Słowo na wybrany dzień

¹Przewodnikowi chóru Gitejczyków; psalm Asafa. ²Zaśpiewajcie prawdziwemu Bogu, naszej potędze, wykrzykujcie Bogu Jakóba. ³Wznieście pieśń, uderzcie w bębny, we wdzięczne cytry i lutnie. ⁴Zadmijcie w trąby w miesiącu, podczas pełni, w dzień naszej uroczystości. ⁵Gdyż to jest ustawą dla Israela, prawem Boga Jakóba. ⁶Ustanowił je świadectwem w Josefie, kiedy wystąpił przeciw ziemi Micraim. Usłyszałem nieznaną mi mowę. ⁷Wyzwoliłem jego grzbiet od brzemienia, a jego ręce uwolniły się od cebra. ⁸Wołałeś w niedoli, zatem cię wyzwoliłem; wysłuchałem cię w osłonie gromu; doświadczyłem cię u wód szemrania. Sela. ⁹Słuchaj Mój ludu; ostrzegam cię, Israelu; czy Mnie usłuchasz? ¹⁰Nie będzie wśród ciebie cudzego boga, nie będziesz się korzył obcemu bóstwu. ¹¹Ja jestem WIEKUISTY, twój Bóg, który cię wyprowadził z ziemi Micraim; otwórz szeroko twoje usta, a je napełnię. ¹²Lecz Mój lud nie usłuchał Mojego głosu oraz Israel Mi nie uległ. ¹³Więc zostawiłem go w uporze jego serca i poszli za swoimi zamysłami. ¹⁴Gdyby Mój lud Mnie słuchał, gdyby Israel chodził Moimi drogami, ¹⁵szybko bym upokorzył ich wrogów oraz zwrócił Mą rękę przeciwko ich ciemięzcom. ¹⁶Schlebiali by mu nieprzyjaciele WIEKUISTEGO, a ich czas trwałby na wieki. ¹⁷I karmiłbym go wyborną pszenicą oraz nasycał go miodem z Opoki.

²⁸A jeden z uczonych w Piśmie, gdy podszedł oraz wysłuchał ich dyskusji, widząc, że dobrze im odpowiedział, spytał go: Które przykazanie jest pierwsze ze wszystkich? ²⁹Zaś Jezus mu powiedział: Pierwsze ze wszystkich przykazanie: Słuchaj, Israelu! Pan, Bóg nasz, Pan jest jeden. ³⁰Więc umiłuj Pana, twojego Boga, z całego twego serca, z całej twojej duszy, z całej twojej myśli i z całej twojej siły. To jest pierwsze przykazanie. ³¹A drugie, podobne, to: Umiłuj twego bliźniego, jak siebie samego. Nie jest od tych większe inne przykazanie. ³²Zatem ów uczony w Piśmie mu powiedział: Dobrze, nauczycielu, w prawdzie powiedziałeś, że jeden jest Bóg i nie ma innego, oprócz Niego. ³³Więc miłować Go z całego serca, z całej myśli, z całej duszy i z całej siły; i miłować bliźniego jak siebie samego więcej jest od wszystkich całopaleń i ofiar. ³⁴A Jezus widząc go, że mądrze odpowiedział, rzekł mu: Nie daleko jesteś od Królestwa Boga. I nikt już nie odważył się go pytać.

²Powróć Israelu do twego Boga, bo upadłeś przez twoje winy! ³Zabierzcie ze sobą słowa skruchy i nawróćcie się do WIEKUISTEGO; mówcie do niego: Odpuść nam wszelką winę i przyjmij naszą poprawę; naszymi ustami pragniemy spłacić za cielca. ⁴Aszur nie będzie już naszą pomocą; nie chcemy jeździć na rumakach, ani nadal nazywać naszym Bogiem dzieło naszych rąk. Bo ten osierocony tylko u Ciebie znajdzie zmiłowanie. ⁵Wtedy uleczę ich z ich przekory i umiłuję ich łaskawie, bo Mój gniew się od nich odwróci. ⁶Będą jak rosa dla Israela; a on zakwitnie jak lilia i zapuści korzenie jak Liban. ⁷Jego odrośle się rozwiną, jego blask będzie jak blask oliwnego sadu, a zapach jak zapach Libanu. ⁸Wrócą ci, co niegdyś mieszkali pod jego cieniem, ożyją jak zboże, zakwitną jak winnica, a jego sława będzie jak sława wina Libanu. ⁹Efraim powie: Co mi odtąd po bałwanach? Bo Ja jeden wysłucham, spojrzę na niego; Ja stanę się dla niego jak stale zielony cyprys; ode Mnie znajdzie swój owoc. ¹⁰Kto mądry – ten to zrozumie; kto roztropny – ten pozna, że drogi WIEKUISTEGO są proste. Kroczą nimi sprawiedliwi, zaś odstępcy na nich upadną.