Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru, Psalm Dawida. ²Do Ciebie, WIEKUISTY, się chronię, obym się nie zawstydził na wieki; wybaw mnie w Twojej sprawiedliwości. ³Skłoń ku mnie Twoje ucho oraz szybko mnie ocal; bądź dla mnie warowną opoką, zamkiem obronnym do mej pomocy ⁴Ty jesteś moją Skałą oraz moją Warownią, więc prowadź mnie i kieruj dla Twojego Imienia. ⁵Wyprowadź mnie z tych sideł, co na mnie zastawili, bo Ty jesteś moją obroną. ⁶Na Twoje ręce powierzam mego ducha; wybawiasz mnie, WIEKUISTY, Boże prawdziwy. ⁷Nienawidzę oddanych próżnym marnościom, ponieważ ja ufam WIEKUISTEMU. ⁸Raduję się i cieszę Twoim miłosierdziem, Panie, który spojrzałeś na mą niedolę oraz poznałeś utrapienia mojej duszy. ⁹Nie wydałeś mnie w moc wroga, a me nogi postawiłeś na rozległej przestrzeni. ¹⁰Zlituj się nade mną, WIEKUISTY, gdyż mi biada; od żałoby zamroczyło się moje oko, moja dusza i moje życie. ¹¹Bo me życie spełniło się w trosce, a moje lata w westchnieniach; w grzechu zwątlała moja siła, a moje kości zanikły. ¹²Z powodu moich prześladowców jestem hańbą nawet dla mych sąsiadów oraz postrachem dla znajomych. Ci, którzy mnie spotykają na ulicy ode mnie się usuwają. ¹³Wypadłem z serca jak umarły, podobny do zużytego naczynia. ¹⁴Bo słyszę obelgi tłumu i zbiegowiska dokoła; jak się razem na mnie zmawiają, planując, by odebrać mi życie. ¹⁵Ale ja polegam na Tobie, WIEKUISTY; powiedziałem: Ty jesteś moim Bogiem. ¹⁶W Twojej ręce są moje losy; wybaw mnie z mocy wrogów oraz mych prześladowców. ¹⁷Zaświeć Twoim obliczem nad twym sługą; wspomóż mnie w Twojej łasce. ¹⁸WIEKUISTY, obym się nie zawstydził, że Cię wzywałem; niech zawstydzą się niegodziwi oraz zamilkną w grobie. ¹⁹Niech oniemieją kłamliwe usta, które hardo, wyniośle i pogardliwie mówią o sprawiedliwym. ²⁰Wielką jest Twoja dobroć, którą zachowałeś dla bogobojnych, jaką przygotowałeś dla tych, co Ci ufają wobec synów ludzkich. ²¹Od knowań ludzi ich ochraniasz osłoną Twego oblicza, w namiocie ich ukrywasz przed każdą zwadą plemion. ²²Błogosławiony WIEKUISTY, Ten, który w oblężonym mieście cudownie okazał mi Swoją łaskę. ²³A ja, w moim przerażeniu powiedziałem: Jestem odtrącony sprzed Twojego oblicza; ale kiedy do Ciebie wołałem, Ty słyszałeś głos mej modlitwy. ²⁴Miłujcie BOGA wszyscy Jego pobożni; WIEKUISTY strzeże wiernych, a sowicie odpłaca pysznemu. ²⁵Bądźcie silni i niech się utwierdzi wasze serce; wy wszyscy, którzy macie nadzieję w WIEKUISTYM.

¹I wyruszył na drugi brzeg morza, do krainy Gadareńczyków. ²A gdy on wyszedł z łodzi, zaraz z grobowców zabiegł mu drogę człowiek w duchu nieczystym, ³który miał mieszkanie w grobowcach. I nikt nie mógł go nawet związać łańcuchami, ⁴gdyż on często będąc związany pętami i łańcuchami porwał łańcuchy i skruszył pęta, zatem nikt go nie mógł ujarzmić. ⁵A przez całą noc i dzień był w górach oraz w grobowcach, krzycząc i tłukąc się kamieniami. ⁶Zaś gdy z daleka zobaczył Jezusa, przybiegł i oddał mu pokłon. ⁷Nadto wołając wielkim głosem, powiedział: Cóż mam z tobą Jezusie, Synu Boga najwyższego? Zaprzysięgam cię Bogiem, abyś mnie nie dręczył. ⁸Bo mu mówił: Wyjdź z tego człowieka duchu nieczysty. ⁹Także go pytał: Jakie jest twoje imię? Więc powiedział: Moje imię to Legion, ponieważ jesteśmy liczni. ¹⁰I bardzo go prosił, aby ich nie wyganiał na zewnątrz tego miejsca. ¹¹A było tam, przy górze, wielkie stado pasących się świń; ¹²więc prosiły go wszystkie demony, mówiąc: Poślij nas w te świnie, abyśmy w nie weszli. ¹³A Jezus im zaraz pozwolił. Zatem kiedy nieczyste duchy odeszły, weszły w te świnie; zaś stado ruszyło w morze, w dół urwiska; a było ich około dwa tysiące, i potopiły się w morzu. ¹⁴A ci, co paśli świnie uciekli oraz zdali relację w mieście i we wsiach; więc przyszli zobaczyć co to jest, i co się stało. ¹⁵Przychodzą też do Jezusa i widzą siedzącego opętanego, tego w którym był Legion, ubranego oraz przy zdrowych zmysłach; zatem się przestraszyli. ¹⁶A ci, którzy to widzieli, opowiedzieli im, co się stało opętanemu i o świniach. ¹⁷Więc nawet zaczęli go usilnie prosić, aby odszedł z ich granic. ¹⁸A kiedy wszedł do łodzi, prosił go opętany o to, by mógł być razem z nim. ¹⁹Ale Jezus mu nie pozwolił, lecz mu powiedział: Idź do twojego domu, do swoich, i im oznajmij, jak ci uczynił Pan, i że się zmiłował nad tobą. ²⁰Więc odszedł oraz zaczął głosić w Dziesięciogrodziu jak wiele mu uczynił Jezus, i wszyscy się dziwili.

³²Co więc, mam jeszcze mówić? Bo mi zabraknie czasu, by opowiadać odnośnie Gedeona, Baraka, Samsona, Jefta, Dawida, lecz także i Samuela oraz proroków, ³³którzy z powodu wiary pobili królestwa, spełniali sprawiedliwość, dochodzili obietnic, zamykali paszcze lwów; ³⁴stłumili moc ognia, uniknęli ostrzy miecza, zostali umocnieni z powodu słabości, stali się silni w walce, pochylili zastępy obcych. ³⁵Kobiety odbierały swych martwych z powodu wskrzeszenia; zaś drudzy zostali zatłuczeni kijami nie uznawszy wykupienia, by dostąpić lepszego zmartwychwstania. ³⁶Zaś inni przyjęli próbę szyderstw, biczowań, a nadto pęt i więzienia; ³⁷zostali ukamienowani, przepiłowani, doświadczani, umarli poprzez mord mieczem, chodzili wokół w owczych i kozich skórach, cierpiąc biedę, będąc uciskanymi i krzywdzonymi. ³⁸(Ci, których świat nie był godny); błąkający się na pustkowiach, w górach, jaskiniach i w dziurach ziemi. ³⁹Zatem ci wszyscy otrzymali świadectwo z wiary, ale nie odebrali obietnicy, ⁴⁰gdyż Bóg przewidział względem nas coś lepszego, oraz by bez nas nie zostali uczynieni doskonałymi.