Słowo na wybrany dzień

¹HALLELUJA ! Dziękujcie WIEKUISTEMU, bo jest dobrym, bowiem na wieki Jego łaska. ²Kto wysłowi wszechmoc BOGA, kto wygłosi całą Jego chwałę? ³Szczęśliwi ci, co strzegą Prawa i wykonują sprawiedliwość w każdym czasie. ⁴Wspomnij mnie, WIEKUISTY, w zmiłowaniu nad Twym narodem; nawiedź mnie Twoim zbawieniem. ⁵Bym oglądał szczęście Twych wybranych, cieszył się radością Twego ludu;chlubił się wraz z Twoim dziedzictwem. ⁶Zgrzeszyliśmy, jak i nasi ojcowie, czyniąc nieprawości i niesprawiedliwości. ⁷Nasi przodkowie w Micraim nie zważali na Twoje cuda, nie pamiętali mnóstwa Twych łask, i byli oporni nad morzem, nad owym morzem Czerwonym. ⁸Ale pomógł im dla Swojego Imienia, aby objawić Swą potęgę. ⁹Zatem zgromił morze Czerwone, aż wyschło, i przeprowadził ich przez głębiny jak przez pustynię. ¹⁰Tak wyswobodził ich z ręki nieprzyjaciela, wyzwolił ich z ręki wroga, ¹¹a wody pokryły ich ciemięzców; ani jeden z nich nie pozostał. ¹²I chociaż uwierzyli Jego słowom oraz śpiewali Jego chwałę, ¹³szybko zapomnieli o Jego dziełach oraz nie polegali na Jego radach. ¹⁴Żądzą pożądali na pustyni i doświadczali Boga na puszczy. ¹⁵Więc dał im ich żądanie, ale zesłał posuchę na ich życie. ¹⁶Gdy w obozie byli zawistni względem Mojżesza oraz Aarona – świętego BOGA, ¹⁷rozwarła się ziemia i pochłonęła Datana oraz pokryła rzeszę Abirama. ¹⁸Powstał też ogień w ich gromadzie, a płomień spalił złoczyńców. ¹⁹Potem zrobili cielca przy Chorebie i kłaniali się odlewowi. ²⁰Zamienili podmiot swej czci na wyobrażenie byka, co je trawę. ²¹Zapomnieli swojego wybawcę – Boga, który w Micraim wypełnił wielkie dzieła; ²²cuda na ziemi Chama, wspaniałe rzeczy nad morzem Czerwonym. ²³Więc powiedział, że ich wygubi; lecz Mojżesz – Jego wybraniec, stanął przed Nim przy wyłomie, aby odwrócić Jego gniew, by nie tępił. ²⁴Wzgardzili także rozkoszną ziemią i nie wierzyli Jego Słowu. ²⁵Szemrali w swoich namiotach, a nie słuchali głosu BOGA. ²⁶Więc podniósł na nich Swoją rękę, by ich wytracić na pustyni, ²⁷rzucić ich ród między pogan oraz rozproszyć ich po ziemiach. ²⁸Przywiązali się też do Baala Peora, i jedli ofiary umarłych. ²⁹Rozjątrzyli Boga swoimi postępkami, i zaczął się między nimi mór. ³⁰Lecz powstał Pinchas i załagodził, zatem mór został ukrócony. ³¹I poczytano mu to ku sprawiedliwości, od wieku do wieku, na zawsze. ³²Potem znowu Go pobudzili do gniewu u wód Szemrania, więc i Mojżesz ucierpiał z ich przyczyny. ³³Gdyż rozjątrzyli Jego Ducha, niebacznie mówiąc swoimi ustami. ³⁴Nie wytępili także ludów, o których im WIEKUISTY powiedział. ³⁵Lecz pomieszali się z poganami oraz nauczyli się ich spraw. ³⁶Służyli też ich bałwanom, które ich usidliły. ³⁷Swoich synów i swoje córki ofiarowali złym duchom. ³⁸I przelewali niewinną krew, krew swoich synów i córek; których zarzynali na ofiarę ciemnym bóstwom Kanaanu; zatem ziemia była skalana krwią. ³⁹Zanieczyszczali się swoimi sprawami, cudzołożyli swoim postępowaniem. ⁴⁰Więc rozpalił się gniew BOGA przeciwko Jego ludowi i obrzydził sobie Swe dziedzictwo. ⁴¹Wydał ich w ręce pogan, więc ich wrogowie panowali nad nimi. ⁴²Zgnębili ich nieprzyjaciele, zatem ulegli pod ich ręką. ⁴³Wielokroć ich ratował, ale oni pozostawali krnąbrnymi w swych umysłach i marnieli przez swoje nieprawości. ⁴⁴Więc kiedy usłyszał ich wołanie, spojrzał na ich niedolę. ⁴⁵I pamiętał Swoje przymierze z nimi, i pożałował w Swojej wielkiej litości. ⁴⁶Zatem zjednał im miłosierdzie u wszystkich ich panów. ⁴⁷Wspomóż nas, o WIEKUISTY, nasz Boże oraz zgromadź nas spośród ludów, abyśmy wysławiali Twoje święte Imię i chlubili się w Twojej chwale. ⁴⁸Wielbiony WIEKUISTY, Bóg Israela, od wieku aż do wieczności; a cały naród niech powie: Amen.HALLELUJA!

³¹Jeśli ja bym wydawał świadectwo sam o sobie, moje świadectwo nie byłoby prawdziwe. ³²Jest inny, co świadczy o mnie i wiem, że prawdziwe jest świadectwo, które o mnie potwierdza. ³³Wy wysłaliście do Jana, zatem zaświadczył prawdzie. ³⁴Ale ja nie otrzymuję świadectwa od człowieka; a to mówię, byście wy mogli zostać zbawieni. ³⁵On był lampką zapaloną i pokazaną, zaś wy chcieliście się do czasu cieszyć w jego świetle. ³⁶Ale ja mam świadectwo większe od Jana; bowiem dzieła, które mi Ojciec wyznaczył, abym je mógł dopełnić te dzieła, które ja czynię świadczą o mnie, że wysłał mnie Ojciec. ³⁷Zatem Ojciec, który mnie posłał, Ten o mnie zaświadcza. Ani Jego głosu nie usłuchacie, ani Jego postaci nie zobaczycie, ³⁸i nie mieszka w was Jego słowo; bo wy nie wierzycie temu, którego On posłał. ³⁹Badacie Pisma, gdyż wydaje się wam, że w nich macie życie wieczne, a one świadczą o mnie. ⁴⁰Lecz nie chcecie do mnie przyjść, abyście mieli życie. ⁴¹Nie przyjmuję chwały od ludzi; ⁴²ale poznaję was, że nie macie w sobie miłości Boga. ⁴³Ja przyszedłem w Imieniu mojego Ojca a mnie nie przyjmujecie; jeśli inny by przyszedł we własnym imieniu tego przyjmiecie. ⁴⁴Jakże możecie uwierzyć, wy, którzy bierzecie chwałę od samych siebie, nie szukając chwały od jedynego Boga? ⁴⁵Nie mniemajcie, że ja was oskarżam przed Ojcem; oskarżającym was jest Mojżesz, w którym wy macie nadzieję. ⁴⁶Bo gdybyście wierzyli Mojżeszowi, uwierzylibyście i mnie, gdyż on o mnie napisał. ⁴⁷Ale jeśli nie wierzycie jego Pismom, jakże uwierzycie moim słowom?

⁷Zaś WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Idź, zejdź, bo skaził się twój lud, który wyprowadziłeś z ziemi Micraim. ⁸Szybko zboczyli z drogi, którą im wskazałem; zrobili sobie litego cielca, kłaniali mu się oraz mu ofiarowali, mówiąc: Oto są twoi bogowie, Israelu, którzy cię wyprowadzili z ziemi Micraim. ⁹WIEKUISTY także powiedział do Mojżesza: Widzę ten lud; że to lud twardego karku. ¹⁰Zostaw Mnie teraz, a rozpali się na nich Mój gniew; i ich zgładzę, a z ciebie uczynię wielki naród. ¹¹Zatem Mojżesz błagał swojego Boga, WIEKUISTEGO, mówiąc: Czemu, o WIEKUISTY, ma się zapalić Twój gniew przeciwko Twojemu ludowi, który siłą oraz przemożną ręką wyprowadziłeś z ziemi Micraim? ¹²Czemu mają powiedzieć Micrejczycy, mówiąc: Wyprowadził ich na zgubę, aby ich pozabijać w górach i by ich zgładzić z powierzchni ziemi? Odwróć się od Twojego zapalczywego gniewu i ulituj się nad nieszczęściem Twojego ludu. ¹³Wspomnij na Twoje sługi Abrahama, Ic'haka i Israela, którym złożyłeś na Siebie przysięgę oraz im powiedziałeś: Rozmnożę wasze potomstwo jak gwiazdy nieba, i całą tę ziemię, o której mówiłem, oddam waszemu potomstwu, więc odziedziczą ją na wieki. ¹⁴A WIEKUISTY użalił się nad cierpieniem, o którym mówił, że sprowadzi je na Swój lud.