Słowo na wybrany dzień

¹Dumanie Asafa. Słuchaj, Mój ludu, Mego Prawa; nakłoń swe ucho do słów Mych ust. ²W przypowieści otworzę moje usta i będę opowiadał starodawne podania. ³Co usłyszeliśmy, poznaliśmy i co nam opowiadali ojcowie, ⁴nie zataimy przed ich synami; opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Boga, Jego potęgę i Jego cuda, które wśród nas dokonał. ⁵Gdy ustanowił świadectwo w Jakóbie i złożył Prawo w Israelu, wtedy nakazał naszym ojcom, aby ją wykładali swoim dzieciom, ⁶by wiedziało to ostatnie pokolenie. Synowie, którzy się narodzą, powstaną i opowiedzą to swoim synom. Aby w Bogu pokładali swą nadzieję, ⁷nie zapomnieli spraw Boga oraz strzegli Jego przykazań. ⁸By się nie stali jak ich ojcowie – rodem odstępnym i niesfornym; rodem, co nie utwierdził swego serca i nie wytrwał przy Bogu swoim duchem. ⁹Synowie Efraima, zbrojni łucznicy, cofnęli się w dzień boju. ¹⁰Nie strzegli Przymierza Boga i wzbraniali się postępować według Jego Prawa. ¹¹Zapomnieli o Jego dziełach oraz o Jego cudach, które im pokazał. ¹²Bowiem przed ich ojcami czynił cuda w ziemi Micraimu oraz na polu Coan*. ¹³Rozdzielił morze oraz ich przeprowadził, ustawił wody jak groble. ¹⁴I we dnie prowadził ich obłokiem, a w nocy przy świetle ognia. ¹⁵Rozbijał skały na puszczy oraz ich poił, jak gdyby z wielkich głębin. ¹⁶Wydobywał strumienie ze skały i sprowadzał wodę jak rzeki. ¹⁷Lecz jeszcze nie przestali grzeszyć przeciw Niemu i opierać się Najwyższemu na pustyni. ¹⁸Kusili także Boga w swoim sercu, żądając jadła dla swego życia. ¹⁹I złorzeczyli prawdziwemu Bogu, mówiąc: Czy Bóg potrafi przyrządzić stół na puszczy? ²⁰Oto uderzył w skałę, a wytrysnęły wody oraz rozlały się rzeki. A czy zdoła dać chleba? Czy przygotuje mięso dla Swego ludu? ²¹Zatem WIEKUISTY to usłyszał, oburzył się oraz zapłonął ogień przeciwko Jakóbowi, wybuchł gniew przeciwko Israelowi. ²²Bo nie wierzyli Bogu i na Jego pomocy nie polegali. ²³Więc rozkazał obłokom z wysoka oraz otworzył bramy niebios. ²⁴I, jak deszcz, spuścił na nich mannę na pokarm, dając im zboże niebios. ²⁵Człowiek spożywał chleb bogatych; do syta zesłał im zapasów. ²⁶Pognał po niebie wschodni wiatr i Swą mocą sprowadził południowy. ²⁷I jak proch, niczym deszcz spuścił na nich mięso, ptactwo skrzydlate jak piasek morski. ²⁸Rzucał je na środek ich obozu, wokoło ich namiotów. ²⁹Więc jedli i wielce się nasycili, gdyż sprowadził im przedmiot ich żądzy. ³⁰Ale nie porzucili swojego pożądania, choć pokarm był jeszcze w ich ustach. ³¹Zatem spadł na nich gniew Boga i poraził otyłych, a młodzieńców Israela powalił. ³²Mimo tego jeszcze grzeszyli i nie wierzyli w Jego cuda. ³³Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce. ³⁴Kiedy ich gromił – błagali Go, nawracali się oraz szukali Boga. ³⁵Wspomnieli, że Bóg jest ich Opoką, Pan Najwyższy ich Zbawcą. ³⁶Więc swoimi ustami Mu schlebiali, swoim językiem Mu kłamali. ³⁷Ale przy Nim nie wytrwało ich serce i nie byli wierni Jego Przymierzu. ³⁸A On, miłosierny, odpuszczał ich winę i ich nie zgładzał; często odwracał Swój gniew i nie pobudzał całej Swojej zapalczywości. ³⁹Wspomniał, że są cielesną naturą; powiewem, co przelatuje i nie wraca. ⁴⁰Ile razy drażnili Go na puszczy oraz jątrzyli Go na stepie? ⁴¹Ciągle doświadczali Boga i zakreślali granice Świętego Israela. ⁴²Nie pamiętali Jego ręki oraz dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy. ⁴³Kiedy w Micraim dawał Swoje znaki, a Swe cuda spełniał na polu Coan, ⁴⁴gdy przemienił ich rzeki w krew, więc nie mogli pić swoich wód. ⁴⁵Nasłał na nich robactwo, aby ich pożerało oraz ropuchy, co ich gubiły. ⁴⁶Oddał chrząszczowi ich plon, a ich znój szarańczy. ⁴⁷Spustoszył gradem ich winorośl, a ich figi mrówkami. ⁴⁸Wydał gradowi ich dobytek, a błyskawicom ich stada. ⁴⁹Zesłał na nich Swą zapalczywość, zawziętość, zaciekłość oraz klęskę – zastęp wysłańców zguby. ⁵⁰Tak torował Swojemu gniewowi ścieżkę, nie odbierając Śmierci ich duszy, a ich życie wydał zarazie. ⁵¹I pobił wszystko pierworodne w Micraim, pierwiastki siły w namiotach Chama. ⁵²A Swój lud wyprowadził jak owce; poprowadził ich jak stado po puszczy. ⁵³Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze. ⁵⁴Przyprowadził ich do Swojego świętego dziedzictwa, na ową górę, którą stworzyła Jego prawica. ⁵⁵Rozpędził przed nimi narody, puścił ich na dziedziczny dział i w namiotach osiedlił ich pokolenia – Israela. ⁵⁶A oni kusili oraz drażnili Boga Najwyższego i Jego Prawa nie strzegli. ⁵⁷Odstąpili, sprzeniewierzyli się jak ich ojcowie, zawiedli niczym omylny łuk. ⁵⁸Jątrzyli Go swoimi wyżynami i swymi bałwanami Go oburzali. ⁵⁹Usłyszał Bóg i się uniósł, i wielce wzgardził Israelem. ⁶⁰Porzucił przybytek Szylo, namiot ustawiony wśród ludzi. ⁶¹Oddał także w niewolę Swą potęgę, Swoją chlubę w rękę ciemięzcy. ⁶²Poddał pod miecz Swój lud, bo się uniósł na Swe dziedzictwo. ⁶³Jego młodzież pożarł ogień, a jego dziewice nie były opłakiwane. ⁶⁴Jego kapłani polegli od miecza, a jego wdowy nie płakały. ⁶⁵Ale Pan się przebudził, jakby śpiący, jak bohater co wydaje okrzyki od wina. ⁶⁶I z powrotem odparł jego ciemięzców, zadając im wieczną hańbę. ⁶⁷Lecz rozpłynął się namiot Josefa i nie wybrał pokolenia Efraima. ⁶⁸A wybrał pokolenie Judy i górę Cyon, którą umiłował. ⁶⁹Także dźwignął Swoją Świątynię, jak góry; jakby ziemię, którą ugruntował na wieki. ⁷⁰Wybrał też Swojego sługę Dawida, a wziął go spośród owczarni. ⁷¹Spośród owiec ciężarnych go wyprowadził, aby pasterzył Jakóbowi – Jego ludowi, oraz Israelowi – Jego dziedzictwu. ⁷²Więc im pasterzył w prawości swojego serca i prowadził ich roztropną swoją dłonią.

¹I znowu, po kilku dniach wszedł do Kafarnaum; więc usłyszano, że jest w domu. ²A zostało zgromadzonych tak wielu, że nie mogli się zmieścić przy drzwiach, i mówił im słowo. ³Przychodzą do niego także ludzie, którzy nieśli paralityka, a dźwigało go czterech. ⁴Lecz nie mogąc się zbliżyć do niego z powodu tłumu, zdjęli dach gdzie był, wyrzucili go, oraz spuścili łoże na którym leżał paralityk. ⁵A gdy Jezus zobaczył ich wiarę, mówi paralitykowi: Synu, odpuszczone ci są twoje grzechy. ⁶A byli tam jacyś z uczonych w Piśmie, którzy siedzieli i rozważali w swoich sercach: ⁷Czemu ten mówi takie bluźnierstwa? Któż może odpuszczać grzechy, jeśli nie sam Bóg? ⁸A Jezus zaraz poznał swym duchem, że w sobie tak rozważają i im mówi: Czemu to rozważacie w waszych sercach? ⁹Co jest łatwiejsze, powiedzieć paralitykowi: Odpuszczone ci są grzechy, czy powiedzieć: Wstań, weź twoje łoże i chodź? ¹⁰Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieka ma moc odpuszczać grzechy na ziemi, powiedział sparaliżowanemu: ¹¹Tobie mówię, wstań, zabierz twoje łoże i idź do twojego domu. ¹²Więc zaraz wstał, wziął łoże i wyszedł wobec wszystkich. Zatem wszyscy się zdumiewali oraz chwalili Boga, mówiąc: Nigdy nie widzieliśmy nic takiego.

^4:1Zatem można się zatrwożyć nieposłuszeństwem wtedy, kiedy jest zaniedbana obietnica wejścia do Jego odpoczynku; gdy komuś z was się wydaje, że jest słabszym. ^4:2Gdyż i nam zwiastowana jest dobra nowina, tak jak i tamtym. Ale tamtym słowo relacji nie pomogło, bo nie zostało połączone z wiarą tych, którzy usłyszeli. ^4:3Bowiem wchodzimy do odpoczynku gdy zaufamy, tak jak powiedział: Ponieważ przysiągłem w mojej zapalczywości, że nie wejdą do mojego odpoczynku; a przecież dzieła dokonały się od założenia świata. ^4:4Gdyż tak gdzieś powiedział o siódmym: A w siódmym dniu Bóg odpoczął od wszystkich Jego dzieł. ^4:5I znowu w tym: Skoro wejdą do mego odpoczynku. ^4:6A ponieważ pozostawia niektórych, aby do niego wejść; a z powodu nieposłuszeństwa nie weszli ci, którym wcześniej zwiastowano dobrą nowinę, ^4:7znowu ustala jakiś dzień Dzisiaj, mówiąc po tak długim czasie przez Dawida, jak jest oznajmione: Dzisiaj, jeśli Jego głos usłyszycie, nie zatwardzajcie waszych serc. ^4:8Gdyby Jezus, syn Nuna, zapewnił im odpoczynek, nie mówiłby potem odnośnie innego dnia. ^4:9Zatem wejście w odpoczywanie jest pozostawione dla ludu Boga. ^4:10Bowiem ten, co wszedł do Jego odpoczynku, sam także odpoczął od swoich czynów, jak Bóg od swoich. ^4:11Zatem postarajmy się wejść do owego odpoczynku, aby ktoś nie chybił takim samym przykładem nieposłuszeństwa. ^4:12Gdyż Słowo Boga jest żyjące, skuteczne i ostrzejsze od każdego obosiecznego sztyletu, a przenika aż do podziału duszy i ducha, lecz także stawów i szpików; zdolne do rozróżniania myśli oraz zamiarów serca. ^4:13Także przed Nim od którego dla nas to Słowo nie ma żadnego ukrytego stworzenia, ale wszystkie są gołe i odkryte przed Jego oczami. ^4:14Mając więc, wielkiego Arcykapłana, co przejął niebiosa, Jezusa, Syna Boga, powinniśmy się trzymać umowy. ^4:15Bo nie mamy arcykapłana, który nie jest w stanie współczuć w naszych słabościach, ale przez podobieństwo doświadczonego we wszystkich sprawach, oprócz grzechu. ^4:16Zatem możemy z otwartością zbliżać się do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia oraz odkryli łaskę do stosownej pomocy. ^5:1Gdyż każdy arcykapłan brany z ludzi dla ludzi został ustanowiony względem Boga, aby przynosił dary oraz ofiary za grzechy. ^5:2Może on być wyrozumiałym względem tych, co błądzą oraz prowadzą na manowce, gdyż sam jest także nosicielem słabości. ^5:3Więc z jej powodu musi złożyć ofiary za grzechy za lud, jak i za siebie. ^5:4Nikt też nie bierze sam tego zaszczytu, tylko jest powoływany przez Boga, tak jak Aaron. ^5:5W ten sposób także Chrystus nie wyniósł samego siebie, kiedy stał się Arcykapłanem, ale wyniósł go Ten, co powiedział do Niego: Ty jesteś moim Synem, Ja cię dzisiaj zrodziłem. ^5:6Jak mówi też w innym miejscu: Tyś kapłanem na wieczność według porządku Melchicedeka. ^5:7To on, w dniach jego cielesnej natury, wśród wielkiego wołania i łez, przyniósł prośby oraz błagania przed Tego, co może go zachować od śmierci, i został wysłuchany z powodu pobożności. ^5:8Więc nawet będąc Synem miał zwyczaj posłuszeństwa we wszystkich sprawach, z powodu których wycierpiał. ^5:9A kiedy został doskonałym, stał się przyczyną wiecznego zbawienia dla wszystkich, którzy mu są posłuszni; ^5:10zaś przez Boga został nazwany Arcykapłanem według porządku Melchicedeka. ^5:11On jest tym, o którym wam mówimy liczne i trudne do wyjaśnienia słowo, gdyż staliście się ociężali słuchem.