Słowo na wybrany dzień

¹Chwalcie WIEKUISTEGO, bo jest dobry; śpiewajcie naszemu Bogu, bo jest miły oraz przystoi Mu chwała. ²WIEKUISTY buduje Jeruszalaim, zgromadza rozproszonych Israela. ³Uzdrawia skruszone serca i opatruje ich rany. ⁴Wyznacza liczbę gwiazd i wszystkim nadaje imiona. ⁵Nasz Pan jest wielki i wszechmocny, Jego mądrość jest nieskończona. ⁶WIEKUISTY pokrzepia pokornych, a do ziemi poniża niegodziwych. ⁷Zawtórujecie WIEKUISTEMU dziękczynieniem, zaśpiewajcie naszemu Bogu przy udziale cytry. ⁸Temu, co pokrywa niebo chmurami, dla ziemi przygotowuje deszcz, rozplenia trawę po górach. ⁹Co daje bydłu pokarm; i rodowi kruka, o co woła. ¹⁰Nie kocha się w mocy konia, ani nie ma upodobania w biodrach męża. ¹¹WIEKUISTY upodobał sobie Swoich czcicieli; tych, co ufają Jego miłosierdziu. ¹²Jeruszalaim wysławiaj WIEKUISTEGO; Cyonie chwal twego Boga. ¹³On umacnia zawory twoich bram, błogosławi twoim synom wśród ciebie. ¹⁴Ustanawia pokój w twych granicach, nasyca cię obfitością ziarna. ¹⁵On zsyła swoje Słowo na ziemię i szybko mknie Jego rozkaz. ¹⁶Spuszcza śnieg jak wełnę, a szron rozsypuje jak popiół. ¹⁷Rzuca Swój lód bryłkami; kto się ostoi przed Jego mrozem? ¹⁸Posyła Swoje Słowo i je roztapia; wieje Swym wiatrem i leją się wody. ¹⁹Swoje Słowo objawił Jakóbowi, swe ustawy i sądy Israelowi. ²⁰Nie uczynił tak wszystkim ludom, więc nie poznały jego sądów. HALLELUJA!

²⁹Zaś kiedy wyszedł z bóżnicy, z Jakóbem i Janem przyszli do domu Szymona oraz Andrzeja. ³⁰A teściowa Szymona leżała gorączkując, i zaraz mu o niej powiedzieli. ³¹Więc podszedł, ujął ją za rękę oraz podniósł, i zaraz opuściła ją gorączka, i im usługiwała. ³²A kiedy nastał wieczór i zaszło słońce, nieśli do niego wszystkich, co się źle mieli, i opętanych; ³³zatem przy drzwiach zostało zebrane całe miasto. ³⁴I uzdrowił wielu, którzy się źle mieli z powodu rozlicznych chorób, oraz wyrzucił wiele demonów, lecz nie pozwolił demonom mówić, gdyż go znały. ³⁵A bardzo rano wstał nocą, wyszedł oraz odszedł na puste miejsce i tam się modlił. ³⁶Nadto poszli za nim: Szymon oraz ci, co z nim byli. ³⁷A kiedy go znaleźli, mówią mu: Wszyscy cię szukają. ³⁸Więc im mówi: Idźmy do przyległych miasteczek, abym i tam głosił; bo po to wyszedłem. ³⁹Zatem głosił w ich bóżnicach po całej Galilei oraz wyrzucał demony.

¹Los człowieka na ziemi jest jakby służbą wojenną, a jego dni jak dni najemnika. ²Żyje jak niewolnik, który łaknie cienia; jak najemnik, co czeka na swą wysługę. ³Tak wydzielono mi miesiące nędzy oraz doliczono noce utrapień. ⁴Gdy się kładę, powiadam: Kiedy wstanę? A gdy wieczór się dłuży, jestem syty rzucania się aż do świtu. …Pominięto werset 5 ⁶Moje dni ulatują chyżej niż tkackie czółno i przemijają bez nadziei. ⁷Wspomnij, że moje życie jest tchnieniem, a me oczy nie ujrzą już nigdy szczęścia.

¹⁶Ponieważ nie jest mi chlubą jeśli głoszę Dobrą Nowinę, bo spoczywa na mnie ta konieczność; gdyż biada mi, jeślibym Ewangelii nie głosił. ¹⁷Bo jeślibym to czynił z własnej woli miałbym wynagrodzenie; zaś jeśli nie z własnej woli to zostało mi powierzone szafarstwo. ¹⁸Więc jakie jest moje wynagrodzenie? To, abym głosząc Dobrą Nowinę nie obciążoną kosztami mógł wprowadzić ową Dobrą Nowinę Chrystusa, i nie nadużył mej mocy w Ewangelii. ¹⁹Bo będąc wolnym od wszystkich, samego siebie uczyniłem niewolnikiem wszystkich, abym większą ilość pozyskał. …Pominięto wersety 20–21 ²²Stałem się dla chorych jakby chory, abym chorych pozyskał. Wszystkim jestem wszystkim, abym w każdym wypadku jakichś wyratował. ²³A to czynię dla Ewangelii, abym stał się jej współuczestnikiem.