Słowo na wybrany dzień

¹Chwalcie WIEKUISTEGO, wołajcie Jego Imię,głoście pomiędzy ludźmi Jego dzieła. ²Śpiewajcie Mu, przygrywajcie Mu, rozpamiętujcie wszystkie Jego cuda. ³Chlubcie się Jego świętym Imieniem, niech się raduje serce tych, którzy pragną BOGA. ⁴Badajcie WIEKUISTEGO oraz Jego wspaniałość, wciąż szukajcie Jego oblicza. ⁵Wspominajcie cuda, które dokonał, znaki oraz wyroki Jego ust. ⁶Rodzie Abrahama Jego sługi; synowie Jakóba Jego wybrańcy! ⁷On jest prawdziwym Bogiem, nasz WIEKUISTY, Jego sądy na całej ziemi. ⁸Wiecznie pamięta Swe przymierze; słowa, które ustanowił tysiącom pokoleń. ⁹To, które zawarł z Abrahamem oraz Swoją przysięgę daną Is’hakowi. ¹⁰Ustanowił Jakóbowi za ustawę, a Israelowi za umowę wieczną. ¹¹Powiedział: Tobie oddam ziemię Kanaan, wam dam dziedziczny udział, ¹²kiedy byli jeszcze drobną garstką, oraz byli w niej jako nieliczni przychodnie. ¹³A wędrowali od ludu do ludu i od królestwa do innego narodu. ¹⁴Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, z ich powodu karcił też królów, ¹⁵mówiąc: Nie tykajcie Moich pomazańców i nie czyńcie zła Moim prorokom. ¹⁶Przywołał też głód na ziemię oraz skruszył wszelką podporę pożywienia. ¹⁷Wysłał przed nimi męża Josefa, który był sprzedany na niewolnika. ¹⁸Jego nogę spętali więzami i skuto go w żelazo, ¹⁹do chwili spełnienia jego słowa; bo wyrok BOGA go oczyścił. ²⁰Król posłał i go wyzwolił, wyswobodził go władca ludów. ²¹I uczynił go panem swojego domu oraz władcą w całej swojej dzierżawie. ²²Aby poddał jego książęta swojej woli, a jego starszych nauczał mądrości. ²³Tak Israel wszedł do Micraimu; Jakób zagościł w ziemi Chama. ²⁴I bardzo rozmnożył swój naród, uczynił go możniejszym ponad jego ciemięzców. ²⁵Więc odwróciło się ich serce, by nienawidzić Jego lud oraz knuć przeciwko Jego sługom. ²⁶Zatem posłał Mojżesza Swojego sługę i Aarona, którego wybrał, ²⁷by spełnili pośród nich słowa Jego znaków i cudów w ziemi Chama. ²⁸Wysłał ciemność i się ściemniło, lecz nie poddali się Jego Słowu. ²⁹Zamienił ich wody w krew oraz uśmiercił ich ryby. ³⁰Ich kraj zaroił się żabami, aż do komnat ich władców. ³¹Powiedział i nadciągnęły żuki, i robactwo we wszystkie ich granice. ³²Dał im grad zamiast deszczu, ogień płonący na ich kraj. ³³Poraził także ich winorośl i figę, a drzewa ich dziedzictwa połamał. ³⁴Powiedział i nadciągnęła szarańcza, i niezliczone mnóstwo chrząszczy. ³⁵Pożarły całą trawę w ich kraju, pożarły też płody ich ziemi. ³⁶Zabił także wszystko pierworodne w ich państwie, pierwiastki całej ich siły. ³⁷Wyprowadził ich ze srebrem i złotem, a nie było w ich pokoleniach słabego. ³⁸Zaś Micraim się cieszył ich wyjściem, bowiem przypadła na nich trwoga. ³⁹Rozpostarł obłok na osłonę, a ogień aby rozświetlał noc. ⁴⁰Zażądano – a przyprowadził przepiórki oraz nasycał ich chlebem niebios. ⁴¹Otworzył skały – a wypłynęły wody i strumieniem rozlały się po pustyniach. ⁴²Bo wspomniał na Swoje święte Słowo oraz na Abrahama, Swego sługę. ⁴³Więc wyprowadził Swój lud w radości, Swoich wybranych w weselu. ⁴⁴I dał im ziemię narodów, odziedziczyli dorobek pogan, ⁴⁵by strzegli Jego ustaw oraz zachowali Jego nauki.HALLELUJA!

³³Posłuchajcie drugiego podobieństwa: Pewien człowiek był gospodarzem, który zasadził winnicę, ogrodził ją płotem, wkopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, i oddał ją hodowcom winorośli, oraz odjechał z domu. ³⁴A kiedy zbliżył się czas zbierania plonów, wysłał swoje sługi do owych hodowców winorośli, aby odebrali jej plony. ³⁵Ale hodowcy winorośli pojmali jego sługi, jednego pobili, drugiego zabili, a innego ukamienowali. ³⁶Znów wysłał inne sługi, w większej liczbie niż pierwszych; i uczynili im podobnie. ³⁷A na końcu wysłał do nich swojego syna, mówiąc: Odczują skruchę wobec mojego syna. ³⁸Lecz hodowcy winorośli gdy zobaczyli syna, powiedzieli między sobą: Ten jest dziedzicem; chodźcie, zabijmy go, a posiądźmy jego dziedzictwo. ³⁹Wtedy porwali go, wyrzucili na zewnątrz winnicy i zabili. ⁴⁰Kiedy więc przyjdzie pan winnicy, co zrobi owym hodowcom winorośli? ⁴¹Mówią mu: Marne marnie wytraci, a winnicę odda innym hodowcom winorośli, którzy będą mu oddawać plony w samą porę. ⁴²Mówi im Jezus: Czy nie czytaliście nigdy w Pismach: Kamień, który odrzucili budujący, ten stał się podstawą filaru; od Pana to się stało, więc godne jest podziwu w naszych oczach? ⁴³Dlatego powiadam wam, że Królestwo Boga zostanie wzniesione od was w górę i będzie dane narodowi wydającemu Jego plony. …Pominięto werset 44 ⁴⁵A przedniejsi kapłani oraz faryzeusze, gdy usłyszeli jego podobieństwa, domyślili się, że o nich mówi; ⁴⁶lecz także bali się tłumów chcąc go pojmać, ponieważ miały go za proroka.

³A Israel miłował Josefa ponad wszystkich swoich synów, ponieważ był synem jego starości. Sprawił mu także strojny płaszcz. ⁴Zaś jego bracia widząc, że ich ojciec go miłował ponad wszystkich jego braci znienawidzili go, więc nie mogli z nim uprzejmie rozmawiać. …Pominięto wersety 5–11 ¹²Jego bracia poszli też paść trzodę swojego ojca w Szechem. ¹³A Israel powiedział do Josefa: Przecież twoi bracia pasą w Szechem; idź więc, poślę cię do nich. Zatem mu odpowiedział: Oto jestem. …Pominięto wersety 14–16 ¹⁷A ten człowiek odpowiedział: Wyruszyli stąd, ale słyszałem ich, gdy mówili: Idźmy do Dothan. Zatem Josef poszedł za swoimi braćmi oraz spotkał ich w Dothan. ¹⁸I spostrzegli go z daleka; a zanim się do nich zbliżył, uknuli przeciwko niemu spisek, by go zabić ¹⁹Powiedzieli też jeden do drugiego: Oto idzie senny marzyciel. ²⁰Zatem teraz pójdziemy, zabijemy go, wrzucimy go w jakiś dół i powiemy: Pożarł go dziki zwierz; zobaczymy też, co się wydarzy z jego snów. ²¹Ale usłyszał to Reuben i ocalił go z ich ręki, mówiąc: Nie zabijajmy go. ²²Nadto Reuben do nich powiedział: Nie rozlewajcie krwi; wrzućcie go do tego dołu, który jest na puszczy, ale ręki na niego nie podnieście. Tak powiedział, by go ocalić z ich ręki i by go zwrócić swojemu ojcu. ²³A gdy Josef przyszedł do swoich braci, wydarzyło się, że ściągnęli z Josefa jego płaszcz; strojny płaszcz, który był na nim. ²⁴Także wzięli go i wrzucili do dołu; a ten dół był pusty, nie było w nim wody. ²⁵Zaś kiedy zasiedli jeść chleb, podnieśli swoje oczy a oto przybywa z Gilead karawana Iszmaelitów. Ich wielbłądy niosły korzenie, balsam i lotus; a szły, by sprowadzić to do Micraim. ²⁶Więc Jehuda powiedział do swoich braci: Jaka jest korzyść z tego, że zabijemy naszego brata i zataimy jego krew? ²⁷Chodźcie, sprzedamy go Iszmaelitom, niech nasza ręka nie będzie na nim, ponieważ jest naszym bratem; on jest naszą cielesną naturą. Zatem jego bracia go usłuchali. ²⁸A kiedy przechodzili kupcy mężowie Midjaniccy, wyciągnęli oraz wyjęli Josefa z dołu i sprzedali Josefa Iszmaelitom za dwadzieścia srebrników; a ci sprowadzili Josefa do Micraim.