagi; zatem się ukryłem. ^3:11A Bóg rzekł: Kto ci powiedział, że jesteś nagi? Czy jadłeś z drzewa, o którym ci przykazałem, by z niego nie jeść? ^3:12Zaś Adam powiedział: Niewiasta, którą przy mnie umieściłeś, to ona mi dała z drzewa, więc jadłem. ^3:13A WIEKUISTY, Bóg, powiedział do niewiasty: Co ty uczyniłaś? Zaś niewiasta oznajmiła: Wąż mnie skusił i jadłam. ^3:14Zatem WIEKUISTY, Bóg, powiedział do węża: Że to uczyniłeś, bądź przeklętym pomiędzy wszelkim bydłem i wszelkim dzikim zwierzem; będziesz się czołgał na twoim brzuchu oraz żywił się prochem po wszystkie dni twego życia. ^3:15Także wzniecę nienawiść między tobą a niewiastą, oraz między twoim potomstwem a jej potomstwem; ono porazi ci głowę, a ty mu porazisz piętę. ^3:16Zaś do niewiasty powiedział: Wielce, wielce pomnożę męki twej brzemienności; w bólach będziesz rodziła dzieci i do twojego męża będzie się skłaniać twoja żądza, a on będzie panował nad tobą. ^3:17Zaś do Adama powiedział: Za to, że usłuchałeś głosu twojej żony i jadłeś z drzewa, o którym ci przykazałem, mówiąc: Nie będziesz z niego jadł niech dzięki tobie będzie przeklętą ziemia; w utrapieniu przyjdzie ci się z niej żywić, po wszystkie dni twojego życia. ^3:18Będzie ci rodziła cierń i oset, przyjdzie ci się żywić polnym zielem. ^3:19W pocie twojego oblicza będziesz spożywał chleb, aż powrócisz do ziemi, gdyż jesteś z niej wziętym; bowiem ty jesteś prochem, więc w proch się obrócisz. ^3:20A Adam nazwał imię swej żony Chawa, gdyż ona się stała matką wszystkich żyjących. ^3:21WIEKUISTY, Bóg, sprawił też Adamowi i jego żonie skórzane szaty oraz ich przyodział. ^3:22Nadto WIEKUISTY, Bóg, powiedział: Oto człowiek stał się jak jeden z Nas, co do wiedzy dobrego i złego. A teraz może sięgnie swą ręką i weźmie też z drzewa Życia, i spożyje, aby żył na wieki. ^3:23Więc WIEKUISTY, Bóg, wydalił go z ogrodu Eden, aby uprawiał ziemię z której został wzięty. ^3:24Tak wypędził człowieka, a na wschód od ogrodu Eden usadowił cherubów oraz płomienny miecz wirujący dla strzeżenia drogi do drzewa Życia. ^4:1Zaś Adam poznał cieleśnie Chawę, swoją żonę, więc poczęła i urodziła Kaina; bo powiedziała: Nabyłam mężczyznę od WIEKUISTEGO. ^4:2I jeszcze urodziła jego brata Hebla. Hebel był pasterzem trzód, zaś Kain uprawiał rolę. ^4:3A po pewnym czasie stało się, że Kain przyniósł WIEKUISTEMU dar z owoców ziemi; ^4:4także Hebel przyniósł z pierworodnych swojej trzody oraz z ich tłuszczu. Zaś PAN wejrzał na Hebla oraz na jego dar; ^4:5ale na Kaina i na jego dar nie wejrzał. Więc to bardzo gniewało Kaina oraz zapadły się jego policzki. ^4:6A WIEKUISTY powiedział do Kaina: Czemu się gniewasz i czemu się zapadły twoje policzki? ^4:7Przecież jeżeli się poprawisz twoje pozostanie pierwszeństwo; a jeśli się nie poprawisz u drzwi leży wina; a ma ona skłonność do ciebie, lecz ty masz nad nią panować. ^4:8Więc Kain powiedział to swojemu bratu Heblowi. Także się stało, że kiedy byli na polu, Kain powstał na swojego brata Hebla i go zabił. ^4:9A WIEKUISTY powiedział do Kaina: Gdzie jest twój brat Hebel? Zatem odpowiedział: Nie wiem; czyż to ja jestem stróżem mojego brata? ^4:10A Bóg powiedział: Co uczyniłeś! Głos krwi twojego brata woła do Mnie z ziemi. ^4:11Bądź teraz wyklętym z ziemi, co otworzyła swą paszczę, by z twej ręki przyjąć krew twojego brata. ^4:12Kiedy będziesz uprawiał rolę, nie wyda ci więcej swej siły; będziesz tułaczem oraz zbiegiem na ziemi. ^4:13Zaś Kain powiedział do WIEKUISTEGO: Zbyt wielką jest moja kara, abym ją zniósł. ^4:14Oto dziś mnie wypędzasz z C oblicza tego kraju, bym się ukrywał przed Twym obliczem, i był tułaczem oraz zbiegiem na ziemi; przecież ktokolwiek mnie spotka, ten mnie zabije. ^4:15A WIEKUISTY powiedział do niego: Zaiste, ktokolwiek by zabił Kaina, poniesie siedmiokrotną pomstę. WIEKUISTY uczynił też znak dla Kaina, by go nikt nie zabijał, kto go spotka. ^4:16I tak Kain uszedł sprzed oblicza WIEKUISTEGO oraz osiadł w krainie Nod, na wschodzie od Edenu. ^4:17Kain poznał też swoją żonę, więc poczęła i urodziła Chanocha; wtedy także, budując miasto, nadał temu miastu nazwę od imienia swojego syna – Chanoch. ^4:18A Chanochowi urodził się Irad; zaś Irad spłodził Mechujaela, a Mechujael spłodził Metuszaela, a Metuszael spłodził Lemecha. ^4:19Zaś Lemech pojął sobie dwie żony; imię jednej to Ada, a imię drugiej to Cylla. ^4:20Ada urodziła Jabala; to on stał się ojcem tych, co mieszkają w namiotach, przy hodowli bydła. ^4:21Zaś imię jego brata to Jubal; ten stał się ojcem grających na cytrze oraz podwójnym flecie. ^4:22Zaś Cylla, ona też urodziła Tubal Kaina, który z miedzi oraz żelaza wykuwał wszelkie rolnicze narzędzia. A siostrą Tubal Kaina była Naama. ^4:23Potem Lemech powiedział do swych żon: Słuchajcie mojego głosu Ado i Cyllo żony Lemecha, nadstawcie ucho ku mojej mowie. Oto zabiłem mężów za moją ranę, a za mój siniec młodzieńców. ^4:24Jeśli Kain miał być siedem razy pomszczony, to Lemech będzie siedemdziesiąt siedem razy. ^4:25Zaś Adam jeszcze raz poznał swoją żonę, więc urodziła syna oraz nazwała jego imię Szet, mówiąc S: Gdyż Bóg dał mi inne potomstwo, zamiast Hebla, którego zabił Kain. ^4:26A Szetowi także urodził się syn i nazwał jego imię Enosz. Wtedy to zaczęto wzywać Imienia WIEKUISTEGO, Boga. ^5:1Oto rodopis potomków Adama. W czasie, gdy Bóg stworzył Adama, uczynił go na podobieństwo Boga. ^5:2Stworzył ich mężczyznę i niewiastę, oraz im błogosławił; nazwał także ich imię Adam, w czasie, gdy zostali stworzeni. ^5:3Zaś Adam przeżył sto trzydzieści lat i na swoje podobieństwo oraz swój obraz spłodził syna, i nazwał jego imię Szet. ^5:4A po spłodzeniu Szeta, dni Adama były przez osiemset lat; spłodził też synów i córki. ^5:5A wszystkie dni Adama, które przeżył, były przez dziewięćset trzydzieści lat; i umarł. ^5:6Zaś Szet przeżył sto pięć lat i spłodził Enosza. ^5:7A po spłodzeniu Enosza, Szet żył osiemset siedem lat oraz spłodził synów i córki. ^5:8A wszystkie dni Szeta były przez dziewięćset dwanaście lat, i umarł. ^5:9Zaś Enosz przeżył dziewięćdziesiąt lat i spłodził Kenana. ^5:10A po spłodzeniu Kenana, Enosz żył osiemset piętnaście lat oraz spłodził synów i córki. ^5:11A wszystkie dni Enosza były przez dziewięćset pięć lat; i umarł. ^5:12Zaś Kenan przeżył siedemdziesiąt lat i spłodził Mahalalela. ^5:13A po spłodzeniu Mahalalela, Kenan żył osiemset czterdzieści lat oraz spłodził synów i córki. ^5:14A wszystkie dni Kenana były przez dziewięćset dziesięć lat, i umarł. ^5:15A Mahalalel przeżył sześćdziesiąt pięć lat i spłodził Jereda. ^5:16A po spłodzeniu Jereda, Mahalalel żył osiemset trzydzieści lat oraz spłodził synów i córki. ^5:17A wszystkie dni Mahalalela były przez osiemset dziewięćdziesiąt pięć lat, i umarł. ^5:18A Jered przeżył sto sześćdziesiąt dwa lata i spłodził Chanocha. ^5:19A po spłodzeniu Chanocha, Jered żył osiemset lat oraz spłodził synów i córki. ^5:20A wszystkie dni Jereda liczyły dziewięćset sześćdziesiąt dwa lata, i umarł. ^5:21A Chanoch przeżył sześćdziesiąt pięć lat i spłodził Metuszelacha. ^5:22po spłodzeniu Metuszelacha, Chanoch chodził z Bogiem jeszcze trzysta lat oraz spłodził synów i córki. ^5:23A wszystkie dni Chanocha były przez trzysta sześćdziesiąt pięć lat. ^5:24I tak Chanoch chodził z Bogiem, i go nie było, bo Bóg go zabrał. ^5:25A Metuszelach przeżył sto osiemdziesiąt siedem lat i spłodził Lemecha. ^5:26A po spłodzeniu Lemecha, Metuszelach żył siedemset osiemdziesiąt dwa lata oraz spłodził synów i córki. ^5:27A wszystkie dni Metuszelacha były przez dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć lat, i umarł. ^5:28A Lemech przeżył sto osiemdziesiąt dwa lata i spłodził syna. ^5:29I nazwał jego imię Noach, mówiąc: Niech ten nas pocieszy z powodu naszej pracy oraz z powodu trudów naszych rąk, na ziemi, którą przeklął Bóg. ^5:30A po spłodzeniu Noacha, Lemech żył pięćset dziewięćdziesiąt pięć lat oraz spłodził synów i córki. ^5:31A wszystkie dni Lemecha były przez siedemset siedemdziesiąt siedem lat, i umarł. ^5:32A Noach był w wieku pięciuset lat, gdy Noach spłodził Szema, Chama i Jafeta. ^6:1Stało się też, kiedy ludzie zaczęli się rozmnażać na ziemi oraz narodziły się im córki, ^6:2że synowie Boga ujrzawszy córki ludzkie, że były piękne, wzięli je sobie za żony; ze wszystkich, które sobie upodobali. ^6:3A BÓG powiedział: Nie będzie długo walczył Mój duch w człowieku, ponieważ jest on także cielesną naturą S; zatem jego dni będą liczyć sto dwadzieścia lat. ^6:4W owe czasy powstali na ziemi olbrzymi; także w następstwie tego, że synowie Boga wchodzili do ludzkich córek i im rodziły;to są owi mocarze, którzy byli od wieków mężami sławy. ^6:5A WIEKUISTY widział, że na ziemi wzmogła się niegodziwość człowieka i wciąż tylko niegodziwe są jego knowania oraz zamysły serca. ^6:6Wtedy WIEKUISTY pożałował, że utworzył człowieka na ziemi; więc ubolewał w Swoim sercu. ^6:7Zatem WIEKUISTY powiedział: Zgładzę z oblicza ziemi ludzi, których stworzyłem; tak człowieka, jak i bydlę; tak robactwo, jak i ptactwo nieba; bo żałuję, że je stworzyłem. ^6:8Ale Noach znalazł łaskę w oczach WIEKUISTEGO. ^6:9Oto dzieje Noacha. Noach był mężem sprawiedliwym; był on nieskazitelnym za swoich czasów; Noach chodził z Bogiem. ^6:10Noach spłodził też trzech synów: Szema, Chama i Jafeta. ^6:11Ale ziemia była skażona przed Bogiem oraz ziemia napełniła się krzywdą. ^6:12Bóg także widział ziemię, że oto jest skażona; bowiem każda cielesna natura skaziła swoją drogę na ziemi. ^6:13Zatem Bóg powiedział do Noacha: Przyszedł przede Mną koniec każdej cielesnej natury, bo ziemia napełniła się przez nich krzywdą; zatem tak zniweczę ich z ponad ziemi. ^6:14Zbuduj sobie arkę z drzewa cyprysowego. Zaś w arce zrobisz przegrody oraz pokryjesz ją smołowcem z zewnątrz i wewnątrz. ^6:15A tak oto ją urządzisz: Długość arki trzysta łokci, jej szerokość pięćdziesiąt łokci, a jej wysokość trzydzieści łokci. ^6:16Zrobisz w arce otwory i zakończysz je wzwyż na łokieć; a z jej boku umieścisz drzwi arki; uczynisz ją o dolnych, średnich i wyższych piętrach. ^6:17A oto Ja sprowadzam potop wody na ziemię, by zniweczyć spod nieba wszelką cielesną naturę, w której jest tchnienie życia; wszystko, co jest na ziemi wyginie. ^6:18Ale z tobą ustanowię Moje przymierze; zatem wejdziesz do łodzi ty oraz z tobą twoi synowie, twoja żona i żony twoich synów. ^6:19Z wszystkiego też, co żyje, z wszelkiej cielesnej natury, z każdego wprowadzisz do arki po parze, abyś je z sobą zachował; niech to będą samiec i samica. ^6:20Z ptactwa według jego rodzaju oraz z bydła według jego rodzaju niech z każdego wejdą do ciebie po parze, aby zostały zachowane. ^6:21Zaś ty nabierz sobie na pokarm wszelkiej strawy oraz nagromadź ją u siebie, by była pokarmem tobie i im. ^6:22Więc Noach to uczynił; według wszystkiego, co mu polecił Bóg, tak uczynił. ^7:1I BÓG powiedział do Noacha: Wejdź do arki, ty i cały twój dom, bo upatrzyłem ciebie jako sprawiedliwego przede Mną w tym wieku ^7:2Zabierzesz ze sobą po siedmioro z wszelkiego czystego bydła samca i jego samicę; zaś ze zwierząt nieczystych po parze samca i jego samicę. ^7:3Również po siedmioro z ptactwa nieba samca oraz samicę, by zachować ich nasienie na całej powierzchni ziemi. ^7:4Gdyż po dodatkowo siedmiu dniach, przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy, spuszczę na ziemię deszcz oraz zgładzę z oblicza ziemi wszelki byt, który utworzyłem. ^7:5Zatem Noach spełnił wszystko tak, jak mu polecił Bóg. ^7:6A Noach był wtedy w wieku sześciuset lat. I nastał potop wody na ziemi. ^7:7Zaś Noach wszedł do arki z powodu wód potopu, a z nim jego synowie, jego żona i żony jego synów. ^7:8Także z czystego bydła, z nieczystych zwierząt, z ptactwa i ze wszystkiego, co się rusza po ziemi, ^7:9do arki weszły z Noachem do S pary samiec i samica, jak Bóg polecił Noachowi. ^7:10A po siedmiu dniach stało się, że na ziemi nastały wody potopu. ^7:11Sześćsetnego roku życia Noacha, drugiego miesiąca, siedemnastego dnia tego miesiąca w ten dzień rozwarły się wszystkie źródła bezmiernej otchłani i otworzyły się spusty niebios. ^7:12A deszcz padał na ziemię przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy. ^7:13Właśnie owego dnia wszedł do arki Noach oraz Szem, Cham i Jafet synowie Noacha, także żona Noacha, oraz z nimi trzy żony jego synów. ^7:14Oni oraz według swego rodzaju wszelki zwierz, wszelkie bydło według swojego rodzaju, wszelki płaz pełzający po ziemi według swojego rodzaju, oraz wszystko co lata według swego rodzaju wszelkie skrzydlate ptactwo. ^7:15Tak więc, do arki weszło z Noachem do pary z każdej cielesnej natury, w której było tchnienie życia. ^7:16A z tych, które weszły, wszedł samiec i samica z każdej cielesnej natury jak mu polecił Bóg. I WIEKUISTY, Bóg, zamknął za nim. ^7:17Zatem na ziemi był potop przez czterdzieści dni. I wody stały się wielkie oraz podniosły arkę, więc uniosła się wysoko nad ziemię. ^7:18A wody się wzmogły oraz bardzo wezbrały na ziemi; wiec arka pływała po powierzchni wody. ^7:19Zaś wody na ziemi wzmagały się coraz bardziej oraz pokryły wszystkie wysokie góry, co są pod całym niebem. ^7:20Wody wezbrały ponad szczyty na piętnaście łokci, zatem góry zostały zakryte. ^7:21Wyginęła też wszelka cielesna natura, która się poruszała na ziemi z ptactwa, z bydła, ze zwierząt oraz z wszelkiego roju rojącego się na ziemi; a także wszyscy ludzie. ^7:22Pomarło wszystko, w czyje nozdrza był tchnięty duch życia, ze wszystkiego, co było na lądzie. ^7:23Tak Bóg zgładził na obliczu ziemi cały byt, od człowieka do bydlęcia, płaza i ptaka nieba; te zostały zgładzone z ziemi. A pozostał tylko Noach i to, co było z nim w arce. ^7:24Zaś wody opanowały ziemię na sto pięćdziesiąt dni. ^8:1Ale Bóg wspomniał na Noacha, na wszystkie zwierzęta oraz na całe bydło,które było z nim w arce; zatem Bóg poprowadził wiatr po ziemi i wody się uciszyły. ^8:2Zamknęły się także źródła otchłani oraz upusty niebios, więc deszcz z nieba został wstrzymany. ^8:3Wody zaczęły ustępować z ponad ziemi, wciąż się cofając; i po upływie stu pięćdziesięciu dni wody opadły. ^8:4A siódmego miesiąca, siedemnastego dnia tego miesiąca, arka osiadła na górach Ararat. ^8:5Zaś wody wciąż opadały, aż do dziesiątego miesiąca. Dziesiątego miesiąca, pierwszego dnia tego miesiąca, ukazały się wierzchołki gór. ^8:6I stało się, że po upływie czterdziestu dni Noach otworzył okno arki, które wcześniej uczynił. ^8:7Wypuścił także kruka, a ten wciąż latał tam i z powrotem, dopóki nie oschły wody na ziemi. ^8:8Wtedy wypuścił od siebie gołębicę, by zobaczyć, czy zmniejszyły się wody na powierzchni ziemi. ^8:9Lecz gołębica nie znalazła przystanku dla swej nogi i wróciła do niego, do arki, bo woda była jeszcze na powierzchni całej ziemi. Zatem wyciągnął swoją rękę i ją wziął, i wpuścił ją do siebie, do arki. ^8:10A gdy przeczekał jeszcze siedem dalszych dni, znowu wypuścił z arki gołębicę. ^8:11Zaś gołębica wróciła do niego pod wieczór; i oto zerwany liść oliwnika w jej dzióbku; więc Noach poznał, że zmniejszyły się wody na ziemi. ^8:12Zatem przeczekał jeszcze siedem dalszych dni oraz wypuścił gołębicę; ale więcej do niego nie wróciła. ^8:13I stało się, że sześćsetnego pierwszego roku, w pierwszym miesiącu, pierwszego dnia tego miesiąca wyschły wody na ziemi. Zaś Noach zdjął dach arki i spojrzał, a oto wyschła powierzchnia ziemi. ^8:14Drugiego miesiąca,dwudziestego siódmego dnia tego miesiąca, ziemia się osuszyła. ^8:15A Bóg powiedział do Noacha, mówiąc: ^8:16Wyjdź z arki, ty, twoja żona i z tobą twoi synowie oraz żony twych synów. ^8:17Wyprowadź ze sobą wszystkie zwierzęta, które są z tobą, ze wszelkiej cielesnej natury z ptactwa, z bydła i z wszelkiego robactwa pełzającego po ziemi aby się roiły na ziemi, rozprzestrzeniały oraz rozmnażały na ziemi. ^8:18Więc Noach wyszedł, a z nim jego synowie, jego żona oraz żony jego synów. ^8:19Wyszły z arki wszystkie zwierzęta, wszelkie robactwo i wszelkie ptactwo;wszystko, co pełza po ziemi według swoich rodzajów. ^8:20A Noach zbudował WIEKUISTEMU ofiarnicę; wziął z każdego czystego bydła i na tej ofiarnicy złożył całopalenia. ^8:21Zaś WIEKUISTY przyjął z zadowoleniem wdzięczny zapach.WIEKUISTY powiedział też w Swoim sercu: Nie będę więcej przeklinał ziemi z powodu człowieka, bo zamysł ludzkiego serca jest zły od jego młodości; nie będę więcej zatracał wszelkiego życia, tak, jak to uczyniłem. ^8:22Lecz dopóki trwać będzie ziemia nie ustaną siew i żniwo, mróz i upał, lato i zima, dzień i noc. ^9:1Bóg też pobłogosławił Noacha i jego synów oraz do nich powiedział: Rozmnażajcie się, bądźcie licznymi i napełnijcie ziemię. ^9:2A bojaźń i trwoga przed wami niech będzie nad wszelkim zwierzęciem ziemi oraz nad każdym ptactwem nieba. Wszystko co się porusza na ziemi i wszystkie ryby morza oddane są w waszą moc. ^9:3Wszystko co się rusza i co żyje, będzie wam na pokarm; wszystko to wam oddałem, podobnie jak zieloną roślinę. ^9:4Jednak nie będziecie jeść mięsa z jego duszą, z krwią jego. ^9:5W szczególności będę poszukiwał waszej krwi, służącej waszemu życiu; będę jej poszukiwał z ręki wszelkiego życia; także z ręki człowieka z ręki jednego względem drugiego będę poszukiwał ludzkiej duszy. ^9:6Kto przeleje krew człowieka jego krew będzie przelaną przez człowieka; bo stworzyłem człowieka na obraz Boga. ^9:7Zaś wy rozmnażajcie się i bądźcie licznymi; rozpleniajcie się na ziemi oraz się na niej rozmnażajcie. ^9:8Bóg oświadczył też Noachowi oraz z nim jego synom, mówiąc: ^9:9Oto Ja ustanawiam Moje Przymierze z wami oraz po was, z waszym potomstwem; ^9:10także z wszelką istotą żyjącą, która przy was jest z wami w ptactwie, bydle oraz każdym zwierzęciu ziemi; ze wszystkimi, które wyszły z arki, z wszelkim zwierzęciem ziemi. ^9:11I utwierdzam Moje Przymierze z wami, żeby przez wody potopu nie została już zgładzona żadna cielesna natura; by nie było już potopu w celu zniszczenia ziemi. ^9:12Bóg także powiedział: Oto znak przymierza, który na wieczne czasy ustanawiam między Mną a wami, oraz między każdą żyjącą istotą, co była z wami. ^9:13Mój łuk kładę na obłokach, aby był znakiem przymierza pomiędzy Mną a ziemią. ^9:14I tak będzie: Gdy okryję ziemię obłokiem, a ukaże się łuk na obłokach, ^9:15wtedy wspomnę na Moje Przymierze, które jest między Mną a wami, oraz każdą żyjącą istotą we wszelkiej cielesnej naturze. Nie będzie już wody potopu, by zniszczyć wszelką cielesną naturę. ^9:16A na obłokach będzie łuk; więc spojrzę na niego, bym wspomniał na wieczne Przymierze między Bogiem, a każdą żyjącą istotą we wszelkiej cielesnej naturze, która jest na ziemi. ^9:17Bóg powiedział też do Noacha: Oto jest znak Przymierza, które ustanowiłem między Mną a wszelką cielesną naturą, która jest na ziemi. ^9:18Nadto byli synowie Noacha, którzy wyszli z arki Szem, Cham i Jafet. Zaś Cham był ojcem Kanaana. ^9:19To ci trzej byli synami Noacha, więc z nich zasiedliła się cała ziemia. ^9:20A Noach mąż roli, zaczął uprawiać ziemię oraz zasadził winnicę. ^9:21Napił się także wina i się odurzył, więc obnażył się we wnętrzu swojego namiotu. ^9:22A Cham,ojciec Kanaana, zobaczył nagość swojego ojca i na dworze, opowiedział to dwóm swoim braciom. ^9:23Zaś Szem i Jafet wzięli szatę, obaj włożyli ją na swe ramiona,podeszli wstecz oraz przykryli nagość swego ojca; ale ich twarze były odwrócone tak,że nie widzieli nagości swojego ojca. ^9:24A Noach obudził się po swym winie oraz dowiedział się, co mu uczynił jego młodszy syn. ^9:25Zatem powiedział: Przeklęty Kanaan; niech będzie sługą sług dla swych braci. ^9:26I powiedział: Błogosławiony WIEKUISTY, Bóg Szema; a Kanaan niech będzie im sługą. ^9:27Niech Bóg rozprzestrzeni Jafetowi i niech zamieszka w namiotach Szema; a Kanaan niech będzie im sługą. ^9:28A po potopie Noach żył trzysta pięćdziesiąt lat. ^9:29Zaś wszystkie dni Noacha były przez dziewięćset pięćdziesiąt lat; i umarł. ^10:1A oto rodowody synów Noacha: Szema, Chama i Jafeta; gdyż po potopie urodzili im się synowie. ^10:2Synowie Jafeta to: Gomer, Magog, Madai, Jawan, Tubal, Meszech i Tyras. ^10:3A synowie Gomera to: Aszkenas, Ryfat i Togarma. ^10:4A synowie Jawana to: Elisza,Tarszysz, Kittim i Dodanym. ^10:5Od nich rozeszły się pomorskie narody, według swoich ziem, każdy według swojego języka, według swych plemion, według swoich narodów. ^10:6A synowie Chama to: Kusz, Micraim, Put i Kanaan. ^10:7Zaś synowie Kusza to: Szeba, Chawila, Sabta, Rama i Sabtecha. A synowie Ramy to: Szeba i Dedan. ^10:8Zaś Kusz spłodził Nimroda; ten zaczął być mocarzem na ziemi. ^10:9Był on mocarzem, myśliwym wrogim WIEKUISTEMU. Dlatego się mawia: Mocarz jak Nimrod, myśliwy wrogi WIEKUISTEMU. ^10:10Był to początek jego panowania w Babelu, Erechu, Akadzie i Kalne, w ziemi Szynear. ^10:11Z tej ziemi wyszedł do Aszur i zbudował Ninewę, Rechobot Ir, Kalach ^10:12i Resen, między Ninewą a Kalachem; to ono jest wielkim miastem. ^10:13A Micraim spłodził Ludów, Anamitów, Lehabitów, Naftuchidów, ^10:14Patrusów i Kasluchów, z których wyszli Pelisztini i Kaftory. ^10:15Zaś Kanaan spłodził Cydona swego pierworodnego, oraz Cheta ^10:16Jebusytę, Emorejczyka, Girgaszytę, ^10:17Chywijczyka, Arkijczyka, Synytę, ^10:18Arwadejczyna, Cemarejczyka i Chamatejczyka; więc w następstwie rozproszyły się plemiona kanaanejskie. ^10:19A dziedzictwo Kanaanejczyka było od Cydonu, idąc do Gerar aż do Azy, a idąc do Sedomu, Amory, Admy i Cebojim aż do Lesza. ^10:20Oto synowie Chama według swych plemion, według swoich języków, w swoich krajach, według swych narodów. ^10:21A Szemowi również się narodziło, temu ojcu wszystkich synów Ebera, bratu Jafeta, najstarszemu. ^10:22Synowie Szema to: Elam, Aszur, Arpachszat, Lud i Aram. ^10:23Zaś synowie Arama to: Uc, Chul, Geter i Masz. ^10:24A Arpachszat spłodził Szelacha, a Szelach spłodził Ebera. ^10:25A Eberowi urodzili się dwaj synowie: Imię jednego Peleg, gdyż za jego dni została rozdzielona ziemia; a imię jego brata to Joktan. ^10:26Zaś Joktan spłodził Almodada, Szalefa, Chocarmaweta, Jeracha, ^10:27Hadorama, Uzala, Dyklę, ^10:28Obala, Abimaela, Szebę, ^10:29Ofira, Chawilę i Jobaba; ci wszyscy byli synami Joktana. ^10:30A ich siedziba była od Meszy, idąc ku Sefar aż do góry Wschodniej. ^10:31Oto synowie Szema według swych plemion, według swoich języków, w swych krajach, według swoich narodów. ^10:32Oto plemiona synów Noacha według ich rodowodów oraz według ich narodów; od nich, po potopie rozeszły się na ziemi narody. ^11:1Zaś cała ziemia była jednej mowy oraz nielicznych wyrażeń. ^11:2I stało się, że gdy ciągnęli od wschodu, znaleźli równinę w kraju Szynear i tam się osiedlili. ^11:3Więc jeden powiedział do drugiego: Oto wyrabiajmy cegły oraz rozżarzmy je do żaru. I tak cegła służyła im zamiast kamienia, a smołowiec służył im za wapno. ^11:4Także powiedzieli: Oto zbudujmy sobie miasto i wieżę, której wierzch byłby w niebie; uczynimy sobie też znamię, abyśmy się nie rozproszyli po powierzchni całej ziemi. ^11:5Wtedy WIEKUISTY zstąpił, aby zobaczyć owo miasto i wieżę, którą budowali synowie ludzcy. ^11:6I WIEKUISTY powiedział: Oto jeden lud oraz jedna mowa u wszystkich; a taki jest początek ich przedsięwzięć. Od teraz nic im nie chybi, co by zamierzyli wykonać. ^11:7Oto zstąpmy i tam pomieszajmy ich mowę, aby nie zrozumieli jeden mowy drugiego. ^11:8Zatem WIEKUISTY rozproszył ich stamtąd po powierzchni całej ziemi; tak ze strachu przestali budować. ^11:9Dlatego jego imię nazwano Babel, gdyż tam PAN pomieszał mowę całej ziemi. Stamtąd Bóg rozproszył ich po powierzchni całej ziemi. ^11:10Oto rodowód Szema: Szem miał sto lat, gdy spłodził Arpachszada, dwa lata po potopie. ^11:11Zaś po spłodzeniu Arpachszada, Szem żył pięćset lat oraz spłodził synów i córki. ^11:12A Arpachszad przeżywszy trzydzieści pięć lat, spłodził Szelacha. ^11:13Zaś po spłodzeniu Szelacha, Arpachszad żył czterysta trzy lata oraz spłodził synów i córki. ^11:14A Szelach, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Ebera. ^11:15Zaś po spłodzeniu Ebera, Szelach żył czterysta trzy lata oraz spłodził synów i córki. ^11:16A Eber, przeżywszy trzydzieści cztery lata, spłodził Pelega. ^11:17Zaś po spłodzeniu Pelega, Eber żył czterysta trzydzieści lat oraz spłodził synów i córki. ^11:18A Peleg, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Reu. ^11:19Zaś po spłodzeniu Reu, Peleg żył dwieście dziewięć lat oraz spłodził synów i córki. ^11:20A Reu, przeżywszy trzydzieści dwa lata, spłodził Seruga. ^11:21Zaś po spłodzeniu Seruga, Reu żył dwieście siedem lat oraz spłodził synów i córki. ^11:22A Serug, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Nachora. ^11:23Zaś po spłodzeniu Nachora, Serug żył dwieście lat oraz spłodził synów i córki. ^11:24A Nachor, przeżywszy dwadzieścia dziewięć lat, spłodził Teracha. ^11:25Zaś po spłodzeniu Teracha, Nachor żył sto dziewiętnaście lat oraz spłodził synów i córki. ^11:26A Terach, przeżywszy siedemdziesiąt lat, spłodził Abrama, Nachora i Harana. ^11:27A oto dzieje Teracha: Terach spłodził Abrama, Nachora i Harana; a Haran spłodził Lota. ^11:28I Haran umarł przed obliczem swojego ojca Teracha, w swoim rodzinnym kraju, w Ur Kasdim. ^11:29A Abram oraz Nachor pojęli sobie żony; imię żony Abrama to Saraj, a imię żony Nachora to Milka, córka Harana, ojca Milki i Iski. ^11:30Ale Saraj była niepłodna, zatem nie miała dzieci. ^11:31Zaś Terach wziął swojego syna Abrama, swojego wnuka Lota syna Harana, oraz swoją synową Saraj żonę swojego syna Abrama, i razem wyruszyli z Ur Kasdim, aby pójść do ziemi Kanaan. Więc doszli aż do Haranu i tam się osiedli. ^11:32A dni Teracha były przez dwieście pięć lat; i Terach umarł w Haranie. ^12:1A PAN powiedział do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi, z twojej ojczyzny i z domu twojego ojca, do ziemi, którą ci wskażę. ^12:2A uczynię cię wielkim narodem i cię pobłogosławię oraz wywyższę twoje imię, więc będziesz błogosławieństwem. ^12:3Także błogosławiącym tobie pobłogosławię, a przeklinającego ciebie przeklnę, i będą błogosławione w tobie wszystkie plemiona ziemi. ^12:4Zatem Abram wyszedł, jak mu polecił WIEKUISTY, a razem z nim poszedł Lot. Zaś Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Haranu. ^12:5Abram wziął także swoją żonę Saraj, Lota – syna swojego brata, cały ich dobytek, którego się dorobili, oraz osoby, które nabyli w Haranie. Więc wyruszyli, aby się udać do ziemi Kanaan, zatem przybyli do ziemi Kanaan. ^12:6I Abram przeszedł ten kraj do miejscowości Szechem, aż do dąbrowy More. A w tym kraju był wówczas Kananejczyk. ^12:7I ukazał się Abramowi WIEKUISTY oraz powiedział: Tą ziemię oddam twojemu potomstwu. Zatem zbudował tam ofiarnicę WIEKUISTEMU, który mu się ukazał. ^12:8Po czym przeniósł się stamtąd ku wzgórzu, na wschód od Betelu oraz rozbił swój namiot. Betel miał od zachodu, a Aj od wschodu; tam też zbudował WIEKUISTEMU ofiarnicę oraz wzywał Imienia WIEKUISTEGO. ^12:9Potem Abram wyruszył ku południu, wciąż idąc oraz koczując. ^12:10Ale na ziemi nastał głód, więc Abram zszedł do Micraim, by tam pobyć, gdyż w kraju był ciężki głód. ^12:11I stało się, gdy był już bliskim przybycia do Micraim, że powiedział do swojej żony Saraj: Otóż wiem, że na spojrzenie jesteś piękną kobietą. ^12:12Więc będzie, kiedy cię ujrzą Micraimczycy, wtedy powiedzą: To jego żona; i mnie zabiją, a ciebie pozostawią przy życiu. ^12:13Powiedz, że jesteś moją siostrą, aby mi się dzięki tobie dobrze działo oraz z twojego powodu by żyła moja osoba. ^12:14I stało się, kiedy Abram przybył do Micraim, że Micraimczycy ujrzeli tą kobietę, a była bardzo piękna. ^12:15Zatem gdy ją ujrzeli, książęta faraona wysławiali ją przed faraonem, więc ta kobieta została wzięta do domu faraona. ^12:16Zaś Abramowi dobrze świadczono ze względu na nią oraz posiadł owce, byki, osły, sługi i służebnice, oślice i wielbłądy. ^12:17Ale WIEKUISTY uderzył faraona i jego dom wielkimi klęskami z powodu Saraj, żony Abrama. ^12:18Więc faraon wezwał Abrama i powiedział: Co mi to uczyniłeś? Czemu mi nie powiedziałeś, że to twoja żona? ^12:19Czemu mówiłeś to moja siostra; tak, że wziąłem ją sobie za żonę? Ale teraz oto twoja żona, zabierz ją i idź. ^12:20Faraon wyznaczył mu też ludzi, zatem go przeprowadzili; także jego żonę i wszystko co posiadał. ^13:1Zatem Abram wyszedł z Micraimu ku południowi; on, jego żona i wszystko co posiadał, a wraz z nim Lot. ^13:2Zaś Abram był bardzo bogaty w stada, oraz w srebro i złoto. ^13:3Zatem szedł w swoich wędrówkach od południa aż do Betel, do miejsca między Betel i Aj, gdzie przedtem był jego namiot. ^13:4Do miejsca ofiarnicy, którą wcześniej wystawił; i tam Abram wzywał Imienia WIEKUISTEGO. ^13:5Ale także Lot, który szedł razem z Abramem, posiadał trzody, stada oraz namioty. ^13:6Lecz owa ziemia nie mogła ich pomieścić, aby zamieszkiwali razem, gdyż ich dobytek był wielki, więc nie mogli wspólnie zamieszkiwać. ^13:7Wynikł też spór pomiędzy pasterzami stad Abrama, a pasterzami stad Lota. A w tym kraju już wówczas mieszkali Kananejczyk i Peryzejczyk. ^13:8Więc Abram powiedział do Lota: Niech nie będzie sporu pomiędzy mną a tobą, i między moimi pasterzami a twoimi pasterzami; przecież jesteśmy krewnymi ludźmi. ^13:9Czyż cała ziemia nie jest przed tobą? Odłącz się ode mnie; jeżeli pójdziesz na lewo to ja na prawo, a jeżeli na prawo to ja na lewo. ^13:10Zatem Lot podniósł swoje oczy i zobaczył okolicę Jardenu, że cała jest nawodniona; bo zanim WIEKUISTY spustoszył Sedom i Amorę, była jak ogród WIEKUISTEGO,jak ziemia Micraim, aż po wejście do Coaru. ^13:11I Lot wybrał sobie całą okolicę Jardenu. Więc Lot pociągnął ku wschodowi i tak się odłączyli jeden od drugiego. ^13:12Abram osiadł w kraju Kanaan, a Lot osiadł w miastach owej okolicy oraz rozbił namioty aż do Sedomu. ^13:13Ale ludzie Sedomu byli źli oraz wielce grzeszni przed WIEKUISTYM. ^13:14PAN powiedział też do Abrama, po odłączeniu się od niego Lota: Podnieś twoje oczy i spójrz z miejsca na którym się znajdujesz na północ, na południe, na wschód i na zachód. ^13:15Ponieważ całą ziemię, którą widzisz, oddam ją tobie i twojemu rodowi na wieki. ^13:16Także twój ród uczynię jak proch ziemi; tak wielki, że gdyby ktoś zdołał zliczyć proch ziemi i twój ród będzie zliczony. ^13:17Powstań, obejdź ten kraj wzdłuż i wszerz, ponieważ tobie go oddam. ^13:18Więc Abram zwinął namioty, przybył i osiadł na równinach Mamry, które są przy Hebronie; tam też zbudował WIEKUISTEMU ofiarnicę. ^14:1A za czasów Amrafela króla Szynearu, Ariocha króla Ellasaru, Kedorlaomera króla Elamu i Tydala króla Goimu, stało się, ^14:2że toczyli wojnę z Berą królem Sedomu, z Birszą królem Amory, Szynaberem królem Admy, Szemeberem królem Cebojim i z królem Bela, czyli Coaru. ^14:3Ci wszyscy się zebrali przy dolinie Siddym, czyli przy morzu Solnym. ^14:4Dwanaście lat podlegali Kedorlaomerowi; zaś trzynastego roku powstali. ^14:5A czternastego roku nadciągnął Kedorlaomer oraz królowie, którzy z nim byli i pobili Refaów w AszterotKarnajim, Zuzów w Ham, Emów na równinie Kiriataim ^14:6oraz Choejczyków w ich górach Seiru, aż do ElParan, które jest nad pustynią. ^14:7Potem zawrócili oraz przybyli do EuMiszpat, czyli Kadesz, i podbili całe dziedzictwo Amalekity, a także Emorejczyka, osiadłego w ChacaconTamar. ^14:8Więc wyszedł król Sedomu, król Amory, król Admy, król Cebojimu i król Bela, czyli Coaru oraz w dolinie Siddym przygotowali się do boju z nimi. ^14:9Z Kedorlaomerem królem Elamu, Tydalem królem Goimu, Amrafelem królem Szynearu i Ariochem królem Ellaseru; czterech królów z pięcioma. ^14:10A dolina Siddym była pełna dołów smołowcowych; więc gdy królowie Sedomu i Amory uciekli, to tam wpadli; zaś pozostali uciekli w góry. ^14:11Zebrali cały dobytek Sedomu i Amory, całą ich żywność, i odeszli. ^14:12Zabrali także Lota – syna brata Abrama oraz jego dobytek, bo mieszkał on w Sedomie, i odeszli. ^14:13Ale przybył ktoś ocalony i doniósł to Ebrejczykowi Abramowi, a mieszkał on na polach Mamry Emoryjczyka, brata Eszkola i brata Anera, którzy byli sprzymierzonymi Abrama. ^14:14Zatem kiedy Abram usłyszał, że jego brat został pojmany, wyprowadził swoich trzystu osiemnastu wyćwiczonych sług, zrodzonych w jego domu i ścigał ich aż do Dan. ^14:15A w nocy napadł na nich swoimi oddziałami, on i jego słudzy, pobił ich, oraz ścigał ich aż do Choby, która jest na lewo od Damaszku. ^14:16I z powrotem sprowadził cały dobytek oraz swojego brata Lota; z powrotem sprowadził jego dobytek, a także kobiety i lud. ^14:17A kiedy wracał po porażeniu Kedorlaomera oraz królów, którzy z nim byli, wyszedł mu naprzeciw król Sedomu aż do doliny Szawe, czyli do doliny królewskiej. ^14:18Zaś Melchicedek, król Szalemu, wyniósł chleb i wino; a był on kapłanem Boga Najwyższego. ^14:19Także pobłogosławił go i powiedział: Błogosławiony Abram w Najwyższym Bogu, Stwórcy Nieba i ziemi; ^14:20oraz wysławiony Najwyższy Bóg, który wydał twoich wrogów w twą moc. Więc Abram dał mu dziesięcinę ze wszystkiego. ^14:21A król Sedomu powiedział do Abrama: Oddaj mi ludzi, a weź sobie dobytek. ^14:22Zaś Abram powiedział do króla Sedomu: Podnoszę moją rękę do WIEKUISTEGO, Boga Najwyższego, Stwórcy Nieba i ziemi, ^14:23że ani nitki, ani rzemyka sandała; że nic nie wezmę ze wszystkiego, co twoje, abyś nie powiedział: Ja wzbogaciłem Abrama. ^14:24Nic dla mnie! Jedynie to, co spożyli młodzieńcy oraz udział mężów, którzy ze mną szli Anera, Eszkola i Mamrego niech oni wezmą swój udział. ^15:1Po tych wypadkach, doszło do Abrama w widzeniu słowo WIEKUISTEGO, który mówił: Nie obawiaj się Abramie, Ja jestem tobie tarczą; twoja nagroda będzie bardzo wielką. ^15:2A Abram powiedział: WIEKUISTY, Boże, cóż mi możesz dać, kiedy ja schodzę samotnym? Zaś przyszłym władcą mojego domu jest Damasceńczyk Eliezer. ^15:3Abram także powiedział: Przecież nie dałeś mi potomka; więc po mnie odziedziczy mój domownik. ^15:4Ale oto doszło go słowo WIEKUISTEGO, który mówił: Nie on odziedziczy po tobie, ale ten, co wyjdzie z twojego łona, ten odziedziczy po tobie. ^15:5Potem wyprowadził go na pole oraz powiedział: Spójrz ku niebu oraz zlicz gwiazdy; czy potrafisz je zliczyć? Powiedział też do niego: Takim będzie twój ród. ^15:6I Abram zaufał WIEKUISTEMU, a On poczytał mu to ku sprawiedliwości. ^15:7Powiedział także do niego: Ja jestem WIEKUISTY, który cię wyprowadził z UrKasdim, aby ci oddać w dziedzictwo tę ziemię. ^15:8A Abram rzekł: Panie, WIEKUISTY, po czym poznam, że ją odziedziczę? ^15:9A Bóg powiedział do niego: Sprowadź mi trzyletnią jałówkę, trzyletnią kozę, trzyletniego barana, synogarlicę oraz gołąbka. ^15:10Więc Mu sprowadził te wszystkie zwierzęta oraz rozciął je w środku i położył każdą część naprzeciwko drugiej; lecz ptaków nie rozcinał. ^15:11Zaś na martwe ciała spuściły się sępy, ale Abram je spłoszył. ^15:12A gdy słońce miało się ku zachodowi, na Abrama padł twardy sen; i oto trwoga przypadła na niego wielka ciemność. ^15:13Zaś Bóg powiedział do Abrama: Ty wiedz, że twój ród będzie obcym w nie swojej ziemi, więc ich ujarzmią oraz będą ich ciemiężyć przez czterysta lat. ^15:14Jednak osądzę także naród, któremu będą służyć; a potem wyjdą z wielkim dobytkiem. ^15:15Zaś ty pójdziesz w pokoju do twoich przodków; będziesz pochowany w szczęśliwej sędziwości. ^15:16Powrócą tu w czwartym pokoleniu; gdyż dotąd nie jest pełną wina Emorejczyka. ^15:17A kiedy zaszło słońce i nastał zmrok, oto dymiące się ognisko oraz płonąca pochodnia! To On przeszedł pomiędzy tymi kawałkami. ^15:18Tego dnia WIEKUISTY zawarł przymierze z Abramem, w słowach: Twojemu rodowi oddam tę ziemię, od rzeki Micraimu aż do wielkiej rzeki, rzeki Frat. ^15:19Kanejczyka, Kenizejczyka, Kadmonejczyka; ^15:20Chetejczyka, Peryzejczyka, Refaów;

³Niech będzie wysławiany Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas uwielbił w niebiosach całym błogosławieństwem duchowym w Chrystusie; ⁴gdy w nim wybrał nas sobie przed położeniem fundamentów świata, abyśmy byli wobec Niego świętymi i bez zarzutu, w miłości. ⁵Przeznaczył nas dla samego Siebie, według upodobania Jego woli, do usynowienia przez Jezusa Chrystusa, ⁶ku chwale wspaniałości Jego łaski, jaką nas napełnił w Swoim umiłowanym. …Pominięto wersety 7–10 ¹¹W nim, w którym też zostaliśmy wybrani losem, będąc przeznaczeni według zamiaru Tego, co wszystko sprawia według postanowienia Jego woli, ¹²abyśmy wcześniej położyli nadzieję w Chrystusie i byli ku chwale Jego wspaniałości.