Słowo na wybrany dzień

¹Modlitwa strapionego, gdy zwątpił i wylewa swój żal przed WIEKUISTYM. ²WIEKUISTY, wysłuchaj moją modlitwę i niech dojdzie do Ciebie me wołanie. ³W dzień mojej niedoli nie ukrywaj przede mną Twojego oblicza, skłoń ku mnie Twoje ucho,i w dzień, w którym Cię wzywam, szybko mi odpowiedz. ⁴Bo moje dni znikają jak dym, a moje członki są jak rozpalone głownie. ⁵Porażone jak słońcem trawa zwiędło też moje serce, i zapominam jeść mój chleb. ⁶Od głosu mojego jęku przylgnęło me ciało do mej kości. ⁷Podobny jestem do pelikana na puszczy i jakby puchacza w zwaliskach. ⁸Czuwam i jestem niczym samotny ptak na dachu. ⁹Cały dzień urągają mi moi wrogowie oraz mnie przeklinają ci, co się pastwią nade mną. ¹⁰Popiół jadam jak chleb, a mój napój zakrapiam łzami. ¹¹Przed grozą i Twoim gniewem, gdyż mnie uniosłeś i rzuciłeś. ¹²Moje dni są jak wydłużony cień; zwiędłem jak trawa. ¹³A Ty, WIEKUISTY, panujesz na wieki i Twa chwała od pokolenia do pokolenia. ¹⁴Ty powstaniesz i zmiłujesz się nad Cyonem, bo czas go ułaskawić, nadeszła wyznaczona pora. ¹⁵Gdyż Twoi słudzy upodobali sobie jego kamienie oraz umiłowali jego proch. ¹⁶A ludy bać się będą Imienia WIEKUISTEGO, a wszyscy królowie ziemi Twojej chwały. ¹⁷Bo WIEKUISTY odbuduje Cyon i ukaże się w Swej wspaniałości. ¹⁸Przychyli się do modlitwy opuszczonego i nie pogardzi ich modlitwą. ¹⁹To się zapisze dla rodu potomnego, a lud stworzony będzie chwalił WIEKUISTEGO. ²⁰Gdyż wejrzał ze Swojej świętej wysokości – WIEKUISTY spojrzał na ziemię z niebios, ²¹by wysłuchać westchnienia jeńca i wyswobodzić na śmierć skazanych. ²²By na Cyonie głosili Imię WIEKUISTEGO, a Jego sławę w Jeruszalaim, ²³gdy zgromadzą się razem narody i królestwa, ażeby służyć PANU. ²⁴On osłabił w drodze moją siłę oraz dni moje skrócił; ²⁵zatem wołam: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni, przecież od wieku do wieków są Twoje lata. ²⁶Z dawna ugruntowałeś ziemię i niebiosa, które są dziełem Twych rąk. ²⁷One zaginą, a Ty zostajesz; wszystkie zbutwieją jak szata, odmienisz je jak odzież, więc będą odmienione. ²⁸Ale Ty będziesz taki sam i nie skończą się Twoje lata. ²⁹U Ciebie będą mieszkać synowie Twoich sług, a ich potomstwo ostoi się przed Tobą.

²¹Zatem Jezus znów im powiedział: Ja odchodzę, więc będziecie mnie szukać oraz pomrzecie w waszym grzechu. A gdzie ja odchodzę, wy nie jesteście w stanie pójść. ²²Więc Żydzi mówili: Czy sam siebie zabije, bo mówi: Gdzie ja odchodzę, wy nie jesteście w stanie pójść? ²³Powiedział im także: Wy jesteście z tych poniżej, ja jestem z tych w górze; wy jesteście z tego świata, ja nie jestem z tego świata. ²⁴Zatem wam powiedziałem, że pomrzecie w waszych grzechach. Gdyż jeśli nie uwierzycie, że Ja jestem, umrzecie w waszych grzechach. ²⁵Więc mu mówili: Kim ty jesteś? A Jezus im powiedział: Ktoś pierwszeństwa; oraz wam mówię. ²⁶Co do waszego, wiele mam mówić i oddzielać; prawdomówny jest tylko Ten, kto mnie posłał; a ja mówię na świecie to, co usłyszałem od Niego. ²⁷Lecz nie poznali, że to im Ojciec mówił. ²⁸Więc Jezus im powiedział: Gdy wywyższycie Syna Człowieka, wtedy poznacie, że to Ja jestem i nie robię nic od samego siebie, ale tak mówię, jak mnie nauczył Ojciec. ²⁹A Ten, który mnie posłał, jest ze mną; Ojciec nie zostawił mnie samego, gdyż ja zawsze robię te rzeczy, które Mu się podobają. ³⁰I gdy on mówił te rzeczy, wielu uwierzyło względem niego.

⁴Potem wyruszyli od góry Hor, drogą ku morzu Czerwonemu, aby obejść ziemię Edomu; lecz po drodze zmalał duch ludu. ⁵Nadto lud narzekał na Boga i na Mojżesza: Po co nas wyprowadziliście z Micraim? Abyśmy pomarli na pustyni? Przecież nie ma chleba, ani wody, a nasza dusza obrzydziła sobie ten nędzny chleb. ⁶Dlatego WIEKUISTY puścił na lud jadowite węże; więc gryzły lud i wymarło wielu ludzi z Israela. ⁷Zatem lud przyszedł do Mojżesza, mówiąc: Zgrzeszyliśmy narzekając na WIEKUISTEGO oraz na ciebie; pomódl się do WIEKUISTEGO, aby oddalił od nas te węże. Więc Mojżesz się pomodlił za ludem. ⁸A WIEKUISTY powiedział do Mojżesza: Zrób sobie węża i osadź go na drzewcu; i będzie, że gdy spojrzy na niego ktokolwiek ukąszony wyzdrowieje. ⁹Zatem Mojżesz zrobił miedzianego węża oraz osadził go na drzewcu; i bywało, że gdy wąż ukąsił człowieka, a spojrzał na miedzianego węża wtedy wyzdrowiał.